Meer begrip

barking dogDe raadsvergadering van gisteravond deed me nog het meest denken aan een hondenkennel waarin honden doelloos door elkaar heen blaffen.

Je hebt geen flauw idee waarom ze dat doen, maar ze lijken (met hun geblaf) elkaar aan te steken.

Grootste keffer was ongetwijfeld Stella Quasten die van leer trok tegen de SP en die partij verweet in bed te liggen met de Zuiderzeemuseumdirectie. Daarin had ze een punt.

Verbaasd over de aversie die LQ eerder al ten toon spreidde tijdens de informatie bijeenkomst van het ZZM, heb ik even nagevraagd hoeveel partijen zich bij de museumdirectie hadden gemeld met een verzoek voor additionele informatie.

quaDat bleek (voor de commissievergadering) alleen de SP te zijn geweest, de rest blaft er vrolijk op los op basis van kennis die wordt opgedaan door bestuderen van de meningen die op de sociale media naar voren worden gebracht.

Waarbij het CDA met de originele opvatting kwam dat het ZZM een rijksmuseum was en het rijk dus maar moest zorgen voor een oplossing voor het probleem dat ze aan de orde had gesteld.

Volgens mij zijn er geen rijksmusea meer, maar alleen onafhankelijke stichtingen die geacht worden om (binnen zekere grenzen) hun eigen broek op te houden. Het ZZM heeft er (in dat kader) op gewezen dat ze in de nabije toekomst problemen verwacht aangaande het bootmodel.

Wat mij betreft dient ze daarvoor geprezen te worden en niet te worden verguisd, zoals de meerderheid van de raad (onder aanvoering van Stella Quasten) lijkt te willen doen.

In mijn eerste kanttekening over dit onderwerp “Serieus Overwegen” wees ik op de binnen Enkhuizen bestaande behoefte om meerdere vliegen in één klap te willen slaan. Dat heeft in het verleden tot gecompliceerde bestuursopdrachten geleid, die uiteindelijk uitliepen op jammerlijke mislukkingen.

Zo ook nu weer. Problemen rond de afschaffing van het bootmodel kunnen simpel worden opgelost door het ZZM een stukje grond ter beschikking te geven waarop een parkeerterrein kan worden ingericht. De daarvoor benodigde grond ligt al jarenlang braak. Het heeft ooit gediend als parkeerterrein voor SWL.

Het is,  door de bestaande bebossing, volledig aan het zicht onttrokken. Dat het aanzicht van het recreatieoord hierdoor zou worden aangetast (HEA) is nergens op gebaseerd. Het terrein maakt nu geen deel uit van de recreatieve voorzieningen, dat blijft zo als er straks huisjes op worden gebouwd.

Uiteraard zijn de kosten van inrichting voor het ZZM. Tot op heden heeft die altijd haar eigen parkeervoorzieningen gerealiseerd. Dit in tegenstelling tot SWL die alleen parkeervoorzieningen realiseert voor normale dagen en voor wat betreft “top” dagen er op vertrouwt dat de gemeente dat voor haar zal doen.

Een “beleid” dat door de raad altijd onvoorwaardelijk is gesteund. Als de raad dit beleid zou voortzetten is dus een simpele oplossing voorhanden.

Stel een deel van het nu braakliggende terrein ter beschikking van ZZM, zodat die (in navolging van SWL) daar een parkeerterrein kan inrichten.

Als er een simpele oplossing voorhanden is, waarom komt die er dan niet?

barkingHier speelt het Enkhuizer “twee vliegen in één klap syndroom” een belangrijke rol. In plaats van beide problemen (parkeerruimte voor de binnenstad en parkeerruimte voor het ZZM) afzonderlijk op te lossen, worden ze gecombineerd tot één probleem.

Met als uiteindelijk resultaat dat de raad besluit om geen enkel probleem op te lossen.

Dat was dan ook precies de uitkomst van het anderhalf uur durende geblaf.  Er werd besloten om niets te besluiten.

Wat wil de meerderheid van de raad dan wel?

Alsof het twee vliegen in één klap slaan nog niet moeilijk genoeg is wil de meerderheid een nog veelomvattender aanpak.

Suggesties over hoe die er dan wel niet zou moeten uitzien kwamen er niet. De VVD wilde (net als lijst Quasten) zicht op de hele salami. De PvdA zocht het in een nog abstracter benadering dan nu al het geval is.

Hoe nu verder?

Ik vrees dat voor het ZZM verder praten met de gemeente geen zin meer heeft. Gelukkig moet er nog wel een bestemmingsplan worden gemaakt. Als dat het ZZM te veel beperkt in haar ontwikkeling kan ze altijd nog naar de bestuursrechter stappen.

Mijn inschatting is, dat die waarschijnlijk (met het oog op het tot dusver gevoerde beleid door de gemeente) meer begrip kan opbrengen voor de opvattingen van het ZZM dan de raad van Enkhuizen.

Algemeen belang

Gisteren naar het politieke café van de SP geweest. Prima initiatief van die partij. Elke maand nodigt men een spreker uit. Deze keer ging het over het aanstaande referendum over de Ukraine.

Men had nog geprobeerd een spreker uit het “ja” kamp te strikken, zodat je toch iets van een debat zou krijgen, maar dat was niet gelukt. Ruime belangstelling.

Net als bij de openbare fractievergadering van de VVD korte tijd geleden. Kennelijk wordt de belangstelling voor dit soort bijeenkomsten toch onderschat.

Ik hoefde niet echt overtuigd te worden. Ik weet dat ik ga stemmen en weet ook wat ik ga stemmen. Ik had eigenlijk maar één vraag. Wat gebeurt er als er voldoende kiezers komen opdagen en de meerderheid “nee” heeft gestemd? Het antwoord was wat ik verwachtte: niet veel.

Er lijken toch weer allerlei clausules te zijn waarmee zij (die boven ons gesteld zijn) de gang van zaken naar hun hand kunnen zetten.

Voor velen een reden om niet te gaan stemmen, maar voor mij geen reden om weg te blijven.

Maar dat komt omdat ik een nogal afwijkende mening heb over het nut van verkiezingen.

kalkoen
Stemmen over Kerstmis

Voor sommigen vormen de verkiezingen de essentie van democratie.

Wat mij betreft is het een moment waarop kalkoenen zich mogen uitspreken over de dag waarop er dit jaar Kerstmis zal worden gevierd.

Bij verkiezingen mogen we bepalen welke slagers in de komende periode periode hun eigen vlees mogen gaan keuren.

Daarom steun ik bij verkiezingen bij voorkeur partijen waarvan ik zeker weet dat ze niet aan de macht zullen komen.

Voor mij is de essentie van democratie namelijk een efficiënte controle op de wijze waarop er van macht gebruik wordt gemaakt. De machthebbers van de dag weten zich gewoonlijk wel te redden en zullen er alles aan doen om die macht te behouden.

Alleen een goed functionerende oppositie kan ons beschermen tegen machtsmisbruik. Openbaarheid en vrijheid van meningsuiting zijn daarbij de belangrijkste wapenen van die oppositie en daarom besteed ik daar de laatste tijd nog al wat aandacht aan.

Het is geen populair onderwerp begrijp ik. Het gewone electoraat vindt het allemaal wat te abstract. En binnen de politiek koesteren velen de heimelijke wens om zelf ooit eens verheven te zullen worden tot een slager die zijn eigen vlees mag keuren.

Daarom verwacht ik ook niet dat er vanuit de (lokale) politiek veel steun zal komen voor het oprichten van een website waarop lokale partijen hun opvattingen en meningen kunnen uitdragen.

Het is technisch gezien eenvoudig te realiseren. Het kost een drol en het stelt de kiezer beter in staat om tot een afgewogen oordeel te komen.

Je zou kunnen zeggen dat het algemeen belang er mee is gediend. Toch kun je er bijna zeker van zijn dat het er niet van gaat komen.

Anders dan wat (ook onze lokale) politieke partijen beweren zijn ze voornamelijk geïnteresseerd in het eigen belang en niet het algemeen belang.

Meemaken

Reijswoud
Keurige toelichting

Gisteren naar de openbare fractievergadering van de lokale VVD geweest. Vanuit het oogpunt van public relations een geslaagde bijeenkomt. Ik schat meer dan 50 aanwezigen.

Politiek gezien was de bijeenkomst minder effectief. Daarvoor zijn twee redenen te noemen. Eén daarvan noemde ik al in mijn vorige kanttekening “Rijk de fabelen”. Zouden de leden zichzelf zodanig geïnformeerd hebben dat ze beseften welk besluit er op 2  februari van de raad werd verwacht.

Zoals te verwachten viel was dat niet het geval. En dus kwamen er de gebruikelijke suggestie om de zaken anders aan te pakken en gewone bungalows te bouwen of aandelen Enkhuizerzand uit te geven. Dat had natuurlijk weinig zin. Er liggen besluiten van de raad die daar niet in voorzien en dan kun je het roer wel willen omgooien, maar daar ben je dan feitelijk te laat voor.

Een tweede reden was dat de fractie zelf nog geen standpunt had bepaald. Dat stelde me een beetje teleur. De fractie had inmiddels een informatiebijeenkomst  achter de rug en was in dus volledig bijgepraat. Als je 5 dagen voordat je een besluit moet nemen zelf nog niet weet wat je voorkeur is, dan wordt het heel erg moeilijk anderen er van te overtuigen dat jouw voorkeur de beste is.

De kans op een ander beleid dan door het college wordt voorgesteld is sowieso gering. De coalitie gaat gewoontegetrouw met het college mee. Je hebt weliswaar maar 1 overloper nodig, maar als je onzeker bent over je eigen voorkeur, dan maak je ook niet veel kans een mogelijke overloper te overtuigen.

Maar dat neemt niet weg dat fractievoorzitter van Reijswoud een uitstekende en uitgebreide toelichting gaf op de diverse scenario’s die het college in de aanbieding had.

Mijn eigen voorkeur zal duidelijk zijn. Ik vind dat de raad veel te lichtvaardig een traject is ingegaan waarmee ze zichzelf volledig buitenspel heeft gezet. Scenario 3 biedt een onverwachte kans om de raad wat meer invloed te geven.

Het is een kleine kans, waarbij je niet alleen jezelf moet overtuigen dat dit het beste is, maar ook de partners van de oppositie. Dat vraagt toch om enige voorbereiding en ik ben bang dat de tijd daarvoor te kort is geworden. Zodat elke oppositie partij (zoals vaker gebeurd) zijn eigen losse flodders zal gaan afschieten.

Er waren ook vertegenwoordigers van geïnteresseerde ontwikkelaars aanwezig. Mooie gelegenheid om ook met hen even van gedachten te wisselen.

Zeer leerzaam, maar daarover een andere keer meer.

Als gezegd gaf van Reijswoud een keurige toelichting op de diverse scenario’s. Ben ik daardoor optimistischer geworden over het verdere verloop? Ik ben bang van niet. Het voorkeursscenario van het college brengt een aanzienlijk juridisch risico met zich mee.

Er kan wel degelijk bezwaar tegen worden gemaakt en op basis van reacties uit de zaal gaat dit gebeuren ook.

Daarnaast moeten er nog zoveel zaken worden uit onderhandeld, dat de kans op mislukking levensgroot is. En dan is er natuurlijk ook nog de kwestie van het bestemmingsplan. Dat is er nog niet en ook daartegen kan iedereen nog bezwaar maken. Ik heb daar zelf nog niet bij stilgestaan, maar als ik zie dat de verplaatsing van de Aldi al twee jaar in beslag neemt, dan kun je wel voorstellen wat er gebeurd als iemand meent bezwaar te moeten maken tegen dit bestemmingsplan.

Bijvoorbeeld de belangenvereniging van campingbewoners of Sprookjeswonderland.

Kortom, hartstikke leuke en leerzame avond, maar ik vraag me af of ik het nog zal meemaken dat het vakantieparkje er komt.

Rijk der fabelen.

Reijswoud
Nieuwe koers?

Ik lees in de krant dat de VVD op 28 januari een openbare bijeenkomst organiseert in het Wapen van Enkhuizen over het REZ. Rijkelijk laat, maar laten we een gegeven paard niet in de mond kijken.

Voor wat betreft informatie aan de kiezer leeft de VVD nog steeds in het pre-internet tijdperk. Ik heb de link naar hun website netjes in mijn blog opgenomen, maar het enige nieuws dat op die website staat is, dat er geen nieuws is.

Dat is al jaren het geval, dus ik ben benieuwd of de partij onder leiding van Van Reijswoud een nieuwe koerst is ingeslagen of dat het hier om een tijdelijke oprisping gaat.

Verder ben ik benieuwd of veel VVD kiezers de moeite hebben genomen om te kijken waar het er op 2 februari om gaat.

De punten 1,2,3 van het raadsbesluit komen er op neer dat men ergens kennis van heeft genomen.  Punt 4 omschrijft iets  wat op een besluit lijkt.  Er staat letterlijk..

De wensen en bedenkingen kenbaar te maken met betrekking tot de keuze van voortzetting van het project REZ, conform het voorkeursscenario.

De raad besluit dus wensen en bedenkingen kenbaar maken. Welke gevolgen het college daar aan gaat verbinden vermeldt het besluit niet.

Het voorkeursscenario waar het raadsbesluit over spreekt is uitvloeisel van een eerder door de raad genomen go/no go besluit. Daarbij werd het college gemachtigd om een bepaald scenario uit te voeren, waarin een openbare aanbesteding onderdeel van was.

Nu dat onderdeel is mislukt stelt het college voor om hetzelfde scenario uit te voeren, maar nu in de vorm van onderhandse gunning.

Wat de oppositie daar tegenover wil zetten is onduidelijk. De commissievergadering is niet bepaalt verhelderend geweest.

Wat de oppositie daar (naar mijn mening) tegenover zou moeten stellen is, dat het mislukken van het oorspronkelijke scenario dient te leiden tot een nieuwe go/no go beslissing. Ditmaal gebaseerd op een ander scenario.

De reden waarom de raad voor een ander scenario zou moeten kiezen heb ik op mijn blog al meermalen uiteengezet.

Het bestaande go/no go besluit heeft de raad genomen zonder inzicht te hebben in de financiële kaders waarbinnen het college diende te blijven. Budget-neutraal is een minimum eis.

Feitelijk heeft de raad het college cart blanche gegeven voor elk resultaat dat aan die minimum eis voldoet. Het college kan op basis van het bestaande scenario verplichtingen aangaan als een (door het college te benoemen) commissie van deskundigen daar haar goedkeuring aan verleend. Wat rest is een formele bekrachtiging door de raad.

In het bestaande scenario heeft de raad het college toestemming gegeven om een gecompliceerde ruilhandel uit te voeren zonder dat de raad inzicht heeft gevraagd in de waarde van de bij de ruil betrokken goederen en diensten.

Dat die onwetendheid ook bij het college bestaat valt moeilijk aan te nemen. Hoe kun je onderhandelen als je de waarde niet kent van hetgeen je aanbiedt en van hetgeen je als tegenprestatie verlangt. Maar kennelijk wenst het college de raad daarvan niet op de hoogte te stellen.

Het is me volstrekt onduidelijk welk financieel risico de gemeente neemt als ze de beschikbare grond verkoopt/verhuurt aan een exploitant van vakantiehuisjes. En vervolgens, (op basis van de gerealiseerde inkomsten) zelf bepaalt welke werkzaamheden ze uitgevoerd wenst te hebben.

Het idee, dat diezelfde exploitant (beter dan de gemeente) in staat is een aannemer in te huren voor de aanleg van een strand of camping lijkt me absurd.  Ook het idee, dat die exploitant beter en goedkoper dan de gemeente de voorfinanciering zou kunnen regelen kan naar het rijk der fabelen worden verwezen.

Jaartje ouder

Niet zo zeuren
Niet zo zeuren

Vandaag toch maar even de raadsvergadering van gisteren afgeluisterd. D.w.z. het deel dat ging over de aanleg van een parkeerterrein op het REZ.

En dat wordt het toch weer pijnlijk duidelijk dat een meerderheid van de raad mijn blog niet leest. Hemeltjelief wat een gezwam.  Anderhalf uur heen en weer gepraat over de dekking van een krediet. Daarbij hielp het trouwens niet, dat ook wethouder de Jong zijn uiterste best deed de indruk te wekken dat hij ook niet wist waar hij het over had.

Terwijl het toch zo eenvoudig was. SWL had in 2009  € 30.000,- betaald als bijdrage aan de aanleg van een parkeerterrein dat op drukke dagen de toevloed van bezoekers zou moeten opvangen.

Daarnaast had SWL ook nog € 71.900,- betaald voor de aankoop van een opstal. Het stond allemaal netjes in de erfpacht akte die was verspreid.

Beter weten
Beter weten

Alleen  van Oostende wist het beter. Die € 71.900,- was eigenlijk bedoeld om een parkeerplaats aan te leggen. Dat had SWL hem zelf verteld. SWL had de gemeente alleen maar willen helpen een fout te verdoezelen. Die bestond er uit dat de gemeente een opstal had gekocht die al haar eigendom was. Van Oostende weet ze te bedenken waar je bij staat.

Hij zat er bij toen de gemeente in 2009 een krediet vroeg van € 540.000,- . Om grond te kunnen kopen die ze al in bezit had, inclusief de zich daarop bevindende opstal.

Hij zat er bij toen de gemeente € 90,- m2  betaalde voor grond die ze al had. De grond vervolgens overdroeg aan SWL voor minder dan ze zelf voor betaald had (€ 60,- m2).

Dus waarom is het verkopen van een opstal, die door SWL keurig werd geïntegreerd in haar bebouwing, een fout die met behulp van SWL verdoezeld moest worden?

Aanbesteding in gevaar?
Aanbesteding in gevaar?

Kletskoek natuurlijk. De aankoop van de Uilenbanen was een schoolvoorbeeld van overheidssteun waarvan je je kunt afvragen of die wel geoorloofd is. Van Oostende zat erbij, keek er naar en besloot (destijds) om zich niks af te vragen.

De opvatting van SWL dat zij € 100.000,- had betaald als bijdrage aan de aanleg van parkeerruimte is nergens op gebaseerd en wordt duidelijk weersproken door de notariële acte die ze ondertekende.

Een bijdrage van € 30.000,- voor de aanleg voor de aanleg van 60 parkeerplaatsen is (voor SWL) geen slechte deal. Het komt neer op € 500,- per parkeerplaats. Voor een parkeerplek in de binnenstad vraag de gemeente € 6000,-.

Bovendien wist SWL een korting te bedingen op de erfpacht over de grond die ze nodig had voor haar eigen parkeerterrein. Die korting bedraagt € 9000,- per jaar.

Op basis van die korting kun je stellen dat SWL binnen 4 jaar haar bijdrage (€ 30.000.-) aan het gemeentelijk parkeerterrein weer had terug verdiend.

Ik begrijp dan ook werkelijk niet waarom van Oostende zo krampachtig met SWL meehuilt over de kosten die SWL maakt om de verkeersstroom (die ze zelf gegenereerd) in goed banen te leiden. Als dat bedrijf zich ergens niet over kan beklagen, dan is het de helpende hand die haar door de gemeente door de jaren is toegestoken.

Verstrikt
Verstrikt

Niet alleen begreep ik niets van Van Oostende, het zelfde geldt eigenlijk ook voor wat de anderen (met name Stomp en Van Marle)  naar voren meenden te moeten brengen. Beide meenden dat de aanleg van een parkeerterrein nu, een toekomstige aanbesteding in gevaar zou kunnen brengen. Geen idee waarom, maar kennelijk baseren ze dat op hetgeen vorige week dinsdag in het geniep is afgesproken.

Blijft over raadslid de Jong (NE). Die raakte dusdanig verstrikt in zijn eigen argumentatie dat er zelfs een schorsing nodig was. Ik begreep zijn vragen niet, laat staan dat ik iets begreep van het door wethouder de Jong geformuleerde antwoord.

Kortom een turbulente luistersessie en dus eerst maar weer eens een dagje rusten voordat ik verder ga met beluisteren wat er verder allemaal is bekokstooft.  Per slot van rekening ben ik gisteren weer een jaartje ouder geworden.

Rituelen

Behoudt van rituelen
Behoudt van rituelen

Naast het formele bezwaar van de burgemeester (via Agora kun je rechtstreeks vragen stellen aan ambtenaren die daar zonder tussenkomst van de wethouder antwoord op mogen geven) zag Van Reijswoud (VVD) ook nog een probleem bij openbaarmaking van Agora.

Hij vreesde dat collega raadsleden vragen zouden gaan stellen om zich in politiek te profileren. Een begrijpelijk standpunt van een partij dat er de afgelopen 6 jaar niet in is geslaagd een functionerende website in stand te houden.

Op hun website staat onder het kopje nieuws “geen items beschikbaar”. Waarschijnlijk moet je om te vernemen hoe de VVD denkt over lokale onderwerpen een bezoek brengen aan de Rotary of de plaatselijke ondernemersvereniging.

In ieder geval is duidelijk dat de VVD fractie niet bereid is om haar inzichten te delen met haar kiezers en er bezwaar tegen maakt als anderen in de gelegenheid zouden worden gesteld om dat (via een gemeentelijke website) wel te doen.

Van Reijswoud vreest dat een openbaar Agora zou kunnen leiden tot een soort van aanvullende raadsvergadering wat hij kennelijk een angstaanjagend vooruitzicht vindt. We mogen er dus van uit gaan de hij de bestaande gang van zaken afdoende vindt.

Wat is die gang van zaken?

Eerste termijn

Elke fractie presenteert zijn zienswijze op het voorliggende raadsvoorstel. Die zienswijzen zijn vaak voorbereid en worden dan ook in veel gevallen voorgelezen. Als zo’n zienswijze vragen bevat worden ze door de wethouder beantwoord. Als de voorzitter vermoed dat de wethouder geen antwoord weet op een vraag concludeert de voorzitter dat het hier om een “technische” vraag gaat, die via Agora of tijdens de commissievergadering had moeten worden gesteld.

Er mogen dus alleen algemene (ook wel politiek genoemde) vragen worden gesteld.

Tweede termijn,

Fracties worden nu geacht te reageren op de beantwoording van de vragen door de wethouder. Dat is voor veel raadsleden een lastige opgave. Gewoonlijk zijn de coalitiepartijen tevreden met de beantwoording. Alleen de oppositiepartijen willen nog wel eens aanvullende vragen stellen. Als die in de ogen van de coalitiepartijen te indringend zijn, springen ze voor “hun” wethouder in de bres.

Er mag in tweede instantie namelijk wel worden geïnterpelleerd.

Dat is ook het enige moment waarop er een discussie kan ontstaan tussen raadsleden. Overigens lijdt die discussie nooit tot een wijziging van standpunt dat normaal gesproken al vaststaat voor de beraadslaging begint.

Tot slot beantwoord de wethouder de nog  openstaande vragen en houdt (indien noodzakelijk) een slotpleidooi, waarna er tot stemming wordt overgegaan.

Het geheel is niet meer dan een ritueel (d.w.z zonder verdere inhoudelijke betekenis) dat doorlopen moet worden.

Vormt dit ritueel een garantie dat er een verstandig besluit wordt genomen? Geenszins. Een niet onbelangrijke reden is dat zowel de beeldvorming als de oordeelsvorming vooraf (en grotendeels in besloten kring) heeft plaatsgevonden.

De VVD is de voornaamste pleitbezorger van een participatiemaatschappij.

Ten minste, zolang die participatie zich maar niet uitstrekt tot de werkzaamheden van de overheid. Dan blijkt men plotseling voorstander te zijn van het in stand houden van  van de bestaande rituelen, die alleen betekenis hebben voor hen die er aan deel mogen nemen.

Eigen schuld

College van B&WWaar ik zo langzamerhand ook doodmoe van wordt, is de gemakzuchtige wijze waarop het college zich steeds weer van haar eigen verantwoording probeert te ontdoen.

Er gaat geen vergadering voorbij of er is wel een lid van het college dat roept, “ja maar dat hebt U besloten en wij voeren alleen maar uit wat U hebt besloten”.

Dus eigen schuld, dikke bult, had je het maar niet moeten besluiten.

Stilletjes hoop ik er dan op dat er iemand het woord neemt en zegt;

”Dat het ons besluit is weten we. We hebben het op Uw aanraden genomen. We zitten eigenlijk te wachten op het moment dat U met een beter besluit komt en vragen ons af waarom dat zolang moet duren”.

Want wie kaatst moet de bal verwachten, maar helaas het is nog nooit gebeurd.

Natuurlijk is het formeel juist, dat aan alles wat B&W doet een raadsbesluit ten grondslag dient te liggen. Maar het nemen van een besluit is in de meeste gevallen een formaliteit, waarover niet eens gediscussieerd hoeft te worden.

Bovendien neemt de raad in vrijwel alle gevallen een besluit dat haar door het college is aangeraden en is de de tekst van het besluit (met alle daar uit voortvloeiende gevolgen) haar door het college aangereikt.

Het is in de afgelopen 5 jaar maar één keer voorgekomen dat de raad een besluit heeft genomen dat niet door het college was voorbereid.

Dat had toevallig betrekking op de Drommedaris. De noodzakelijke reparatie van het dak werd iedere keer weer uitgesteld in afwachting van meer subsidie ten behoeve van een verbouwing.

SP en LQ hakten toen de knoop door en stelden voor om dan in ieder geval vast met de reparatie te beginnen. Blinde paniek vanuit de collegebank. Dat kon allemaal niet. Daar moest de ambtelijke staf eerst advies over uitbrengen, etc, etc.

Het voorstel van SP en LQ haalde een meerderheid, alleen heeft het college het besluit nooit uitgevoerd en werd de raad (een paar maanden later) uitgenodigd  om een ander besluit te nemen.

De les die hieruit valt te leren is simpel. Het college voert alleen die besluiten uit waar zij mee instemt (en die ze zelf heeft voorgedragen) en negeert verder alle andere door de raad genomen besluiten.

Ok, als dat de werkwijze is, dan niet meteen roepen (als een raadsbesluit een keer niet de gewenste uitwerking heeft), “het is U besluit en wij zijn hier alleen maar verantwoordelijk voor de uitvoering”. Dat is afschuiven van schuld dat we ons allemaal nog wel uit onze kleutertijd herinneren.

Bovendien is een discussie over een te nemen raadsbesluit zo dichtgetimmerd met behulp van regels, dat het de naam van discussie eigenlijk niet verdient. Feitelijk zou U de vergadering (j.l. dinsdag) van de commissiegrondgebied eens moeten beluisteren.

De leiding daarvan berust bij raadslid Stomp (VVD). Om in voetbaltermen te spreken, een thuisfluiter die alles weet over de regels, maar verder geen benul heeft van voetbal.

Gegeven het bovenstaande vindt ik het tamelijk flauw, om niet te zeggen kinderachtig, om iedere keer weer de bal richting raad te spelen en te roepen dat zij verantwoordelijk is voor alles wat verkeerd uitpakt.

Hoewel niet te ontkennen valt dat de raad een formele verantwoording draagt, geldt dat ook voor B & W. Alleen is de raad gewoonlijk te bang om haar daarop aan te spreken. Misschien een ideetje om dat toch eens te doen. Ik kom binnenkort met een voorstel.

Kaders stellen

kunst-1Op de PvdA website is een verslag verschenen van de raadsvergadering van 7 oktober. Fractievoorzitter Karin Kunst herhaalt daar nog maar eens welke denkfouten er zijn gemaakt in het REZ dossier.

In de optiek van de PvdA (en ook in die van VVD/D66 neem ik aan) zijn de te bouwen vakantiehuisjes de kostendragers voor het nieuw aan te leggen strand.

Lekker kort door de bocht, maar de echte kostendrager is natuurlijk het feit dat de gemeente 100.000 m2 grond (die een bepaalde waarde vertegenwoordigt) 30 jaar lang gratis ter beschikking stelt aan een ontwikkelaar die daarop vakantiehuisjes mag bouwen.

Zoals 5 jaar daarvoor VVD/D66/PVDA uiterst gemakzuchtig weigerden zich te verdiepen in de waarde van hetgeen ze aankochten op het REZ, zo weigerde men nu zich te verdiepen in de waarde van hetgeen men weggeeft.

Vijf jaar geleden betaalde men grif 0,55 miljoen voor een verliesgevend zakelijk recht (inhoudende dat men ter plekke tennisbanen mocht exploiteren), wetende dat dit de helft van het bedrag was waarvoor men over de gehele breedte van het gebied een strand had kunnen aanleggen.

Nu, 5 jaar later, stemt men in met een aanbod zonder enig beseft wat de waarde daarvan is.

ReijswoudDe gemeente heeft de kosten van strandaanleg in 2007 laten berekenen en die zijn begroot op 1.2 miljoen. Gegeven het feit dat Rijkswaterstaat in de nabije toekomst aanzienlijke zandsuppleties zal laten uitvoeren aan de noordzijde van de Houtribdijk, ga ik er van uit dat eventuele kostenstijgingen voor een groot deel gecompenseerd kunnen worden door de aanwezigheid van het benodigde materiaal.

Kortom, het realiseren van een strand over de gehele lengte kost 1,2 miljoen, wat gelet op het gemeentelijk aanbod, gelijk staat aan dertig jaar grond vrij van erfpacht. Er is nog wat meer franje die de gemeente eist boven de aanleg van het strand, maar die zijn voor het merendeel marginaal.

Dus 1,2 miljoen euro staat gelijk aan 30 jaar erfpacht over 100.000 m2 grond.

Ik heb er op dit weblog al eerder op gewezen dat voor wat betreft de grondwaarde op het REZ de gemeente er merkwaardige opvattingen op na houdt.

Zo werd de tennisbaanexploitant er in 2009 op gewezen dat de grondwaarde geschat werd op meer dan € 100,- m2. De gemeente zelf betaalde € 90,- m2 om er zeggenschap over te verkrijgen. Men gaf die zeggenschap 3 maanden later weer op op basis van € 60,- m2 en verhuurde additionele grond op basis van € 30,- m2.

Als we dat laatste bedrag (€ 30,- m2) als uitgangspunt nemen en 3,3 % als erfpachtrente dan kom je voor 100.000 m2 grond op een jaarlijks erfpacht van € 100.000,- per jaar.

Het voorstel van de gemeente is dus, wie nu 1,2 miljoen investeert (in de aanleg van een strand), bespaart zich dertig jaar lang erfpacht ter waarde van € 100.000,- per jaar.

Mogelijk een werkbaar model, maar de kernvraag hier is natuurlijk, in hoeverre is een grondwaarde van € 30.- m2  een acceptabel uitgangspunt. Zelf heb ik geen idee, maar ik mag aannemen dat de gemeente enig marktonderzoek heeft gedaan. Zo nee, waar zijn we dan in hemelsnaam mee bezig en zo ja, wat zijn daarvan dan de uitkomsten.

MarleGerechtvaardigde vragen dunkt me en daarom is het uiterst merkwaardig, dat bij geen enkele raadsfractie de vraag is gerezen “hoe verhoud hetgeen we aanbieden zich tot hetgeen we terugverlangen”.

Als je de overheid iets kunt toevertrouwen dan is het wel dat men van een simpele procedure ( de verhuur van grond) een bureaucratische nachtmerrie weet te maken. Dat coalitiepartijen daar gedachteloos in meegaan is tot daar aan toe, maar van oppositie partijen (met name VVD en D66) had ik toch iets meer tegenwerping verwacht.

Maar kennelijk is het bureaucratisch denken bij die partijen inmiddels ook gemeengoed geworden.

Als de overheid een voorsprong heeft op het bedrijfsleven, dan is het op het gebied van financiering. Gewoonlijk kan de gemeente goedkoper lenen dan het particuliere bedrijfsleven. Maar dat voordeel heeft men opgegeven door van de “markt” te verlangen dat zij de aanleg van het strand financiert in ruil voor “gratis” grond. Een onlogische en volgens mij kostenverhogende “ruil”.

Maar als gezegd, de geschiedenis herhaalt zich. Zo gedachteloos men 5 jaar geleden grond aankocht die reeds in eigendom was, zo gedachteloos geeft men nu weer grond uit, zonder enig idee van de waarde.

Samenvattend, de raad beroept zich er voortdurend op kaders te stellen, maar heeft ondertussen geen flauw benul wat die kaders zouden moeten zijn.

Jongleurs

knoopAls de Enkhuizer raad ergens goed in is, dan is het wel in het construeren van gordiaanse knopen waarvan uiteindelijk niemand meer weet hoe ze moeten worden ontward. Parkeerbeleid,  SMC en Recreatieoord zijn daarvan aardige voorbeelden. De brede school heeft de potentie om er een te worden.

Laat ik me beperken tot het recreatieoord.

Waar men het over eens is, is het feit dat de enige kans dat het recreatieoord (voor wat betreft voorzieningen) op een aanvaardbaar niveau wordt gebracht, er uit bestaat dat men meer van de daar beschikbare grond gaat verhuren aan derden.

Die extra huuropbrengsten kunnen gekapitaliseerd worden en bepalen vervolgens ook de hoogte van de investering. Tot zover tamelijk simpel lijkt me, maar dan begint de verwarring en begint iedereen in het wilde weg met het stellen van voorwaarden.

Als grootste succes tot dusver ziet de raad haar beslissing om een communicatieparagraaf op te nemen. Dit onder druk van een actiecomité dat kort voor de verkiezingen werd opgericht. Van het actiecomité  is sindsdien weinig meer vernomen.

De communicatieparagraaf heeft bijeenkomsten opgeleverd met burgers en stakeholders, waarbij (zoals viel te verwachten) uiteenlopende opvattingen zijn geventileerd die in veel gevallen niet met elkaar zijn te verenigen.

De onderliggende gedachte lijkt te zijn dat men (op basis van niet met elkaar te verenigen opvattingen) een aanbestedingscriterium kan construeren waarbij aan iedereen recht wordt gedaan. Wat mij betreft een hopeloze opgave.

Tijdens de laatste raadsvergadering werd (met name door de VVD) aangedrongen op hernieuwd contact met ALLE stakeholders in het gebied. Dat is (zie hierboven) al gebeurd. Met welk doel dat hernieuwde overleg moest plaatsvinden werd er door de VVD niet bij gezegd.

Dat er verschillen in belangen zijn is immers allang duidelijk.

JONGLEURZo wil de gemeente het liefst een zo groot mogelijk deel van de grond verhuren voor de bouw van vakantiewoningen, wat impliceert dat de bestaande camping moet verdwijnen.

De bestaande huurders van campingstandplaatsen willen dat uiteraard niet.

Het onderliggende idee is waarschijnlijk  dat grondverhuur voor de bouw van vakantiewoningen meer zal opleveren dan grondverhuur ten behoeve van een camping, maar duidelijkheid daarover bestaat er niet. Te oordelen naar de getallen die Quasten tijdens de laatste vergadering naar voren bracht zijn de verwachtingen met betrekking tot grondhuur voor vakantiedorpjes te hoog gespannen.

Dat heeft te maken met de kosten van infrastructuur. Het plan van SWL voor het creëren van zijn prentenboekdorpje brengt veel meer infrastructurele kosten met zich mee dan de kosten van het inrichten van een camping.

Het is dus nog maar helemaal de vraag of de toekomstige huurder van vakantiehuisjesgrond bereid is om veel meer huur te betalen dan de huurder van campinggrond. Bovendien moet uit die meerprijs dan ook nog de inrichting van een nieuwe camping worden betaald.

Maar zolang de gemeente geen opening van zaken geeft over de door haar verlangde huurprijs is niemand in staat om zinvolle berekeningen te maken.

De strategie van de gemeente (en de raad) lijkt te zijn dat men zoveel mogelijk mogelijkheden wil openhouden in de overtuiging dat men daarmee het beste resultaat kan bereiken.

Maar helaas heeft de gemeente niet zo’n goede reputatie als jongleur en moeten we dus niet verbaasd opkijken als straks alle ballen op de grond liggen.

Aandringen

Aandringen
Aandringen

Tijdens de raadsvergadering van afgelopen dinsdag stelde de fractievoorzitter van de VVD (D. Stomp) een interessante vraag. Althans in mijn ogen.

Mijn informatie is, dat er, nadat er door het schoolbestuur een alternatief plan voor de brede school was ingediend, nauwelijks nog contact is geweest met de gemeente. E-mails werden niet beantwoord, telefoons niet opgenomen, verzoeken om terug te bellen niet gehonoreerd.

Ik heb dat soort dingen wel vaker gehoord. Zodra de dingen niet gaan overeenkomstig de wensen van de gemeente sluit men zich af van de buitenwereld. Waarom weet ik niet. Angst misschien?

Dat er dingen worden gezegd waar de wethouder het achteraf niet mee eens blijkt te zijn? Ik heb werkelijk geen idee.

Maar hoe dan ook, Stomp vroeg of dus of er na de aanbieding van het alternatieve plan nog gesproken was met het schoolbestuur. Daaruit concludeerde ik, dat Stomp kennelijk over dezelfde informatie beschikte als ikzelf en dat hij daarvan een bevestiging wilde van wethouder Olierook.

Die kreeg hij niet. Olierook riep wat over de goede contacten met het schoolbestuur in het algemeen, maar dat was natuurlijk geen antwoord op de vraag van Stomp. De vraag had betrekking op de periode nadat het schoolbestuur haar alternatieve plan had ingediend.

Maar in plaats van aan te dringen op een antwoord op de door hem gestelde vraag, liet Stomp het er bij zitten. En dat vind ik dan weer teleurstellend.

Je zou toch op zijn minst verwachten dat een raadslid net zo lang blijft aandringen tot hij antwoord krijgt op de vraag die hij gesteld heeft.

%d bloggers liken dit: