Na ons, de zondvloed.

Naast de “overweging “, dat het taxatierapport (dat het bewijs inhield dat de uitgebrachte bieding op de grond marktconform was) niet eerder openbaar gemaakt mocht worden dan nadat het gehele project was uitgevoerd, “overwoog” de raad ook nog andere zaken.

Zoals bijvoorbeeld de overweging, dat openbaarmaking van het taxatierapport de uitkomst van besprekingen met Droomparken zou kunnen beïnvloeden.

Een opvatting, die werd weersproken door raadslid Stomp (VVD), wiens betoog er op neerkwam, dat voor wie op de hoogte was van de inhoud van de door Orez voorgelegde exploitatieopzet, de inhoud van het taxatierapport nauwelijks nog geheimen kon bevatten.

Overigens waren de besprekingen met Droomparken een vrij recent argument om de geheimhouding in stand te houden. Het werd bijvoorbeeld niet gebruikt om mijn verzoek om inzage af te wijzen.

Dat verzoek was een jaar eerder gedaan en een gesprek met Droomparken was toen nog niet als noodzakelijk beoordeeld. Omdat men toen nog verkondigde dat er niets mis was met de overeenkomst met Orez.

Pas toen Struijlaart het veld had geruimd en zijn opvatting (er is helemaal niets aan de hand) niet langer houdbaar bleek, werd er besloten om advies te vragen.

Aan het bureau, dat eerder de marktconformiteit bewezen had verklaard en ook had geadviseerd om het “bewijs” ervan onmiddellijk geheim te verklaren.

Het soort van deskundigheid waar Keesman (SP) diep van onder de indruk is en waar ze zich achter denkt te kunnen verschuilen. [Mijn naam is Haas, ik weet van niets, maar ik volg slechts het advies van deskundigen]

Kortom, er worden voortduren nieuwe overwegingen verzonnen, die stuk voor stuk pogingen zijn, om de Wet Openbaarheid Bestuur te ondermijnen in plaats van haar uit te voren.

Pogingen die je alleen maar een halt kunt toeroepen door inschakeling van de bestuursrechter, omdat de democratische toezichthouder (de gemeenteraad) geen zin heeft om haar werk te doen.

Meer dan een jaar geleden (18 augustus 2020) verzocht ik de raad om kennis te nemen van de inhoud van het taxatierapport om op basis van de inhoud een oordeel te vellen over de vraag of het rapport nog langer geheim moest blijven.

Ik ben er inmiddels van overtuigd, dat de overgrote meerderheid van de raad (op advies van het college) nooit aan dat verzoek heeft voldaan, maar zich (in plaats van zelf een mening vormen) liever een mening laat opdringen.

Door het college. Op basis van krakkemikkige “overwegingen”, die de toets der kritiek niet kunnen doorstaan en uit duidelijk herkenbare drogredenen bestaan.

Wat tot de treurige conclusie leidt, dat democratisch toezicht op de gedragingen van de overheid kennelijk niet werkt. We zien het niet alleen bij de landelijke overheid, maar ook bij de lokale overheid.

Met als gevolg, dat het vertrouwen in onze democratische instituties (zoals de gemeenteraad) steeds minder wordt.

Het kan degenen die deze instituties bevolken kennelijk allemaal niets schelen. Men weigert verantwoording af te leggen over de ingenomen standpunten en houdt elkaar de hand boven het hoofd, door bewijs van strafbare feiten geheim te verklaren.

Dat kan niet goed blijven gaan, maar de betrokken gaan er kennelijk van uit dat het hun tijd nog wel zal duren.

“Après nous, le deluge”, ofwel “Na ons, de zondvloed”.

Gotspe

Gotspe is via het jiddisch in de Nederlandse taal terecht gekomen en betekent een ongelofelijke brutaliteit. Met als bekendste voorbeeld, de man die zijn ouders vermoordde en vervolgens om clementie vroeg, omdat hij wees was.

Een gotspe leek me wel een mooie benaming voor de manier waarop de SP haar leden (en lezers van haar blog) voorlicht. Neem bijvoorbeeld dit.

Binnen het huidige, geldende systeem van het aanpakken van grote projecten – of dat nu een nieuwe weg, een groot gebouw of een nieuw recreatieoord is – is ‘aanbesteding’ een verplicht onderdeel.

In zo’n aanbesteding zullen er altijd documenten zijn die – al dan niet tijdelijk – vaak om financiële redenen geheim zullen zijn.

Dat is een gevolg van de aanbestedingsverplichting die past binnen de heersende regelgeving. Dat hebben wij niet bedacht. Sterker nog: wat de SP betreft moet dit anders, en moeten we van dit systeem af. Meer mensen moeten dan eerst anders gaan stemmen, tja …

Aanbesteden is een manier van inkopen, waarbij een opdrachtgever een uit voeren opdracht formuleert, waarop de opdrachtnemers reageren met een offerte of prijsopgave, waaruit de opdrachtgever vervolgens een keuze maakt.

De belangrijkste varianten zijn de openbare en niet openbare aanbesteding, elk met eigen aanvullende voorwaarden.

De SP beweert nu, dat het anders moet en dat ze een beter systeem weet, zonder dat ze aangeeft hoe dat er uit ziet. Om tot dat betere systeem te komen, moeten er meer mensen op de SP gaan stemmen.

Tot dan zullen we het moeten doen met het huidige systeem, waarover de SP tot voor kort uiterst tevreden was, gezien het bereikte resultaat.

Inmiddels lijkt men over het bereikte resultaat minder tevreden. Zodanig zelfs, dat er op advies van Fakton/Value (ook de maker van het taxatierapport) opnieuw onderhandeld moet worden.

Die ontevredenheid over het resultaat wijt men, zoals vrijwel alle politici, niet aan het eigen incompetente gedrag, maar aan de tekortkomingen van het systeem.

De gotspe is dus, dat de eigen tekortkomingen (zoals het niet houden van adequaat toezicht) tot fouten van het systeem worden verklaard.

De armzalige werkelijkheid van de grootste fractie in Enkhuizen is, dat ze geen enkel benul heeft van aanbestedingen of marktconforme voorwaarden.

Niet echt onbegrijpelijk, omdat in de wenswereld van de SP deze begrippen geen enkele rol van betekenis hebben. Maar in de grote mensen wereld, waarin we als Enkhuizen moeten zien te overleven, zijn die begrippen wel van doorslaggevend belang.

En passant probeert de SP ons ook nog met een andere gotspe bang te maken.

Zolang het algehele systeem van aanbesteding nog is zoals het is, moeten we er nauwkeurig mee omgaan. We willen niet straks honderdduizenden, miljoenen euro’s minder te besteden hebben. Als het rapport NU openbaar zou zijn, zit die kans erin. Dat risico kunnen we echt niet lopen, dat zult u met mij eens zijn.

Nadat men er eerst voor gezorgd heeft, dat Enkhuizen miljoenen minder te besteden heeft (door de malversaties van het college over het hoofd te zien) dreigt men nu met miljoenen verliezen. Als het taxatierapport niet langer geheim zou blijven.

Geen enkele vorm van bewijs. Louter bangmakerij, waarachter men het eigen falen denkt te kunnen verbergen tot, in maart 2022, de verkiezingen zijn geweest.

Hand-en-spandiensten.

Eindelijk, na maandenlang hardnekkig stilzwijgen een reactie van de SP op haar weblog. Fractievoorzitter Keesman laat degenen, die haar een brief over het taxatierapport schreven, weten.

Het betreffende document maakt echter nog onderdeel uit van een onderhandelingsprocedure met Droomparken/Europarcs. In de aanbestedingsprocedure vormt deze onderhandelingsfase een essentieel onderdeel. Om de onderhandelingspositie van de gemeente Enkhuizen niet te frustreren (en dus om te voorkomen dat de gemeente hier financieel nadeel van zal ondervinden) acht de SP het niet verstandig om nog tijdens deze onderhandelingsfase over te gaan tot het openbaar verklaren van bedoeld document. Zodra de onderhandelingsfase is afgerond – onze verwachting is dat dit nog dit jaar zal zijn – zullen we aandringen op en instemmen met openbaarmaking. Zoals u van ons mag verwachten.

Het WOB verzoek in kwestie is van Sikkema en is in essentie niet anders dan het verzoek dat ik een jaar eerder al had ingediend. In het vorige bericht hebt u de reden voor weigering van mijn verzoek (een jaar geleden) kunnen lezen.

Toen was het verstoren van de marktwerking het voornaamste argument, nu is het de onderhandelingspositie van de gemeente die gevaar loopt. De vage reden van een jaar geleden zijn inmiddels vervangen door nieuwe, minstens even vage redenen.

Wat te denken van de volgende zin. In de aanbestedingsprocedure vormt deze onderhandelingsfase een essentieel onderdeel.

Is het niet zo, dat de “aanbestedingsprocedure” met de ondertekening van de Anterieure Overeenkomst zijn beslag heeft gekregen en is afgerond.

Als je na die afronding opnieuw wilt onderhandelen prima, maar dan toch wel op basis van het overeengekomen document, de Anterieure Overeenkomst en niet op basis van een document dat geheim moet blijven.

Hoe kan een taxatierapport, dat geen ander doel had dan de marktconformiteit van het bod van Orez te bewijzen, deel uitmaken van de onderhandelingen, die men zegt met Droomparken te willen voeren?

Wat denkt men met deze geheimhouding te kunnen bewerkstelligen?

Dat het voor Droomparken geheim blijft, dat men de Enkhuizer gemeenschap heeft voorgelogen door te doen of de bieding van Orez bv marktconform was?

Dat wisten ze bij Droomparken vanaf de eerste dag. Bovendien wie formuleert de grondslag voor die onderhandelingen? Juist ja, Fakton/BaseValue hetzelfde bedrijf dat het taxatierapport vervaardigde, dat “bewees”, dat de grondwaarde van het gebeid 1% was van de waarde die Droomparken er aan toekent.

Nee, van dat soort uitgangsposities zullen ze bij Droomparken in de war raken.

Bovendien, tot voor kort waren de plannen van Droomparken vrijwel volmaakt volgens de SP en was ik degene die geen rekening hield met het hele plaatje.

Nu opeens wordt het hele plaatje pas echt compleet, als er onderhandelingen zijn gevoerd over zaken die we niet mogen weten, maar die mogelijk voor het einde van het jaar duidelijk zullen worden.

Eerst was het voor september, nu is het voor het einde van het jaar en straks is het voor de verkiezingen. Maar als het aan de SP ligt, komt die duidelijkheid er natuurlijk nooit.

Als gezegd, de financiële malversaties vinden hun oorsprong in een college dat onder leiding van de SP stond met Olierook als meest dominante figuur. Ze zijn Struijlaart merkwaardig genoeg nooit opgevallen en Heutink heeft er dagwerk aan om ze voor eeuwig en altijd te verbergen.

Keesman en de SP verlenen alleen wat hand-en-spandiensten om de aandacht af te leiden, zoals het verstrekken van disinformatie.

Niets bijzonders

En dan was er natuurlijk commissielid Hoogervorst (SP), die niets bijzonders was opgevallen voor wat betreft de gevolgde procedure en dus voorstelde om het hele agendapunt maar niet te behandelen.

Iets waar de commissie gretig gehoor aan gaf.

Hoewel de SP de reputatie heeft, dat ze elke misstand waar ze het bestaan van vermoed, onder de aandacht een groot publiek weet te brengen, betracht ze in de kwestie Recreatieoord uiterste terughoudendheid en verdedigt ze het beleid dat door het college wordt gevoerd.

Zo heeft fractievoorzitter Keesman (tevens partner van lokale partij ideoloog Hoogervorst) ooit tegenover het NHD verklaard, dat mijn opvattingen wat te kort door de bocht waren en dat het haar ging om het totale resultaat.

Inmiddels is duidelijk geworden, dat ze pas op 28 juni van dit jaar op de hoogte is gesteld van de voorwaarden waaronder de overeenkomst met Orez bv werd aangegaan. De pretentie die men uitstraalt van, wij weten alles en de zaak is onder controle, is niet meer dan bluf en de verplaatsing van hete lucht.

De werkelijkheid is, de raad haar eigen bevoegdheden vanaf het begin uit handen heeft gegeven en zich vervolgens nergens meer in heeft verdiept.

Het uit handen geven van bevoegdheden, gebeurde trouwens toen de SP nog leiding gaf aan het college. Waarschijnlijk is dat de reden, dat de SP tot dusver helemaal niets is opgevallen.

Pot verwijt de ketel

Afgelopen maandag nam ik een bescheiden opstand waar tijdens een ingelaste gemeenraadsvergadering. De oppositie wilde het CUP (College Uitvoering Programma) evalueren. Dat had al eerder moeten gebeuren maar zoals u weet heeft iedereen het, druk, druk, druk.

Het college wilde dus wachten met evalueren van het CUP tot na het reces en dus bedacht voorzitter van Zuijlen een list. Voor elke vergadering dient een definitieve agenda te worden vastgesteld.

Bij dat agendapunt liet van Galen (CDA) weten geen behoefte te hebben aan een evaluatie op dat moment, maar een voorkeur te hebben voor een evaluatie in het najaar.

Dat was een raadsmeerderheid het met hem eens. Met als gevolg, dat de agenda leeg was en de vergadering binnen 20 minuten was afgelopen.

Dat viel niet lekker bij de aanvragers van de vergadering, raadslid Stomp (VVD) en raadslid Keesman (SP).

Stomp aarzelde niet om meteen grote woorden te gebruiken. Zoals disrespect voor de democratie door de voorzitter. Dat kwam me allemaal een beetje overdreven voor. Ook de opvatting van Keesman, dat ze dit nooit eerder mee had gemaakt, sneed weinig hout.

De weigering om een agendapunt te behandelen lijkt me een recht van de raad, waar ze overigens zelden of nooit gebruik van maakt. Ook niet als daarvoor een uitstekende reden bestaat. Bijvoorbeeld wanneer het college op het allerlaatste moment nog stukken toevoegt.

Ik heb nog nooit meegemaakt dat de raad dan om uitstel vroeg. Trouwens hoe democratisch was de raad toen men mij het recht ontnam om me tot hen te richten. Met het verzoek een taxatierapport in te zien om te kunnen beoordelen of dat rapport geheim moest blijven.

Dus wat mij betreft hebben de verwijten van de oppositie een hoog pot verwijt de ketel gehalte.

Dat neemt verder niet weg, dat het voeren van oppositie een ondankbare en moeilijke bezigheid is en dus verdient elke oppositie steun voor het feit, dat ze deze ondankbare taak op zich neemt.

Maar vervul hem met trots en verval niet in geweeklaag.

Verlies van vertrouwen.

Mijn laatste bericht (voor Pasen) ging over leiderschap en de daarbij behorende kwaliteiten. Naar aanleiding van een tweet van mevrouw Keesman, lokale fractievoorzitter van de SP.

In haar tweet sprak ze over het gedrag van de landelijke partijen D66 en het CDA en de schade die ze met hun optreden (in de landelijke politiek) hadden toegebracht aan het vertrouwen in de democratie.

Grote woorden en verwijten, die ik heb vergeleken met haar eigen optreden in de lokale politiek.

Niet alleen was ze er in geslaagd te voorkomen, dat een jarenlange samenwerking tussen twee lagere scholen in de binnenstad tot het beoogde resultaat (een ikc) zou leiden. Ze had er ook voor gezorgd, dat het college (door middel van een motie) werd opgedragen om een nieuw samenwerkingsverband (tussen twee andere scholen) te bevorderen.

Namelijk tussen pcbs Mozaïek locatie Veste en Montessorischool De Wegwijzer.

Mevrouw Keestman is de echtgenote van de voormalig directeur van de laatste basisschool. Hoewel het haar vrij staat om tijdens een openbare raadsvergadering een samenwerking tussen genoemde scholen te bepleiten, had zij er beter aan gedaan om zich (bij het stemmen over dit onderwerp) van stemmen te onthouden.

In ieder geval zal het lokale vertrouwen in de democratie niet zijn toegenomen, nu mevrouw Keesman aan een stemming heeft deelgenomen, waarin het college gevraagd werd haar echtgenoot (en de school waar hij werkt) te begunstigen.

Zonder haar deelname zouden de stemmen gestaakt hebben en zou het advies aan het college aanzienlijk minder dwingend zijn dan het nu is.

In ieder geval hoop ik er op, dat partijen in de raad er tijdens de eerstkomende raadsvergadering in zullen slagen om deze tamelijk opvallende vorm van belangenverstrengeling weer ongedaan te maken.

Lekker op tijd.

Tot mijn grote verbazing lees ik in de rubriek “Lezers schrijven” van het NHD, dat Magreet Keesman (Fractievoorzitter SP) meneer Edelenbosch (of een ieder ander) uitnodigt om eens te komen praten over de SED of het REZ.

Lekker op tijd. De REZ is een gelopen race, het hele gebied is 2 jaar geleden al verkocht voor € 335.000,-. De kosten/baten analyse op grond waarvan deze verkoop heeft plaatsgevonden is geheim verklaard.

Bestudering van die verkoopvoorwaarden maakt duidelijk, dat de gemeente miljoenen heeft laten liggen. Maar Keesman houdt strak en stijf vol, zonder enige cijfermatige onderbouwing, dat het een prima deal is.

Het SED dossier is een broedende kip die we niet mogen storen. Als kleinste en armste gemeente draagt Enkhuizen disproportioneel bij de aan de kosten voor herstructurering. Meer dan € 800,000,- in 5 jaar. Daar is sinds de verkiezing in 2018 nog veel meer bijgekomen.

We zitten midden in de Covid perikelen, dus meer dan twee mensen kunnen niet van haar uitnodiging gebruik maken.

Ik kan niet anders zeggen, dan dat mevrouw Keesman lekker op tijd is met haar uitnodiging.

Uitkramen.

Mijn vorige bericht ging over van 8 van de 9 fractievoorzitters. Wie er ontbrak was fractievoorzitter Keesman van de SP. In een ander krantenbericht beantwoordt ze de vraag die in de kop van dat bericht staat. “Wie spreekt de wethouders namens de raad aan.”

Ik vind het een vreemde vraag, omdat hij de veronderstelling in zich draagt, dat als gevolg van het raadsbrede akkoord, het niet langer duidelijk is wie de wethouder (namens de raad) zou mogen aanspreken.

Het lijkt me, dat wie namens de raad wil spreken even informeert bij zijn collega’s of hij dat ook namens hen mag doen.

Probleem opgelost.

Maar de meeste fractievoorzitters doen nu eenmaal niet graag afstand van hun recht tot spreken. Al was het maar om te kunnen zeggen, dat ze het volledig eens zijn met wat de voorgaande sprekers hebben gezegd.

Keesman vervolgt met “Als het onze eigen wethouder was, had ik hem al lang aan de oren getrokken”. Nu had ik begrepen, dat het raadsbrede akkoord er toe diende om een eind te maken aan het verschil tussen de “eigen” en “vreemde” wethouders.

Dat blijkt dus niet zo te zijn. Er is dus nog steeds sprake van “vreemde” wethouders, die je niet zomaar aan de oren kunt trekken.

Overigens valt dat aan de oren trekken in de praktijk nogal mee. Zo herinner ik me dat wethouder Olierook (SP) de raad om een extra krediet vroeg, om daarmee de aanleg van zwaarder elektra-netwerk in de Drommedaris te kunnen betalen. De aanvraag bedroeg € 100.000,-.

Bij bestudering van de offerte bleek, dat de helft van de becijferde kosten (€ 50.000,-) niet van toepassing waren, omdat de aanleg niet ná oplevering had plaatsgevonden, maar er voor. Waardoor de helft van de geraamde kosten waren komen te vervallen.

Van de resterende helft (€ 50.000,-) bleek ook weer de helft bedoeld voor de kosten van  de inrichting van het gebouw. Terwijl er een overeenkomst bestond tussen de gemeente en het stichtingsbestuur, dat de laatste de kosten van inrichting voor zijn rekening zou nemen.

De bereidheid van de gemeente om die kosten te dragen kwam neer op de toekenning van een extra subsidie voor de stichting, zonder dat er een verzoek daartoe aan de raad (ter beoordeling) was voorgelegd.

Een krediet vragen van € 100.000,- om een kostenpost van € 25.000,- te kunnen betalen riekt niet alleen naar misleiding, maar is een doelbewuste poging daartoe. Er staat me niets van bij dat Keesman destijds (wegens misleiding) haar “eigen” wethouder aan de oren heeft getrokken.

Hoewel een poging tot misleiden van de raad mij nieuws lijkt, heeft het nooit de kolommen van het NHD gehaald. Zoals het me ook opvalt, dat de krant ook nooit een realiteitscheck toepast op wat onze lokale politici beweren, maar gedienstig alles noteert en publiceert wat er wordt uitgekraamd.

De weg kwijt.

De SP Noord-Holland heeft een website waarop provinciaal nieuws wordt vermeld. Dat nieuws is geordend in diverse dossiers. Ik heb de dossiers “recreatiegebieden en natuur” en “ruimtelijke plannen van gemeenten” even doorgenomen.

Hoewel de Enkhuizer SP van alles en nog wat over het REZ beweert lijkt niets daarvan te zijn doorgedrongen tot de provinciale SP.  In weerwil van het feit, dat de partner van SP fractievoorzitter (in Enkhuizen) Keesman, het statenlid Hoogenvorst is.

Geen woord over het Enkhuizerzand in beide provinciale dossiers, terwijl het toch voor de hand zou liggen, dat (rond de keukentafel) het duo Keesman/Hoogervorst elkaar op de hoogte zouden houden van een en ander.

Ook al omdat Hoogervorst (in partijbijeenkomsten) de zijde van Keesman had gekozen en daarbij had toegezegd, het provinciale wangedrag tot op de bodem te zullen uitzoeken.

Helaas, niets daarover op de provinciale SP website. Wel een oproep aan de provincie om niet te zwichten voor een projectontwikkelaar, die in Schagen 40 huizen wil bouwen op 3 ha. Ter vergelijking, in Enkhuizen willen ze er 200 bouwen op 8 ha en dat noemen ze dan nog steeds verblijfsrecreatie.

De gemeente Schagen stapt naar de rechter als de provincie niet toegeeft, in Enkhuizen doet men (nu wel met steun van de SP) hetzelfde. Om de provincie er van te overtuigen dat er, na de bouw van 200 woningen, nog steeds sprake is van een recreatiegebied voor de Enkhuizers.

Kortom, mij bekruipt het gevoel, dat de Enkhuizer SP volledig de weg kwijt is.

Stolk, die het raadsbrede akkoord een onding vindt, maar er wel gewoon aan meewerkt. Hoogervorst die de staten oproept niet te zwichten voor een projectontwikkelaar, maar tegelijkertijd vals spel roept, als de provincie niet zwicht in de kwestie waar zijn partner  bij betrokken is.

En dan is daar Keesman, de lokale SP hotemetoot, grote voorstander van de onderhandse gunning aan Peter Tuin CS, die geen enkele kritische vraag stelde over de relatie tussen P. tuin CS en Droomparken, maar wel allerlei complotten zag tussen provincie en ZZM.

Die het verstandig vindt, dat je de ruimtelijke indeling van een gebied, (tegen het advies van de provincie) eerst overeenkomt met een projectontwikkelaar, voordat je het in een bestemmingsplan vastlegt

Die informatie, die openbaar is (de verkoopprijs van onroerend goed) op verzoek van het college als vertrouwelijk blijft behandelen.

Zaken waarvan de SP in het verleden altijd zei, dat ze er niet aan zou meewerken, maar waar ze (nadat ze even aan de macht heeft mogen ruiken) zonder aarzelen toch gewoon wél aan meewerkt.

 

 

Adequaat?

Het bericht in de krant van zaterdag (23-11-2019) bevatte niet alleen het aanbod van de directeur Bruil van Droomparken om te bemiddelen tussen provincie en gemeente.

Het bevatte ook reacties van raadsleden op het voornemen van de provincie om een reactieve aanwijzing te geven. Voor het gemak van mijn lezers reproduceer ik het bericht (dat in de krant van zaterdag stond) onder mijn column.

Keesman (SP) laat weten dat het eerst duidelijk moet worden wat de provincie wil. Wel, dat staat vrij nauwkeurig omschreven in de zienswijze zelf en het advies van van de PARK. (Provinciaal Adviseur Ruimtelijke Kwaliteit). Het zelfde geldt eigenlijk voor Van Marle (D66) , die nu jammert dat die 200 woningen niet zo onaanvaardbaar waren als er nu door de provincie wordt voorgesteld.

Waar heeft hij het over? Ik citeer maar even letterlijk het PARK Rapport van 8 mei 2019.

Uit de door Van Uum onderzochte alternatieven blijkt dat op deze kwetsbare locatie 200 vakantiewoningen aan het water niet op een kwalitatief hoogwaardige wijze inpasbaar zijn.
Of de maximaal 200 vakantiewoningen wel hoogwaardig inpasbaar zijn, wanneer zij niet ieder aan vaarwater liggen laat zich thans niet beoordelen.

Ontwerpend onderzoek moet dat uitwijzen. Daar had de ARO ook om verzocht.

Op dit moment kan ik als PARK slechts de door de ARO gemaakte opmerking dat ‘maximaal 200 vakantiewoningen voor deze locatie mogelijk een te zwaar programma is’ onderschrijven.

Heeft de gemeente het gewijzigde ontwerp (dat niet veel meer was dan een voorlopig krabbeltje en dat als gevolg van participatie door Jan en Alleman in theorie nog alle kanten op kan) ter beoordeling voorgelegd aan de Aro? (Adviescommissie Ruimtelijke Ordening)

Volgens mij niet, dus waarom vindt Van Marle het dan gek, dat de ARO een voorbehoud maakt ten aanzien van dat onderdeel van het bestemmingsplan?

Freek Jans (Hea) beklaagt zich over het feit dat de bevolking eerder is ingelicht dan hijzelf, maar laat onvermeld, welke onherstelbare schade daarmee volgens hem is aangericht. Van Reijswoud (VVD) zet er ook zijn vraagtekens bij, om vervolgens te constateren,  dat het enige wat de provincie bereikt heeft een hoop onrust is.

Dat is een wel heel kortzichtige samenvatting van wat het provinciebestuur met haar reactieve aanwijzing hoopt te bereiken.

Ik neem aan, dat de provincie met haar aanwijzing hoopt te bereiken, dat de raad haar taken eindelijk serieus gaat nemen en dus niet alleen maar gedachteloos aan de hand van het college blijft voortmodderen.

En niet alleen het door het college gemaakte uittreksel van een zienswijze lezen, maar ook de zienswijze zelf en dan pas beoordelen of de door het college gegeven reactie op een zienswijze een adequate reactie was.

Dat was, op de door mij ingediende zienswijze, zeker niet het geval. Hieronder het krantenbericht waar deze column over gaat.

19-11-23

%d bloggers liken dit: