Afleidingsmanoeuvre.

Gisteren was voor de eerste keer in jaren de Presidiumvergadering (beraad van fractievoorzitters) weer openbaar. Wat een verademing in vergelijking tot het pompeuze harlekijnen gedoe tijdens de raadsvergadering.

De deelnemers hoeven niet voortdurend de voorzitter te bedanken voor het feit dat ze het woord mogen voeren. Men spreekt elkaar aan bij de voornaam en wekt zelfs de indruk, dat men naar elkaars argumenten luistert.

Kortom, de uitstraling van deze bijeenkomst is er een van van gewone burgers die hun best doen een bijdrage te leveren aan het besturen van de stad. Terwijl de meeste raadsvergaderingen op mij overkomen als bijeenkomsten van regenten, voor wie de vorm vele malen belangrijker is dan inhoud.

Alleen al uit “Public Relations” overwegingen zou men het besluit, om deze vergaderingen achter gesloten deuren te houden, nooit meer in overweging moeten nemen.

Wat overigens niet wil zeggen, dat het agendapunt waar mijn belangstelling naar uitging, “hoe nu verder met het raadsbreed akkoord” echt lekker uit de verf kwam.

Opvallend veel zelfkritiek, maar tevens ook de stille hoop, dat men verder kon op de weg, die men 3 jaar geleden had ingeslagen.

Overigens vond ik de opvattingen van de oppositie (zoals die verwoord werden door Keesman SP) nogal formeel en deden ze me bovendien terugdenken aan het kunstje, dat mede opposant Stomp eerder al eens had uitgehaald.

Namelijk toen “zijn” wethouder Boland het risico liep onder vuur te worden genomen vanwege het niet respecteren van het budgetrecht van de raad.

Ook toen liet hij een enigszins verbijsterde raadsmeerderheid weten, dat hij er, gelet op het gedrag van de gedoogpartner CU/SGP, er geen vertrouwen meer in had dat de coalitie haar programma nog zou kunnen uitvoeren.

Waarop de coalitie haar werkzaamheden beëindigde en Boland met onbevlekt blazoen (in bezit van een tien met een griffel in de vorm van een erepenning) afscheid mocht nemen.

De geschiedenis herhaalt zich. Ook nu twijfelt Stomp of de resterende leden van het college in staat zijn hun werk af te maken. Weg is de aandacht voor een VVD wethouder, dankzij wiens inspanningen Enkhuizen miljoenen aan inkomsten is misgelopen.

Zonder verantwoording af te leggen heeft Struijlaart de deur achter zich dicht getrokken. Onder achterlating van (en als dank voor het aangenaam verpozen) de schillen en de dozen.

Dank zij de stennis die Stomp maakt over het CDA/PvdA voorstel hem niet te vervangen, is evaluatie van zijn beleid inzake het REZ uitgebleven.

Kortom, hoewel ik het zou toejuichen als er ooit eens een echte oppositie zou zijn in Enkhuizen ben ik bang, dat wat zich nu de oppositie noemt niet veel meer is dan een min of meer geslaagde afleidingsmanoeuvre ten behoeve van wethouder Struijlaart.

Toten Hosen.

De afgelopen jaren was het op de VVD website Toten Hosen, maar sinds ze het raadsbrede akkoord achter zich hebben gelaten en van Reijswoud geen deel meer uitmaakt van de fractie, lees ik met rode oortjes de opvattingen van de lokale VVD. Als verwoordt door haar fractievoorzitter Derrick Stomp.

Zo vraagt hij zich in zijn beschouwing van 27 mei 2021 af waarom het college de stukken (waar de raad in een motie om vroeg) niet onmiddellijk, maar pas in september, openbaar wil maken. Immers de stukken (waar de motie om vraagt) zijn, bij zowel Droomparken als de gemeente bekend.

Ik ben bang dat ook Stomp zich laat leiden door het straatlicht effect waar ik eerder over schreef. Hij zoekt liever op plekken waar het makkelijk zoeken is (maar waar niets te vinden zal zijn), dan op de plekken waar wel iets valt te vinden, maar waar het veel moeilijker zoeken is.

Wat opvalt is, dat toen zijn partijgenoot Struijlaart nog onderdeel was van het college, Stomp weinig opviel qua tegenstrijdigheden in het REZ dossier. Maar dat, nu Struijlaart als een dief in de nacht uit het college is vertrokken, hem van alles en nog wat begint op te vallen.

Hoewel Struijlaart er prat op ging zakenman te zijn en hij lid was van een partij die het zakendoen als hoogst haalbare levensvervulling ziet, is hij er (ondanks die kwaliteit) toch in geslaagd om (namens Enkhuizen) de financieel minst aantrekkelijke deal ooit af te sluiten.

Wat Stomp tot op de dag van vandaag nog steeds niet is opgevallen, is dat Orez de concessie tot herinrichting van het REZ voor € 335.000,- heeft gekocht, op voorwaarde dat de grond (benodigd voor het inrichten van camping en het vakantiepark) gratis ter beschikking zou worden gesteld en de gemeente 10 jaar lang zou afzien van 2 miljoen aan inkomsten uit de toeristenbelasting en de zwembadbijdrage. Althans, ik heb hem daarover nog niet gehoord.

Een deal, waarbij groot deel van het recreatieoord (door tussenkomst van Orez) in particuliere handen komt op basis van de toezegging, dat er een strandje zal worden aangelegd. Een strandje dat primair ten goede zal komen aan bezoekers van Droomparken, maar verder volledig op kosten van de gemeente zal worden aangelegd en in de nabije toekomst ook door haar zal worden onderhouden.

Stomp’s partijgenoot Struijlaart, maar uiteindelijk ook het hele college hebben er mee ingestemd (zonder dat de raad hen daarbij ook maar één strobreed in de weg heeft gelegd) dat deze voor Enkhuizen (financieel gezien) rampzalige deal werd gesloten.

Stomp en de zijnen lijken zich aan hun verantwoording voor de gang van zaken te willen onttrekken door een overstap te maken naar de oppositie. Hoezeer ik de aanwezigheid van een oppositie ook toejuich, het toetreden mag geen middel zijn om verder geen verantwoording te hoeven afleggen voor wat er gebeurd is toen je nog geen deel uitmaakte van de oppositie.

Vanavond bespreekt het presidium de overstap die Stomp en consorten gemaakt hebben. Volgens de nieuw regels is die bijeenkomst openbaar, anders zal door de nieuwbakken oppositie geweigerd worden om er aan deel te nemen.

Nu het weer kan, zal ik met meer dan normale belangstelling luisteren naar de presidiumvergadering van vanavond. Nieuwsgiering als ik ben of er een einde komt aan de bestuurlijk impotentie die Enkhuizen al zo lang in zijn greep heeft.

Of dat er niets verandert en het gewoon weer Toten Hosen blijft.

Besluiten wat je wilt.

Laat een meerderheid van de raad zich met een kluitje het riet in sturen, nog veel treuriger zijn de opvattingen van de fractievoorzitters van PvdA, D66 en CU/SGP.

Deze drie heren zijn dusdanig gebureaucratiseerd, dat ze van “haast” spreken als er raadsleden zijn die zichzelf (2 1/2 jaar nadat de overeenkomst van kracht werd) de vraag stellen, op grond waarvan de concessie (tot herinrichting van het REZ), eigenlijk is verleend aan Orez bv.

Voor het schamele bedrag van € 335.000,- is circa 170.000 m² grond verkocht. Inclusief een vergunning voor het plaatsen van recreatiewoningen.

Aan een rechtspersoon zonder personeel, geld of ervaring en met geen ander doel voor ogen dan de overeenkomst (eenmaal gesloten) onmiddellijk weer door te verkopen.

Alleen al de verkoop van kavels in het villapark zal de nieuwe eigenaar van de overeenkomst 20 miljoen opleveren, terwijl de kavels op de camping nog eens 5,5 miljoen zullen opleveren.

Uiteraard zullen er ook kosten moeten worden gemaakt. Zoals het bouwrijp maken van de grond en het investeren in de openbare ruimte. Kosten voor toezicht en voor het verkrijgen van de noodzakelijke vergunningen.

Al die kosten waren opgenomen in de offerte die namens Orez door P. Tuin en partners was voorgelegd. Kosten, die vervolgens door het college beoordeeld werden als marktconform. Kosten, die voor gewone burgers tot op de dag van vandaag geheim gehouden worden, maar waar raadsleden wel kennis van mogen nemen.

Er is me verteld, dat de bovenstaande drie heren zich nooit de moeite hebben getroost om aan de weet te komen, wat die door Tuin cs geraamde (en door de gemeente marktconform verklaarde) kosten inhielden. Veel te veel moeite neem ik aan.

Ze weten dus niet, dat volgens het taxatierapport de geraamde kosten, inclusief aanleg het strand op 12,5 miljoen waren begroot. Ze hadden aan de hand van de Droomparken brochures zelf kunnen berekenen, dat alleen al de kavelverkoop in het villapark zo’n 25,5 miljoen zal opleveren.

Ergo een winst van 100% op het geïnvesteerde bedrag. Daarboven komt de winst op de verkoop van recreatiewoningen en een jaarlijkse opbrengst uit de verhuur van woningen.

Maar in plaats van langs de zijlijn hun bezorgdheid uit te blijven spreken over zaken waarvan ze (door eigen laksheid) nauwelijks weet hebben, zouden ze hun gebrek aan kennis ook kunnen proberen aan te vullen door iets te ondernemen.

Door het inzien van de door Tuin cs verstrekte offerte bijvoorbeeld, zodat ze niet blind hoeven te varen op de menig van Droomparken over de offerte (en de mening van het college over de mening van Droomparken over de offerte) maar zelf kunnen vaststellen in hoeverre de offerte bedrijfsgeheimen bevat.

Als ze goed opletten ontdekken ze misschien ook wel de tamelijk in het oog springende denkfout die in offerte gemaakt wordt. Namelijk dat ze wel de kosten behorende bij een gebiedsexploitatie bevatten, maar dat de opbrengst niet wordt meegeteld.

En wie weet ontdekken ze dan ook wel, dat er geen sprake is van vertrouwelijk verstrekte bedrijfs- en fabricage gegevens waar wethouder en burgemeester zo smakelijk over weten te vertellen.

Overigens kunnen hun collega raadsleden precies hetzelfde doen. Inzage vragen in de offerte die destijds door Tuin cs is uitgebracht. Hoeven ze ook niet te wachten op de mening van Droomparken, maar kunnen ze eind juni besluiten wat ze willen.

Metamorfose.

Had Enkhuizer VVD in het verleden zelden of nooit iets van belang te melden, sinds haar keuze voor de oppositie stelt ze dingen aan de orde, die ze in het verleden altijd zorgvuldig had weten te vermijden.

Zo stelde ze namelijk onlangs op haar website de prangende vraag, “Wat houdt het college in Enkhuizen achter?”. De vraag had betrekking op het CUP, ofwel het College Uitvoeringsprogramma. 2018-2022.

Volgens het college zijn 75% van de uit te voeren projecten “opgepakt”.

Wat opgepakt inhoud, heb ik in een eerdere column (naar aanleiding van het vertrek van Van Reijswoud) al geschreven.

Mijn conclusie toen was, “Dus als ambtenaren dingen oppakken, dan wil dit slechts zeggen, dat er kennis is genomen van iets, maar dat men dat iets (in veel gevallen) weer zorgvuldig in de onderste lade heeft gedeponeerd.”.

Ik schreef die column op 11 maart en kan alleen maar vaststellen, dat de VVD in Enkhuizen, sinds het vertrek van Van Reijswoud, een totale metamorfose heeft ondergaan.

Van “slaapt u toch vooral rustig verder, het college heeft het beste met u voor”, naar “wat houdt het college in Enkhuizen achter”.

Eigenlijk gaat het om een retorische vraag, omdat het antwoord al bekend is. Op het moment, dat driekwart van de beschikbare tijd verstreken is, is slechts 20 % van hetgeen er gerealiseerd had moeten worden, daadwerkelijk gerealiseerd.

De resterende 80 % is “opgepakt”. De kans, dat een aanzienlijk deel ervan in het laatste jaar gerealiseerd zal worden is, gezien de personele problemen bij SED, gering te noemen.

Dat neemt echter niet weg, dat ik blij ben met de metamorfose die de lokale VVD heeft ondergaan sinds Stomp fractievoorzitter is.

Wat meer aandacht voor de democratische normen en waarden, het fundament van ons openbaar bestuur en meer scepsis ten aanzien van de bureaucratische gewoonten en gebruiken.

Pot verwijt de ketel

Afgelopen maandag nam ik een bescheiden opstand waar tijdens een ingelaste gemeenraadsvergadering. De oppositie wilde het CUP (College Uitvoering Programma) evalueren. Dat had al eerder moeten gebeuren maar zoals u weet heeft iedereen het, druk, druk, druk.

Het college wilde dus wachten met evalueren van het CUP tot na het reces en dus bedacht voorzitter van Zuijlen een list. Voor elke vergadering dient een definitieve agenda te worden vastgesteld.

Bij dat agendapunt liet van Galen (CDA) weten geen behoefte te hebben aan een evaluatie op dat moment, maar een voorkeur te hebben voor een evaluatie in het najaar.

Dat was een raadsmeerderheid het met hem eens. Met als gevolg, dat de agenda leeg was en de vergadering binnen 20 minuten was afgelopen.

Dat viel niet lekker bij de aanvragers van de vergadering, raadslid Stomp (VVD) en raadslid Keesman (SP).

Stomp aarzelde niet om meteen grote woorden te gebruiken. Zoals disrespect voor de democratie door de voorzitter. Dat kwam me allemaal een beetje overdreven voor. Ook de opvatting van Keesman, dat ze dit nooit eerder mee had gemaakt, sneed weinig hout.

De weigering om een agendapunt te behandelen lijkt me een recht van de raad, waar ze overigens zelden of nooit gebruik van maakt. Ook niet als daarvoor een uitstekende reden bestaat. Bijvoorbeeld wanneer het college op het allerlaatste moment nog stukken toevoegt.

Ik heb nog nooit meegemaakt dat de raad dan om uitstel vroeg. Trouwens hoe democratisch was de raad toen men mij het recht ontnam om me tot hen te richten. Met het verzoek een taxatierapport in te zien om te kunnen beoordelen of dat rapport geheim moest blijven.

Dus wat mij betreft hebben de verwijten van de oppositie een hoog pot verwijt de ketel gehalte.

Dat neemt verder niet weg, dat het voeren van oppositie een ondankbare en moeilijke bezigheid is en dus verdient elke oppositie steun voor het feit, dat ze deze ondankbare taak op zich neemt.

Maar vervul hem met trots en verval niet in geweeklaag.

Malversaties.

Nog steeds geen sjoege van de kersverse kampioenen van de openbaarheid. De SP, VVD en EV!

Aangaande het verzoek om me te informeren over de geraamde opbrengst van het plandeel recreatiewoningen en camping. Evenals de geraamde kosten van de grondexploitatie.

SP en VVD hebben de afgelopen 7 jaar een vooraanstaande rol gespeeld in het project REZ. De SP tijdens de beginfase, de VVD tijdens de eindfase.

De leiding van beide partijen is slim genoeg om te beseffen, dat een prijs van € 335.000,- voor de vergunning om een park met 200 recreatiewoningen en een camping met 200 standplaatsen te realiseren belachelijk is. Ook al vanwege het feit dat de daarvoor benodigde grond gratis ter beschikking werd gesteld.

Een dergelijke resultaat kan alleen het gevolg zijn van financiële malversaties door de betrokkenen. Wie vervolgens weigert om onderzoek mogelijk te maken naar de aard van die malversaties, maakt zichzelf medeplichtig.

In die situatie bevindt de gehele raad zich op dit moment. De raad heef zich na lang aarzelen inzage verschaft in de financiële onderbouwing van het project.

De daarin voorkomende malversaties kunnen haar niet ontgaan zijn. Daarover te zwijgen maakt haar medeplichtig. Wie kennis heeft van, maar er het zwijgen toe doet, is medeplichtig.

Gelukkig heeft raadslid van Galen te kennen gegeven dat hij tijdens de eerstvolgende raadsvergadering (morgen) er bij de wethouder op zal aandringen om de financiële onderbouwing van de overeenkomst tussen de gemeente en Orez openbaar te maken.

Wethouder Heutink lijkt me een nuchtere vrouw, die er daarom niets voor zal voelen om zich medeplichtige te laten maken aan gesjoemel, waar ze part nog deel aan heeft gehad.

Zodat de plotselinge ommezwaai van SP, VVD en EV! (waarbij ze zichzelf als de kampioen van de openbaarheid profileerden) wel eens een averechts effect zou kunnen hebben.

Omdat de coalitie (op aandringen van Van Galen) niet langer tegen het openbaar maken van het taxatierapport zal zijn.

Het rapport, dat de SP, VVD en EV! tot dusver proberen geheim te houden, om te kunnen blijven volharden in de opvatting, dat er geen malversaties hebben plaatsgevonden.

Is dit het begin?

In de krant van vandaag het heugelijke nieuws dat drie partijen in de Enkhuizer gemeenteraad hebben besloten om oppositie te gaan voeren, waardoor de normale democratische verhoudingen binnen de Enkhuizer gemeenteraad weer zijn hersteld.

Want een democratie werkt alleen naar behoren, als er naast een coalitie ook een oppositie aanwezig is.

Als oppositie beloven de drie partijen (SP, VVD en EV!), dat ze precies het tegenovergestelde zullen doen, van wat ze in de 3 voorafgaande jaren hebben gepraktiseerd. Openbaarheid en transparantie.

Ik weet het, het zijn politieke partijen, de verkiezingen naderen en vossen die hun haren verliezen, maar ik geef ze dit keer graag het voordeel van de twijfel.

Je hoeft geen Einstein te zijn om te beseffen, dat men drie jaar geleden met het raadsbrede akkoord een doodlopende weg in sloeg. Waarbij democratische beginselen ondergeschikt werden gemaakt aan bureaucratische beginselen.

Ook de samenstelling van de oppositie doet me deugd. Liberaal, sociaal en lokaal lijkt me een prima combinatie. Zolang men elkaar het licht in de ogen gunt, verwacht ik realistische alternatieven op het voorgestelde beleid.

Iets minder tevreden ben ik over het eerste succes van de oppositie. Namelijk, het afblazen van het IKC.

Het college kan op dit punt meteen al zijn weerbaarheid tonen door de motie (een verzoek van de raad aan het college) onuitvoerbaar te verklaren en het voorstel (tot het oprichten van een IKC) in stemming te brengen.

Waarna (denk ik) een meerderheid alsnog zal besluiten om tot bouw van een IKC over te gaan. Wat me de beste oplossing voor Enkhuizen lijkt te zijn.

Maar of het besluit van SP, VVD en EV! daadwerkelijk het begin zal zijn van een andere bestuurscultuur zal moeten worden afgewacht.

Wat me me in dit verband wel toepasselijk lijkt is een lied over een totaal andere onverwachte gebeurtenis. De regenbui op een zonnige dag. “Have you ever seen the rain, coming down on a sunny day”.

Verlies van vertrouwen.

Mijn laatste bericht (voor Pasen) ging over leiderschap en de daarbij behorende kwaliteiten. Naar aanleiding van een tweet van mevrouw Keesman, lokale fractievoorzitter van de SP.

In haar tweet sprak ze over het gedrag van de landelijke partijen D66 en het CDA en de schade die ze met hun optreden (in de landelijke politiek) hadden toegebracht aan het vertrouwen in de democratie.

Grote woorden en verwijten, die ik heb vergeleken met haar eigen optreden in de lokale politiek.

Niet alleen was ze er in geslaagd te voorkomen, dat een jarenlange samenwerking tussen twee lagere scholen in de binnenstad tot het beoogde resultaat (een ikc) zou leiden. Ze had er ook voor gezorgd, dat het college (door middel van een motie) werd opgedragen om een nieuw samenwerkingsverband (tussen twee andere scholen) te bevorderen.

Namelijk tussen pcbs Mozaïek locatie Veste en Montessorischool De Wegwijzer.

Mevrouw Keestman is de echtgenote van de voormalig directeur van de laatste basisschool. Hoewel het haar vrij staat om tijdens een openbare raadsvergadering een samenwerking tussen genoemde scholen te bepleiten, had zij er beter aan gedaan om zich (bij het stemmen over dit onderwerp) van stemmen te onthouden.

In ieder geval zal het lokale vertrouwen in de democratie niet zijn toegenomen, nu mevrouw Keesman aan een stemming heeft deelgenomen, waarin het college gevraagd werd haar echtgenoot (en de school waar hij werkt) te begunstigen.

Zonder haar deelname zouden de stemmen gestaakt hebben en zou het advies aan het college aanzienlijk minder dwingend zijn dan het nu is.

In ieder geval hoop ik er op, dat partijen in de raad er tijdens de eerstkomende raadsvergadering in zullen slagen om deze tamelijk opvallende vorm van belangenverstrengeling weer ongedaan te maken.

Balvaardigheid

Emile van Marle (D66) is het langst zittende raadslid en daarom nestor van de raad. In zijn algemeenheid wordt de nestor aangewezen als plaatsvervangend burgemeester.

Hij was er bij (en stemde voor) toen de gemeente in 2009 besloot om € 92,- per m2 te betalen om grond op het REZ te kopen, die ze reeds in bezit had.

Zijn toenmalige fractievoorzitter zei daarover, “je buurman ’s grond komt maar één keer te koop”. Een buitenkansje dus. Waarna dezelfde grond 3 maanden later (voor een lager bedrag) weer in erfpacht werd uitgegeven.

Inderdaad, door een wethouder die lid was van D66 en verantwoordelijk was voor de eerdere “grondaankoop”.

Van Marle was er ook bij en stribbelde evenmin niet tegen, toen de gemeente alle grond op het REZ voor pakweg € 2,- per m2 verkocht aan een speculant.

Ondanks dat Emile alle ontwikkelingen op het REZ heeft meegemaakt, heeft hij zijn portefeuille (zoals bleek tijdens de laatste bespreking over het REZ op 29 september jl.) aan zijn fractiegenoot mevrouw Buit overgedragen.

Deze mevrouw liet tijdens de vergadering weten, geen helder beeld te hebben van de ontwikkelingen in het gebied. Iets wat ik wel kan vaststellen, maar haar moeilijk kan kwalijk nemen. Ze weet (anders dan Van Marle) niets van de voorgeschiedenis.

Bovendien stond ze daarin niet alleen. Dat gold ook voor vrijwel alle andere raadsleden die geen idee hadden wat er op het REZ stond te gebeuren. Totdat raadslid Jans (HEA) op het briljante idee kwam, “laten we daar niet langer de wethouder mee lastig vallen, maar het vragen aan de nieuwe eigenaar van het recreatieoord, Droomparken.”

Emile is naast fractievoorzitter, nestor en plaatsvervangend burgemeester ook nog getrouwd met Lydia. Ik ken haar niet, maar wat me wel is opgevallen, is dat ze de onzin die Mohamed Abdellaoui over mij en mijn blog op Facebook meent te moeten debiteren, leuk vindt.

Alhoewel, zo bijzonder is het nu ook weer niet, omdat de gevoelens die hij (en zijn broer Ilias) publiekelijk uitdragen, heimelijk ook door de lokale politieke machthebbers worden gekoesterd.

Vanwege een gebrek aan baltechniek spelen de gebroeders altijd onmiddellijk en op schaamteloze wijze op de man. Er zijn mij inmiddels, door beide heren, talloze uiterst vervelende karaktereigenschappen en andere geestelijke tekortkomingen toegeschreven.

Karaktereigenschappen, die (naar ik mag aannemen) met instemmend geknik zijn begroet, door onze machthebbers in de Breedstraat. De reden daarvoor is, dat onze machthebbers elke kritiek op hun balbehandeling beschouwen als kritiek op hun persoon.

Mijn kritiek inzake REZ betrof o.a. het feit dat de raad haar bevoegdheden aan het college had overgedragen. Dat is primair kritiek op de balbehandeling en niet op de persoon. Die komt pas, als men weigert kritiek op de balbehandeling serieus te nemen.

Dan de situatie waarin we ons nu bevinden. Mijn kritiek geldt alweer de manier waarop de raad meent om te moeten gaan met een begrip als geheimhouding. Net als bij het REZ lijkt men zich niet bewust van de eigen bevoegdheden en gedraagt men zich als een accountant, die bij de controle van de boeken van zijn cliënt genoegen neemt met een verklaring van de cliënt. Dat de boeken in orde zijn.

De doorsnee accountant heeft meer ruggengraat dan de leden van de Enkhuizer raad en geven hun goedkeuring pas af, nadat ze de boeken zelf hebben ingezien. Zo niet de Enkhuizer raad. Ze neemt genoegen met een verklaring over de reden voor geheimhouding, van een direct belanghebbende, het college, zonder na te gaan of de destijds gegeven reden nog steeds van toepassing is.

Een verklaring, die men bovendien doelbewust geheim probeert te houden en die alleen als gevolg van toeval boven water komt.

Enfin, inzake de geheimhouding hebben we inmiddels het stadium bereikt, dat het college schriftelijk heeft verklaard, dat doordat zij zichzelf geheimhouding heeft opgelegd, de raad de bevoegdheid niet heeft om die geheimhouding op te heffen.

Kritiek op deze manier van balbehandeling, zal door de raad wel weer worden uitgelegd als persoonlijke kritiek en dus zal men er wel weer het zwijgen toe doen. Zodat deze manier van denken geruisloos de nieuwe Enkhuizer norm zal gaan worden. .

Wat mij betreft, gaat mij in de eerste plaats om hoe het spel gespeeld wordt en niet om de poppetjes, die het in Enkhuizen spelen. Die mogen zichzelf enorm veel gewicht toe kennen, wat mij betreft staan ze voortdurend buitenspel.

Enfin, de broeders Abdellaoui fungeerden in dat opzicht als een kanarie in een kolenmijn. Als hun hulp wordt ingeroepen om mij zwart te maken, dat weet ik dat ik kennelijk iets trefzekers heb geschreven. Zoals deze keer over de raad die er klaarblijkelijk alles voor over heeft om haar verplichting (tot het houden van concreet toezicht op het college bijvoorbeeld) te ontlopen.

Hieronder een voorbeeld van de standpunten waar het echtpaar van Marle (en naar ik aanneem talloze andere politieke zwaargewichten) zich (in het geniep) in kunnen vinden en daarom “leuk” gevonden wordt.

Aan de regels houden.

In mijn laatste column vroeg ik me af wie van de twee statenleden [Van Wijnen (GL) of Hoogervorst (SP)] het zouden aandurven om gedeputeerde Loggen er op te wijzen, dat hij bij de beantwoording van vragen een groteske onwaarheid had verkondigd.

Ik noem het een onwaarheid, omdat ik aanneem dat hij de vraag niet zelf heeft beantwoord maar heeft overgelaten aan zijn ambtenaar. Uiteraard weet die wél, dat zijn antwoord berust op een onwaarheid. Zodat je kunt spreken van een ambtelijke leugen, waarvoor de gedeputeerde dan weer verantwoordelijk is.

Mevrouw van Wijnen heeft laten weten dat ze vandaag overleg heeft met mensen die wat beter in de materie zitten, waarna ze haar standpunt zal bepalen.

Volgens mij maakt GL deel uit van Gedeputeerde Staten van Noord-Holland en dan is het niet de bedoeling, dat je elkaar het vuur na aan de schenen legt.

Voor Hoogervorst geldt dat niet, de SP maakt geen deel uit van gedeputeerde staten, maar die zit weer met een heel ander probleem. Zijn partner is de fractievoorzitter van de SP in Enkhuizen en die wil geen kwaad woord horen over de manier waarop het gebied wordt ingericht.

Mijn verwachting is dan ook, dat beide politici doen wat ze altijd doen als er geen eenvoudige oplossing voorhanden is. Ze zullen, net zoals gedeputeerde Loggen deed, domweg het bestaan van een probleem ontkennen.

Is daarmee de kou van de lucht voor wat betreft de kwaliteitszone. Nog niet helemaal. Het hangt er van af, wat de IJsselmeerverenigingen en het Comité tot behoud van het Recreatieoord doen.

Ze hebben (bij de bestuursrechter) bezwaar aangetekend tegen het besluit van het college een bouwvergunning te verlenen voor de kwaliteitszone.

Tot voor kort beriep de gemeente zich er op dat er niets in het Bestemmingplan stond, dat het verlenen van een bouwvergunning in de weg stond, maar dat kan sinds de laatste wijzing van het Bestemmingsplan niet meer.

Nu staat er wel in, wat in de voorgaande versie van het Bestemmingsplan was “vergeten”. Namelijk, dat er in de kwaliteitszone (aan de voet van de Omringdijk) geen bebouwing is toegestaan.

Terwijl politici, wanneer hun dat beter uitkomt, kunnen doen of de regels die ze hebben vastgesteld er eigenlijk niet toe doen, ligt dat voor de rechters toch wat moeilijker. Van hen wordt namelijk verwacht, dat ze er op toezien, dat de bestaande regels worden toegepast.

Daarom zijn we niet alleen een democratie waarin een meerderheid van politici bepaalt wat er moet gebeuren, maar een democratische rechtstaat, waarin een rechter kan bepalen, dat ook politici zich aan de regels moeten houden.