Palermo aan het Krabbersgat.

De officiële startdatum van mijn blog was 1 oktober 2009. Ik was 65 jaar en als je op die leeftijd ergens aan begint, dan is het vieren van een koperen jubileum het hoogst haalbare.

Dat moment valt op 1 april 2022, nog even doorzetten dus, tot die tijd wil ik me nog maar met twee onderwerpen bezighouden. Het misbruik van bevoegdheden van het Enkhuizer college vanwege het verpatsen van het recreatieoord en de aanstaande verkiezingen.

Tegen die tijd denk ik meer dan 3000 beschouwingen te hebben geschreven, die vrijwel allemaal door onze deskundigen in de Breedstraat zijn genegeerd, maar wel het uitganspunt zullen zijn voor een boekje, dat ik ooit nog eens hoop te schrijven.

Met als voorlopige werktitel “Palermo aan het Krabbersgat”. In navolging van “Parlermo aan het Marsdiep”. Het boekje dat Chris Albers schreef over de lokale politiek in zijn geboortestad Den Helder.

Nog minder dan 4 maanden te gaan dus, maar die tijd wil ik wel alleen afleggen, dus zonder gastauteurs Frank van Gangelen en Bob Sikkema.

Ik had gehoopt dat ze wat meer leven in de brouwerij zouden kunnen brenger door onderwerpen ter sprake te brengen, waar ik de kracht niet meer voor kon opbrengen, maar die opzet is mislukt.

Zoals elke poging tot participatie in Enkhuizen gedoemd is om te mislukken, tenzij er voldaan wordt aan de voorwaarden, die door de Enkhuizer politieke en bestuurlijke elite aan deelname worden gesteld.

Drogredenen.

Mijn vorige beschouwing ging over de brief die fractievoorzitter Keesman (SP) de mensen had doen toekomen, die er bij haar op hadden aangedrongen om de taxatie van de exploitatieopzet van Orez BV openbaar te maken.

De gehele brief staat op de SP website en kunt u via deze link lezen.

In de brief somt Keesman wat drogredenen op waarmee ze denkt het besluit tot geheimhouding te kunnen rechtvaardigen. De noodzaak tot geheimhouding is (volgens haar) het gevolg van de bestaande aanbestedingsregelgeving.

Waarbij ze gemakshalve “vergeet”, dat die verplichting vervalt nadat het werk is aanbesteed. Ten minste, voor wie de aanbesteding heeft gewonnen.

Hier ging het om een onderhandse aanbesteding. De opvatting dat niemand, dus ook de gemeenteraad niet, zou mogen weten onder welke voorwaarden werk (in de orde van grote van 100 miljoen) onderhands werd gegund (jaren nadat het werk was gegund) is een flagrante onwaarheid.

Om van een leugen mogen te spreken moet je er zeker van zijn, dat Keesman de aanbestedingsregels ook daadwerkelijk begrijpt. Helaas wekt ze die indruk niet en in dat geval kun je alleen spreken van onwaarheden en niet van leugens.

Toch slikken alle raadsfracties tot op de dag van vandaag deze voorstelling van zaken.

Tekenend is het kader waarin Keesman deze brief plaatst. Ik citeer haar letterlijk.

U kunt het er mee eens zijn. U kunt het hier ook niet mee eens zijn. Wanneer de rapporten openbaar zijn kunt u ons bevragen en ter verantwoording roepen. Maar ik wil hier ook graag de oproep plaatsen, bel, mail of zoek raadsleden op. Dan krijgt u de informatie uit de eerste hand. Wij vertegenwoordigen u. 

Dus, om informatie uit de eerste hand te krijgen moet je contact opnemen met raadsleden, die (op aanraden van het college) gezamenlijk hebben besloten om zichzelf een zwijgplicht op te leggen.

Op basis van een aantal (door het college geformuleerde en vervolgens door de raad overgenomen) drogredenen

De tragische werkelijkheid is natuurlijk, dat de raad tot 28 juni van dit jaar geen flauw benul had van wat er (in financieel opzicht) met Orez was afgesproken en dat ze zich (tot op dat moment) door het college steeds weer met een kluitje in het riet had laten sturen.

Zodat pas vanaf 28 juni 2021 kon worden vastgesteld, dat de met Orez gesloten Anterieure Overeenkomst (dank zij de taxatie) € 2,65 miljoen nadeliger uitviel dan het (onvoorwaardelijke uitgebrachte) openingsbod van Orez bv.

Dat € 30 miljoen verschil zit in de waarde die de gemeente voor marktconform hield en de waarde die Droomparken had berekend.

En hoe reageert de gemeenteraad op deze twee onweerlegbare feiten? Ze maakt elke discussie onmogelijk door die feiten geheim te verklaren. Maar zelfs in dat opzicht faalt men.

De € 2,65 miljoen lagere opbrengst valt te herleiden uit reeds openbaar gemaakte documenten. Het zelfde geldt voor het verschil in grondwaarde van € 30 miljoen. Je moet alleen even de betreffende documenten bestuderen.

Maar dat zal voor de meeste raadsleden wel te veel moeite zijn.

Zand in de ogen strooien.

Laten we hopen, dat genoeg inwoners van Enkhuizen bereid zijn om “aangifte” doen bij de onderzoeksjournalisten van Pointer en dat die de gang van zaken in Enkhuizen kolderiek genoeg vinden om er verslag van te willen doen.

De situatie is namelijk als volgt. Alle raadsleden, die de moeite hebben genomen hebben om kennis te nemen van de feiten, weten, dat wat ik op mijn blog beweer gebaseerd is op feiten.

Die feiten weerleggen kunnen ze niet en heeft tot dusver ook niemand gedaan. Daarvoor zijn twee redenen aan te voeren. Ten eerste zal een meerderheid van de raad niet de moeite hebben genomen om kennis te nemen van de feiten.

Kennis nemen van feiten is één ding, de betekenis er van begrijpen een tweede.

De meerderheid van de raad verdiept zich zelden of nooit in de onderliggende feiten, maar stelt zich tevreden met de interpretatie die het college er aan geeft.

De interpretatie van het college was, dat het taxatierapport bewees dat het bod van Orez bv marktconform was.

Zolang je maar weigert om kennis te nemen van de inhoud van dat bewijs, kun je jezelf blijven wijs maken dat (vanwege de bewering van het college) er een bewijs geleverd is.

Maar de enkeling, die wel kennis genomen heeft van de feiten, zit opgezadeld met een dilemma.

Hij “weet” dat het taxatierapport geen bewijs is en zou daar ook in vrijheid over moeten kunnen spreken, ware het niet, dat hem door het college (in een besloten bijeenkomst) een zwijgplicht werd opgelegd.

Een zwijgplicht die de raad (alweer in een besloten bijeenkomst) heeft menen te moeten bekrachtigen en die ze (in een openbare bijeenkomst) geweigerd heeft om op te heffen.

Daardoor heeft de raad zichzelf feitelijk buitenspel gezet.

Het deel (dat wel kennis heeft genomen van de feiten) weet, dat wat ik op dit blog naar voren breng gebaseerd is op feiten, maar durft of mag dat (vanwege de zwijgplicht die ze zichzelf hebben opgelegd), niet te bevestigen.

Ook al, omdat hen hel en verdoemenis in het vooruitzicht is gesteld als ze het ook maar zouden wagen om hun zwijgplicht te verbreken.

Of nog erger, dat ze door hun loslippigheid Enkhuizen een miljoenenschade zouden kunnen toebrengen. Althans, dat is wat Keesman (SP) beweerd.

In haar brief aan hen, die bij haar op openbaarmaking van het taxatierapport hadden aangedrongen.

De bewering van Keesman, dat het taxatierapport onderdeel is van een onderhandelingsprocedure, die op haar beurt weer deel uit maakt van een aanbestedingsprocedure, is volledig uit de duim gezogen.

De aanbesteding was voltooid, zodra de Anterieure Overeenkomst een feit was en inhoud van het taxatierapport bevat geen geheimen voor Droomparken en kan daarom geen reden voor een geheimhoudingsplicht zijn. Stomp (VVD)

Bovendien is het een gelegenheidsargument, dat niet gebruik werd om mijn eerdere verzoek om inzage af te wijzen.

Ik neem aan, dat mevrouw Keesman kennis heeft genomen van de feiten en dus inmiddels “weet”, dat de door mij gegeven voorstelling van zaken juist is en dat haar voorstelling van zaken slechts bedoeld is om haar kiezers zand in de ogen te kunnen strooien.

Behoud van eigen reputatie.

De eerste stap op de weg naar de oplossing van een probleem is te erkennen dat er sprake is van een probleem.

Het probleem is, dat het college de grond in het recreatieoord voor 1% van haar werkelijke waarde, onderhands heeft verkocht aan een rechtspersoon, zonder geld, zonder ervaring en zonder personeel.

Het college heeft lange tijd proberen vol te houden, dat de prijs waartegen zij de gemeentelijke grond had verkocht marktconform was.

Sinds 28 juni van dit jaar kan met zekerheid worden gesteld, dat dit niet het geval is geweest.

Tot die datum kon de toezichthouder (de gemeenteraad) zich (als gevolg van haar eigen plichtsverzuim) nog verschuilen achter een gebrekkige kennis van de feiten rond de verkoop van het gebied.

Na 28 juni 2021 is dat excuus niet langer geldig.

Per die datum kreeg de raad namelijk inzage in een drietal documenten, die gezamenlijk duidelijkheid verschaffen over wat er in financieel opzicht tussen de gemeente en Orez bv is afgesproken.

Tamelijk laat natuurlijk, de afspraken waren al op 28 november 2018 in de Anterieure Overeenkomst vastgelegd, maar de gemeenteraad vond het niet nodig om eerder kennis te nemen van de feiten.

Het gaat daarbij om de volgende documenten.

  • Een leesbare versie van de Anterieure Overeenkomst waarin de bedragen niet meer waren weggelakt.
  • Een in opdracht van Droomparken gemaakte exploitatieopzet van het plan Vesting, door de firma Cushman & Wakefield..
  • De taxatie van de door Orez voorgelegd exploitatieopzet van het plan Vesting door de firma BaseValue.

Op basis van deze documenten kan geconstateerd worden, dat de tot dan toe door het college gedane bewering, dat de exploitatieopzet welke door Orez bv was verstrekt, marktconform was, op een onwaarheid berustte.

Omdat de door Orez ingediend exploitatieopzet 30 miljoen lager uitviel dan de door Cushman & Wakefield (voor Droomparken) berekende exploitatieopzet. Zodat niet is vol te houden, dat de exploitatieopzet van Orez bv marktconform was.

Aangezien het college het bewijs voor haar bewering (het taxatierapport van de firma BaseValue) vanaf het begin geheim verklaard heeft, is het redelijk om te veronderstellen, dat het college zich bewust was van het feit, dat haar bewering (dat de exploitatieopzet van Orez bv marktconform was), op een onwaarheid berustte.

Het vertellen van een onwaarheid is op zichzelf niet strafbaar. Dat wordt anders als men opzettelijk onwaarheden verteld om anderen te misleiden. Dan mag er van liegen worden gesproken. Liegen, met het oogmerk anderen te misleiden, is gewoon strafbaar.

In plaats van deze leugen bloot te leggen en een onderzoek in te stellen naar de reden ervoor, stelt de raad alles in het werk om haar verborgen te houden. Door zichzelf, uiteraard op voorstel van het college, een zwijgplicht op te leggen.

Onder het mom, dat daardoor het college in staat zou worden gesteld om de (door haarzelf veroorzaakte) schade te herstellen.

Echter, dat is alleen mogelijk als wordt vastgesteld, dat er (door toedoen van het college) voor miljoenen aan ongeoorloofde overheidssteun is verstrekt aan Orez bv.

In plaats van stappen te ondernemen waarmee de inmiddels al toegebracht schade voor Enkhuizen ongedaan gemaakt kan worden of ten minste beperkt, bekommert de raad zich alleen maar om het behoud van de eigen reputatie en die van het college.

Daarom pleit ik voor een onafhankelijk onderzoek en roep ik de inwoners van Enkhuizen op om die oproep te steunen op de manier, zoals ik die in mijn vorige beschouwing heb beschreven.

Oproep tot steun.

Een lezer van mijn blog wees me op de uitzending van Pointer van afgelopen maandag, waarin ook de Droomparken directie aan het woord werd gelaten.

Onderwerp was “De seizoen camping verdwijnt”.

Feitelijk een variant op het thema dat Kassa (in samenwerking met FTM) eerder aan de orde had gesteld.

Onder de naam ” Verroompotissering van de Zeeuwse kust”.

In beide gevallen gaat het om de toename van vakantieparken en het leed dat dit veroorzaakt bij de bezitters van sta-caravans. In feite “tweede huisjes” voor de gewone man, die moeten wijken voor de “tweede huisjes” van beter gesitueerden en andere investeerders.

Zou ik er niet verstandig aan doen om de gang van zaken rond het REZ onder de aandacht van de redactie van Pointer te brengen, was de suggestie van de lezer van mijn blog.

Ik heb enige tijd geaarzeld. Waar ik over schrijf is heel wat anders dan het leed dat wordt toegebracht aan de bezitters van sta-caravans.

Waar ik over schrijf is een tamelijk abstract begrip als het “misbruik van bevoegdheden door de overheid”. Wat, laten we er geen doekjes om winden, een doodgewoon misdrijf is.

Het bewijs voor dit misdrijf bestaat uit het feit, dat de grond in het recreatieoord voor 30 miljoen beneden haar marktwaarde is verkocht, wat door de raad en het college tot dusver niet is tegengesproken.

Men heeft er tot dusver voor gekozen om het bestaan van het misdrijf dood te zwijgen en zich beperkt tot het geheim verklaren van het bewijs ervoor. Ook de regionale pers waagt zich (ongetwijfeld, op advies van de bevoegde autoriteiten) niet aan het het onderwerp.

Zijn er mogelijkheden om de gevolgen van dit misdrijf ongedaan te maken? Die zijn er, alleen raad en college houden zich daar niet mee bezig, omdat geen van de twee bereid is te erkennen, dat er sprake is geweest van een misdrijf.

De raad (als formele toezichthouder) daarover aanspreken heeft in dit stadium geen enkele zin meer. Men heeft, door zichzelf geheimhouding op te leggen ten aanzien van het “bewijs” van dit misdrijf, zichzelf al min of meer medeplichtig gemaakt aan het misdrijf.

Zie hier de impasse. De gevolgen van een misdrijf kunnen alleen maar ongedaan gemaakt worden, als men de bereidheid heeft om het bestaan van dat misdrijf te erkennen. College en raad hebben die bereidheid niet, dus zal het ongedaan maken van de gevolgen van dat misdrijf ook niet gebeuren.

Het is echter in het belang van Enkhuizen dat dit wel gebeurd. Misschien dat de onderzoeksjournalisten van Pointer ons daarbij kunnen helpen. Die kun je vragen om dingen in onderzoek te nemen. Als je hier klikt kom je op de pagina die dat mogelijk maakt.

Je zou kunnen aansluiten bij een bestaand onderwerp, maar zoals ik hierboven al schreef is “Verdwijnt de seizoen camping” een vlag die de lading niet helemaal dekt. Beter lijkt me daarom “Ander onderwerp” te kiezen.

Wat dan volgt is een vraag naar de concrete ervaring.

De door mij gekozen ervaring (waar in mijn ogen Pointer onderzoek naar zou moeten doen) is, “Ongeoorloofde steun door de overheid”. Plus een verwijzing naar mijn blog waar die ervaring in talloze berichten is omschreven.

Dus, “Ongeoorloofde steun van door de overheid, zoals beschreven op https://pimsep.com/berichten/“.

Iedere bloglezer die deze “ervaring” met Pointer deelt, stemt als het ware voor een onderzoek door Pointer.

Vergelijkbaar met de gang van zaken bij FTM. Toen haalden we 138 stemmen, waarbij je, om te kunnen stemmen een gratis proef abonnement op FTM moest nemen, waartoe lang niet iedereen bereid was.

Bij Pointer hoeft dat niet. Je vraagt hun alleen een onderzoek in te stellen naar “ongeoorloofde steun door de overheid”. Als dat verzoek door voldoende mensen wordt gedaan is de kans groot dat een dergelijk onderzoek er komt.

Na de vraag over ervaring komt een vraag over documenten. Het antwoord op die vraag is een verwijzing naar mijn blog, maar dat is al gebeurd bij de eerste vraag en hoeft dus niet herhaalt te worden.

De keuze is dus “ik heb geen documentatie”. Die heb ik wel in de vorm van mijn bezwaarschrift. Dat heb ik inmiddels al toegestuurd, zodat men uiteindelijk wel contact met me zal opnemen, als er voldoende aanmeldingen zijn ontvangen.

De bedoeling is dus om een onafhankelijke buitenstaander als Pointer er toe over te halen een onderzoek in te stellen naar de vraag is of er bij de verkoop van het REZ sprake is geweest van “ongeoorloofde steun door de overheid”.

Hoe meer verzoeken (ervaringen) er bij Pointer binnenkomen, hoe groter de kans dat ze bereid zullen zijn om een onderzoek in te stellen.

Vandaar mijn oproep aan de inwoners van Enkhuizen.

Steun mijn verzoek tot het doen van onderzoek door een onafhankelijke instantie (Pointer) door naar hun website te gaan.

Daar te kiezen voor “Ander onderwerp” en dat onderwerp vervolgens te definiëren als “Ongeoorloofde steun door de overheid, zoals beschreven op https://pimsep.com/berichten/

Het is een onderzoek waar de bevoegde instanties niet aan mee willen werken. Naar ik aanneem, omdat ze beseffen wat de uitkomst van het onderzoek zal zijn en die uitkomst hen niet aanstaat.

PS, de oorspronkelijke tekst is aangepast in de zin, dat de verwijzing naar mijn blog duidelijker in het verzoek is geïntegreerd.

Apathisch.

Gisteren schreef ik over het bezwaar dat ik heb ingediend tegen een besluit van de raad van Enkhuizen, om de geheimhouding van een taxatierapport in stand te houden.

Het rapport bevestigde het oordeel van het college, dat een door Orez bv (aan de gemeente) aangeboden exploitatieopzet, marktconform was.

Op 7 juli 2020 deed ik een Wob verzoek, waarbij ik inzage vroeg in een tweetal documenten.

Ten eerste, de exploitatieopzet, die door Orez bv was ingediend en die door het college als marktconform was beoordeeld. Ten tweede, een taxatierapport van de firma BaseValue, dat het oordeel van het college bevestigde. Namelijk dat de door Orez bv ingediende exploitatieopzet marktconform was.

Op 20 december 2020 liet het college weten dat mijn verzoek om inzage van de beide documenten was afgewezen. Op 28 juni van dit jaar werden documenten vrijgegeven, die de bevestiging inhielden van wat ik al geruime tijd vermoedde.

Namelijk, dat het taxatierapport niet het bewijs was van marktconformiteit van de bieding van Orez bv, maar het bewijs van misbruik van bevoegdheid door het college. Verkoop van grond ver beneden haar werkelijke waarde.

Grondverkoop onder die voorwaarden kan niet anders beschouwd worden, dan als ongeoorloofde steun van de overheid. Deze steun is onrechtmatig, tenzij ze op voorhand als zodanig is aangemeld. Dat is niet gebeurd.

Onrechtmatig verkregen steun kan in principe worden teruggevorderd, wat in het belang van Enkhuizen zou zijn, maar dat is niet iets waar college en raad zich bijzonder druk over maken.

Het enige waar men zich wel druk over wil maken, is mogelijke schade aan de eigen reputatie.

Het college vanwege haar misbruik van bevoegdheden, de raad vanwege haar verregaande onoplettendheid en gezamenlijk vanwege hun inspanningen de kwestie in de doofpot te doen belanden.

Dat laatste heeft, dank zij de apathische houding van de doorsnee Enkhuizer nog een goed kans van slagen ook.

Apathie bij de doorsnee Enkhuizer kan ik me nog voorstellen, maar de apathie bij de Enkhuizer maatschappelijke bovenlaag verbaasd me meer.

Maar die zijn waarschijnlijk alleen maar blij dat ze hun liggende gelden kunnen beleggen in vakantiehuisjes.

Bezwaar maken.

Het college heeft de bevoegdheid om gemeentelijk grondgebied te verkopen. Ze stelt zich tot dusver op het standpunt, dat ze de grond op het recreatieoord tegen marktconforme voorwaarden heeft verkocht.

Naar mijn mening heeft het college misbruik gemaakt van haar bevoegdheid door door de grond voor 1% (€ 335.000.-) van haar getaxeerde waarde te aan Orez bv te verkopen.

De juistheid van deze opvatting vindt zijn bevestiging in een door het internationaal gerenommeerde taxatiebedrijf Cushman & Wakefield (in opdracht van Droomparken), gemaakte exploitatieopzet.

Deze internationaal bekend staande firma raamt voor het gebied een positieve grondwaarde van 30 miljoen, terwijl Orez bv de waarde van het gebied op niet meer dan € 335.000,- raamt.

Een door de gemeente aangestelde taxateur, de firma BaseValue uit Oldebroek, taxeert de grondwaarde van het gebied op € 340.000,-.

Waarop het college concludeert, dat de door haar ontvangen exploitatieopzet van Oreze bv marktconform was en wordt (op basis van die exploitatieopzet), op 20 november 2018, een Anterieure Overeenkomst gesloten.

Het enorme verschil in grondwaarde maakt duidelijk, dat het (in opdracht van de gemeente) door BaseValue gemaakte taxatierapport (anders dan het college tot dusver beweerde) NIET het bewijs is van een marktconforme verkoop.

Maar het bewijs, dat het college misbruik heeft gemaakt van haar bevoegdheid door de grond op het recreatieoord ver beneden haar eigenlijke waarde aan Orez bv te verkopen. Met als gevolg dat er ongeoorloofde steun door de overheid aan Orez bv is verleend.

Sinds eind juni 2021 heeft de raad kennis kunnen nemen van de documenten waarop de bovenstaande conclusie is gebaseerd.

Zijnde, de exploitatieopzet van Cushman & Wakefield en het taxatierapport van BaseValue. Tevens de Anterieure Overeenkomst, die feitelijk (vanwege het taxatierapport ) een aangepaste versie is van de oorspronkelijk door Orez ingediende exploitatieopzet.

Onmiddellijk nadat de raad inzage had verkregen in het taxatierapport, werd haar door het college (in een besloten bijeenkomst op 29 juni 2021) een plicht tot geheimhouding over de inhoud van dat rapport, opgelegd.

In alweer een besloten bijeenkomst op 16 september heeft de raad die plicht tot geheimhouding bekrachtigd. In een openbare vergadering op 26 oktober 2021 heeft de raad besloten om een verzoek tot opheffing van die geheimhouding af te wijzen.

Door middel van deze afwijzing heeft de raad de facto het bewijs van misbruik van bevoegdheden door het college voor onbepaalde tijd geheim verklaard.

Tegen dit beluit heb ik vandaag bij de gemeenteraad bezwaar aangetekend.

Morgen meer over de bezwaarprocedure.

Na ons, de zondvloed.

Naast de “overweging “, dat het taxatierapport (dat het bewijs inhield dat de uitgebrachte bieding op de grond marktconform was) niet eerder openbaar gemaakt mocht worden dan nadat het gehele project was uitgevoerd, “overwoog” de raad ook nog andere zaken.

Zoals bijvoorbeeld de overweging, dat openbaarmaking van het taxatierapport de uitkomst van besprekingen met Droomparken zou kunnen beïnvloeden.

Een opvatting, die werd weersproken door raadslid Stomp (VVD), wiens betoog er op neerkwam, dat voor wie op de hoogte was van de inhoud van de door Orez voorgelegde exploitatieopzet, de inhoud van het taxatierapport nauwelijks nog geheimen kon bevatten.

Overigens waren de besprekingen met Droomparken een vrij recent argument om de geheimhouding in stand te houden. Het werd bijvoorbeeld niet gebruikt om mijn verzoek om inzage af te wijzen.

Dat verzoek was een jaar eerder gedaan en een gesprek met Droomparken was toen nog niet als noodzakelijk beoordeeld. Omdat men toen nog verkondigde dat er niets mis was met de overeenkomst met Orez.

Pas toen Struijlaart het veld had geruimd en zijn opvatting (er is helemaal niets aan de hand) niet langer houdbaar bleek, werd er besloten om advies te vragen.

Aan het bureau, dat eerder de marktconformiteit bewezen had verklaard en ook had geadviseerd om het “bewijs” ervan onmiddellijk geheim te verklaren.

Het soort van deskundigheid waar Keesman (SP) diep van onder de indruk is en waar ze zich achter denkt te kunnen verschuilen. [Mijn naam is Haas, ik weet van niets, maar ik volg slechts het advies van deskundigen]

Kortom, er worden voortduren nieuwe overwegingen verzonnen, die stuk voor stuk pogingen zijn, om de Wet Openbaarheid Bestuur te ondermijnen in plaats van haar uit te voren.

Pogingen die je alleen maar een halt kunt toeroepen door inschakeling van de bestuursrechter, omdat de democratische toezichthouder (de gemeenteraad) geen zin heeft om haar werk te doen.

Meer dan een jaar geleden (18 augustus 2020) verzocht ik de raad om kennis te nemen van de inhoud van het taxatierapport om op basis van de inhoud een oordeel te vellen over de vraag of het rapport nog langer geheim moest blijven.

Ik ben er inmiddels van overtuigd, dat de overgrote meerderheid van de raad (op advies van het college) nooit aan dat verzoek heeft voldaan, maar zich (in plaats van zelf een mening vormen) liever een mening laat opdringen.

Door het college. Op basis van krakkemikkige “overwegingen”, die de toets der kritiek niet kunnen doorstaan en uit duidelijk herkenbare drogredenen bestaan.

Wat tot de treurige conclusie leidt, dat democratisch toezicht op de gedragingen van de overheid kennelijk niet werkt. We zien het niet alleen bij de landelijke overheid, maar ook bij de lokale overheid.

Met als gevolg, dat het vertrouwen in onze democratische instituties (zoals de gemeenteraad) steeds minder wordt.

Het kan degenen die deze instituties bevolken kennelijk allemaal niets schelen. Men weigert verantwoording af te leggen over de ingenomen standpunten en houdt elkaar de hand boven het hoofd, door bewijs van strafbare feiten geheim te verklaren.

Dat kan niet goed blijven gaan, maar de betrokken gaan er kennelijk van uit dat het hun tijd nog wel zal duren.

“Après nous, le deluge”, ofwel “Na ons, de zondvloed”.

Het beste er van hopen.

Aan het raadsbesluit, te weigeren om de geheimhouding van het taxatierapport op te heffen liggen een aantal “overwegingen” ten grondslag.

Dat wil zeggen, de opsomming is gemaakt door het college en de raad heeft ze zonder verdere op of aanmerking overgenomen.

Tegen het besluit van de raad kan (door een belanghebbende) bezwaar worden gemaakt. De belanghebbende is in dit geval Bob Sikkema die het WOB verzoek heeft ingediend.

Het bezwaar kan m.i. alleen betrekking hebben op de door de raad gehanteerde overwegingen voor het besluit.

Een van de meest belachelijke overwegingen is dat het project nog voortduurt en dat om die reden het taxatierapport geheim moet blijven.

De gang van zaken was als volgt. De door Orez ingediende exploitatieopzet was door het college goedgekeurd. Omdat dit onderhands was gebeurd diende er (ter voorkoming van een klacht vanwege ongeoorloofde overheidssteun) een bewijs te zijn, dat het geaccepteerde aanbod een marktconform aanbod was.

Voormalig raadslid Shawn Vriendjes had het college op de noodzaak van die te volgen procedure gewezen. Het ambtelijk advies aan het college stelt ook, dat het taxatierapport “het bewijs” is van marktconformiteit en dus bescherming biedt in geval er een klacht zou worden ingediend.

In werkelijkheid vormt het taxatierapport geen enkel bewijs dat, wat door Orez was ingediend, marktconform was. Met andere woorden, het gaat dus om een onjuiste en frauduleuze bewering.

De behandelend ambtenaar moet het beseft hebben, zoals het college het ook beseft moet hebben.

Dat wat ze tot bewijs verklaarden, niet anders was dan een frauduleuze bewering en dat het om die reden heel verstandig zou zijn, om het “bewijs” vanaf het eerste begin geheim te verklaren.

Zou het hier gaan om een echt bewijs van marktconformiteit, dan zou dit bewijs (de dag nadat de Anterieure Overeenkomst was afgesloten) aan een ieder, die er om gevraagd had getoond kunnen worden.

Maar zoals de raad zelf in juni van dit jaar heeft kunnen vaststellen, vormt het taxatierapport geen bewijs van marktconformiteit, maar van een frauduleuze bewering en heeft het huidige college er kennelijk belang bij, dat dit zo lang mogelijk voor iedereen geheim blijft.

Het liefst tot nadat het project over 5 tot 6 jaar is afgerond en niemand meer weet hoe de vork in de steel stak.

In plaats van op basis van dat nieuw verkregen inzicht te handelen, neemt de raad de fraudeurs in bescherming. Door een frauduleuze document geheim te verklaren en vervolgens, met behulp van absurde overwegingen, te weigeren om die geheimhouding op te heffen.

Je daarover bij de huidige raad beklagen heeft natuurlijk geen enkele zin. Het enige wat nog rest is andere raadsleden kiezen en het beste er van te hopen.

Kool en geit sparen.

Hoewel ik mezelf als voorvechter zie van lokale democratie, ben ik nauwelijks onder de indruk van de lokale politiek.

Wiens voornaamste streven lijkt te zijn om de lokale democratie (daar waar mogelijk) de voet dwars te zetten, teneinde de lokale bureaucratie vrij baan te kunnen geven.

Vier jaar geleden, zaten maar twee dingen me dwars. De manier waarop het recreatieoord werd verkwanseld en de bijdrage die door Enkhuizen betaald moest worden aan de herstructurering van het SED.

Naar mijn mening moesten die extra kosten (circa 13,5 miljoen) gelijkmatig worden verdeeld over de bevolking die de SED organisatie bediende. Dus de inwoners van Enkhuizen, StedeBroec en Drechterland.

Zo’n gelijkmatige verdeling zou de gemeente Enkhuizen 8 ton aan uitgaven hebben gescheeld over de periode die nu achter ons ligt.

Als Nieuw Enkhuizen over deze onderwerpen campagne zou willen voeren, dan zou ik bereid zijn om voor die partij (als lijstduwer) op de kieslijst te gaan staan. Het leek de voorzitter en de leden van die partij een prima idee, dus zo gezegd, zo gedaan.

Helaas had de toenmalige fractievoorzitter van Nieuw Enkhuizen, Jan Raven, weinig zin in de beide onderwerpen. Naar ik nu begrijp, omdat al de andere partijen er ook geen zin in hadden en hij liever meehuilt, dan dat hij een fundamenteel ander standpunt inneemt.

We zijn inmiddels vier jaar verder.

Onze financiële bijdrage aan de SED is (na vier jaar weifelen en uitstellen) nog steeds een twistpunt, wat de SED organisatie op geen enkele wijze ten goede komt.

Nog steeds proberen we met bureaucratische slimmigheidjes ons gelijk te halen terwijl er een voor de hand liggend democratisch argument ligt. Namelijk dat elke inwoner van het SED in gelijke mate bijdraagt aan de kosten van het SED.

Een eerste stap in die richting had kunnen zijn, dat elke gemeente 33 1/3 % van de extra kosten voor zijn rekening zou nemen. Om, na verloop van tijd, de volgende stap te kunnen maken naar een gelijk bedrag per inwoner.

{De huidige verdeling is nog steeds 32,1% (Stede Broec) 37,3% (Enkhuizen) en 30,6% (Drechterland)}.

De inwoners van StedeBroec en Drechterland zijn slim genoeg om te beseffen, dat voor het in stand houden van een ambtelijke organisatie, elk inwoner van het gebied waar de organisatie voor werkt, in gelijke mate dient te worden aangeslagen.

Maar in plaats van dat dit argument, met enige overtuigingskracht (ook naar de buurgemeenten) wordt verkondigd, wordt er (binnenskamers) wat gemompeld in de vage hoop dat de bureaucraten wel voor een oplossing zullen zorgen.

Maar die zijn gewend om kool en geit te sparen en dus zijn we vier jaar verder en niks opgeschoten.

%d bloggers liken dit: