Paljas

In de categorie Harrewar schreef ik in een vorig bericht over het aantal paljassen dat zich de afgelopen 10 jaar verkiesbaar hebben gesteld. Bij de laatste verkiezingen denk ik daarbij natuurlijk aan de VVD dissidenten Wilders en Verdonk.

Nu heb ik geen enkel bezwaar tegen deelname van paljassen aan het politieke bedrijf. Ze verlevendigen het debat, leggen vingers op zere plekken. Allemaal nuttig en nodig.

Maar wat deze paljassen natuurlijk niet moeten doen is streven naar macht. Helaas straalt de machtswellust beide paljassen uit de ogen en daarom gaat het iedere keer ook weer mis.

Het nemen van je besluiten moet je overlaten aan gewichtig kijkende personen, die ogenschijnlijk gebukt gaan onder de verantwoordelijkheid die ze dragen.

Paljassen die naar macht streven zijn gewone politici, die zich als paljas gedragen in de hoop dat ze op die manier populariteit verkrijgen.

Daarmee bezoedelen zij echter de eeuwenoude hofnar cultuur, waarin niet gestreefd werd naar macht, maar gestreefd werd machtigen te vermaken.

Kortom, de rol van paljas in de hedendaagse politiek is onontbeerlijk, maar dient beperkt te blijven tot het vaststellen van zaken als “de keizer heeft geen kleren aan”.

Iets wat de lakeien natuurlijk ook wel was opgevallen, maar wat ze liever niet hardop wilden zeggen om hun eigen positie niet in gevaar te brengen.

Paljassen zijn dus nuttig en noodzakelijk in de politiek, zolang je ze maar geen besluiten laat nemen.

Het zou daarom mooi zijn als er een officiële Paljassen Partij zou komen die zich tot taak zou stellen om het debat (over van alles en nog wat) te verlevendigen, maar de besluitvorming zou overlaten aan de “echte” politici.

In plaats van “geen van allen” zouden we dan op de Paljas Partij kunnen stemmen en daarmee in een klap het aantal reguliere politici tot verdraagbare proporties kunnen terug brengen. Ik weet, het is niet meer dan een list, maar als eenvoudige kiezer hebben we geen andere keus.

Zo’n partij oprichten voor geheel Nederland gaat wat ver, maar op lokaal niveau zijn er wellicht nog wel mogelijkheden.

Om die reden heeft mijn alter ego Chris dan ook besloten om de Paljas Vereniging Vrijbuiter  in het leven te roepen, teneinde daarmee deel te kunnen nemen aan de eerstkomende verkiezingen in Enkhuizen.

Een website is in voorbereiding, nadere berichten volgen.

Geen van allen

In mijn vorige bericht schreef ik dat op ons stembiljet een keuze ontbreekt, namelijk  “geen van allen”.

Bij het bestaan van die mogelijkheid hoeft iedereen die ontevreden is over het optreden van zijn partij  niet langer  op een andere partij te stemmen of weg te blijven,  maar kiest simpelweg voor  “geen van allen”.

Daarmee “straft” hij zijn eigen partij door zijn steun te onthouden, zonder een partij te bevoordelen met wiens globale opvattingen hij het nog minder eens is.

Het ontbreken van die mogelijkheid heeft er toe geleid dat er de laatste jaren een reeks van paljassen  zich verkiesbaar hebben gesteld die de boel wel even zouden regelen, maar die (zoals te was voorzien) evenmin een kikker van de wal konden duwen.

Zo werken de dingen nu eenmaal  en misschien is dat ook wel goed. Want enige consistentie in het bestuur van stad en land lijkt me gewenst.

Inmiddels is daardoor een stuwmeer van ontevredenen ontstaan die hun frustratie kwijt willen, maar niet kunnen. Men stemt vandaag PVV, morgen SP. Twee (ideologisch) totaal verschillende partijen, maar dat lijkt er niet toe te doen.

En als al dat gewissel van partij dan uiteindelijk niets oplevert, dan is de volgende stap dat men helemaal niet meer gaat stemmen omdat het toch allemaal geen moer uitmaakt.

Een mogelijke keuze voor “geen van allen” is natuurlijk niet de oplossing voor alles, maar meer een stap in de goede richting. In de zin dat macht van de gekozenen wordt overgedragen naar macht voor de kiezer.

In het huidige systeem is het zo dat het aantal gekozenen altijd gelijk blijft, ongeacht het aantal uitgebrachte stemmen.

Een kiezer kan invloed uitoefenen op de samenstelling van de vertegenwoordigende lichamen, maar niet op de omvang. Als 50% van de bevolking meent dat een dorpsraad bestaat uit een stelletje minkukels, dan heeft men de vrijheid om een andere minkukel te kiezen, maar over het aantal minkukels dat uiteindelijk zitting zal nemen heb je als kiezer niets te zeggen.

Ik vind dat een merkwaardige stand van zaken. Je zou als kiezer toch op zijn minst in staat moeten zijn om het aantal minkukels tot een minimum te beperken. Dat betekent natuurlijk meer werk voor de resterende minkukels, maar dat is iets waar ze makkelijk verandering in kunnen aanbrengen door meer hun best te doen.

Helaas ziet het merendeel van de gekozenen zichzelf niet als minkukel, maar als iemand die zichzelf opoffert voor de goede zaak.

Dat die goede zaak vaak alleen maar te maken heeft met het eigen welzijn wordt altijd ontkent, terwijl het tegendeel keer op keer wordt bewezen. Of het nu gekozenen zijn of vertegenwoordigers van de kroon.

Keer op keer nemen zij (na een ernstige misstap) hun “verantwoording” door te blijven zitten waar ze zitten.

Vandaag is het een statenlid in Limburg, morgen de burgemeester van Rotjeplof, overmorgen de staatssecretaris van het departement voor lege dozen, het houdt niet op.

Dat de gekozenen er ooit toe over zullen gaan hun eigen werkgelegenheid te ondermijnen, lijkt me ijdele hoop. Tenzij we de barricaden op willen, zullen we als kiezers een list moeten verzinnen.

Daarover een ander bericht.

Harrewar

Al ruim twee jaar schrijf ik over de Enkhuizer politiek. Daarbij gaat het me eigenlijk niet zozeer om de uitkomsten ervan, maar om het geharrewar er om heen.

De gelegenheidsargumenten, het beschaafd de ander kant uit kijken als er iets gebeurd waarvan je altijd hebt gezegd dat je er op tegen bent, maar waarvan het (politiek gezien) nu even niet uitkomt als je er wat van zegt. Dat soort van dingen.

Daarover schrijven lucht op, maar er verandert verder niets, omdat onze gekozen volksvertegenwoordigers zich daar niets van hoeven aan te trekken.

Pas als de verkiezingen weer naderen, wordt de kiezer herontdekt en met allerlei valse beloften naar het stemhokje gelokt. Bijna de helft van de kiezers geeft daar geen gehoor meer aan, omdat ze weten dat het geharrewar gewoon weer opnieuw begint als de verkiezing voorbij is en het pluche weer is bezet.

Hoe verander je dat? In ieder geval niet door weer een nieuwe partij te beginnen die vol overgave mee gaat doen aan het geharrewar. Nieuw Enkhuizen, ooit opgericht als middel om aan het geharrewar een einde te maken, bevindt zich inmiddels geruime tijd in het centrum van de macht en harrewart vrolijk mee met de rest.

Al vinden ze zelf natuurlijk van niet, maar dat vindt elke politieke stroming van zichzelf.

Hoe kun je het geharrewar dan wel beperken? Wel, gewoon door het aantal mensen dat er deel aan mag nemen te beperken. Voor wat betreft Enkhuizen mogen er 17 man/vrouw meedoen aan het geharrewar.

Wat nu, als zich bij de eerstkomende verkiezingen personen kandidaat zouden stellen, die zich vooraf verplicht hebben om niet mee te doen aan het geharrewar.

Stel, dat de mensen die (vanwege de ernstige hekel die ze aan het geharrewar hebben tot dusver besloten hebben om niet te gaan stemmen) nu plotseling wel gaan stemmen op personen die beloofd hebben om daar niet aan deel te nemen.

Dat zouden zo maar 6 personen kunnen zijn, met als gevolg dat het geharrewar beperkt blijft tussen 11 personen.

In spreektijd zal dat niet veel uitmaken, omdat veel raadsleden er toch voor spek en bonen bijzitten, maar er zal wel een therapeutische werking van uitgaan.

Zodra politieke partijen tot het besef komen, dat ze het aantal beschikbare zetels niet meer gewoon onder elkaar kunnen verdelen, zullen ze ongetwijfeld beter hun best gaan doen, met direct een meetbaar effect op de hoeveelheid geharrewar.

Marktwerking, die ons door politici als heilmiddel voor van alles wordt aangeprezen, zou ook wel eens de oplossing kunnen zijn voor onze politieke problemen.

Wat nu nog ontbreekt op ons stembiljet is een keuze voor “geen van allen” en consequentie dat de daarop uitgebrachte stemmen vervolgens worden meegeteld voor het vaststellen van het aantal te bezetten zetels.

Zolang die mogelijkheid ontbreekt zullen we het moeten doen met een tussenoplossing. Personen die zich verkiesbaar stellen maar zich tevens bereid verklaren om niet aan het geharrewar deel te nemen.

Anders dan politici ons willen doen geloven ontstaat het geharrewar vrijwel altijd over het verkrijgen/behouden of uitoefenen van macht, hetgeen tot uitdrukking wordt gebracht met behulp van een stemming.

Niet aan het geharrewar willen deelnemen wil dus zeggen, dat je afstand doet van het uitoefenen van macht en om die reden ook niet deelneemt aan welke stemming dan ook.

De positie is te vergelijken met die van een inspreker bij een raadsvergadering. Je mag je zegje doen, maar het besluit wordt door anderen genomen.

%d bloggers liken dit: