Meningen en feiten.

Voor het jaareinde wil ik toch nog even terug naar zaken die ik eerder dit jaar heb geschreven. Zoals de beschouwing “Der Teufel steckt im detail” op 20 juli of “Van tweeen één” van 27 september.

Maar ook “De weg kwijt” van 2 october en het bericht “Uitwijken” van 18 december. Alle bovengenoemd berichten gaan over mijn mening, dat de door Droomparken (en de gemeente) verstrekte informatie onvolledig is.

Tijdens de raadsvergadering van 29 september sprak raadslid Jans (dezelfde die mij kort geleden nog liet weten geen behoefte te hebben aan mijn meningen) zijn waardering uit voor de medewerking van de wethouder aan een bijeenkomst met de nieuwe eigenaar van het recreatieoord, Droomparken.

Een bijzonder moment, omdat de gemeentelijke mores (= de ongeschreven gedragsregels) dicteert, dat raadsleden hun informatie slechts via de ambtelijke organisatie mogen betrekken.

Alleen door ambtenaren verstrekte informatie bestaat uit feiten.

Alle, niet door de ambtelijke organisatie verstrekte informatie, zijn geen feiten, maar meningen. Waar je, zelfs als die meningen op feiten zijn gebaseerd, als raadslid verder geen aandacht aan hoeft te besteden.

Omdat meningen (mogelijkerwijs) onjuist kunnen zijn.

Vanaf juli dit jaar verkondig ik de mening, dat de door Droomparken in haar plannen voorgestelde parkeergelegenheid gehalveerd is, doordat de camping een deel ervan heeft opgeslokt voor de functie van passantencamping.

Tegelijkertijd trok ik in twijfel of de baai ooit zal worden aangelegd, of dat ze hetzelfde roemloze lot zal onder gaan als het plan “vesting”.

Ik denk, dat we op basis van de inmiddels door Droomparken gevraagde en verleende vergunning niet langer hoeven te twijfelen.

De centrale parkeergelegenheid, ons ooit voor gesteld als plek voor 265 auto’s, is vrijwel gehalveerd tot maximaal 165 plekken. De weg die voorheen naar de toekomstige baai liep, maakt geen deel meer uit van de plannen. Zodat mijn twijfel (of die baai ze er ooit zal komen) steeds vastere vorm begint aan te nemen.

Maar dat is natuurlijk alleen maar mijn mening, die eerst door de ambtelijke organisatie bevestigd moet worden voor dat er sprake is van een feit. Ook al berust mijn mening op feiten (de verleende vergunning).

Maar of mijnheer Jans inmiddels de mening van Droomparken heeft gehoord (hij heeft er drie maanden geleden om gevraagd) weet ik niet. Zoals ik ook niet weet wanneer die mening van Droomparken een feit wordt.

Zolang u maar beseft, dat als de gemeente het feit bekend maakt (door middel van een persbericht) dit blog de eerste publicatie was, die op het bestaan van dat feit heeft gewezen.

Neerduimers.

Mijn vorige bericht betrof een uitnodiging om deel te nemen aan het participatieproces om tot een nieuw plan te komen voor het vakantiepark.

Een participatieproces zoals dat (in opdracht van college en raad) georganiseerd wordt door de toekomstige exploitant van het park, Droomparken.

Mijn aanbeveling tot deelname werd begroet met 10 neerwaartse duimpjes. Omdat door niemand een schriftelijke reactie werd gegeven, tast ik in het duister voor wat betreft de bron van deze negatieve reacties.

Vloeien ze voort uit dezelfde opvatting, die de raad deed besluiten om vooral geen kennis te nemen van de standpunten van het Zuiderzee museum? Ik heb geen idee. Misschien is het daarom nuttig toch een aantal zaken op een rijtje te zetten.

Raad en college zijn tot de conclusie gekomen dat Enkhuizen een op het recreatieoord te bouwen vakantiedorp nodig heeft. Het besluit daartoe is genomen en wie de democratie een goed hart toedraagt kan niet anders dan het besluit respecteren.

De voor het plan benodigde grond is inmiddels verkocht, alleen het plan zelf, (waar het college met de vorige eigenaar van Orez bv bijna 3 jaar aan heeft gewerkt) heeft het college in het vuilnisvat gekieperd. Waarmee tevens de ambtelijke ondersteuning (ter waarde van bijna 4 ton) als weggegooid moet worden beschouwd.

Er moest dus een nieuw plan komen. De nieuwe eigenaar van Orez (Droomparken) heeft aangeboden (is verzocht?) een nieuw plan te maken, met als aanvullende eis, dat daar de inwoners van Enkhuizen bij betrokken moesten worden.

Droomparken heeft aan die (door raad en college) gestelde voorwaarde voldaan door een drietal informatiebijeenkomsten te beleggen, die voorafgingen aan de eigenlijke  participatiebijeenkomsten, waarvan er inmiddels twee zijn geweest.

De eis, dat de inwoners van Enkhuizen betrokken moesten worden bij het ontwerpen van het nieuwe plan is opmerkelijk, omdat het college bij het maken van HUN eerdere plan er alles aan had gedaan om de raad buiten de plannenmakerij te houden. Laat staan dat de inwoners er bij werden betrokken.

Maar goed, waarom vinden 10 lezers van mijn blog het ongepast, als ik ze uitnodig om aanwezig te zijn bij de participatiebijeenkomsten, is de vraag die me bezig houdt.

Die afkeer gold in ieder geval niet voor commissielid van Gangelen (EV!) en raadslid Jans (HEA), die dit keer hadden besloten om wel aanwezig te zijn.

Terwijl ook de pas aangestelde gemeentelijk supervisor de bijeenkomst bijwoonde en ter afsluiting zelfs een soort van dankwoord uitsprak.

Dus neerduimers maak ons alstublieft deelgenoot van uw bezwaren, zodat we er over kunnen nadenken.