Dik tevreden.

In 2009 betaalde de gemeente dus € 545.000,- om zeggenschap te krijgen over 6000 m² eigen grond in het recreatieoord. Zeggenschap die drie maanden later al weer ongedaan werd gemaakt, omdat de vrijgemaakte grond weer in erfpacht werd uitgegeven.

het besluit daartoe ging op indirecte wijze. De raad werd namelijk gevraagd om een beeldkwaliteitsplan voor het REZ goed te keuren. Die goedkeuring gold dan tevens als goedkeuring voor het in erfpacht geven van grond waar kort daarvoor de erfpacht van was afgekocht.

Voordeel van deze constructie is, dat je geen raadsvoorstel hoeft te maken met daarin de voorwaarden van de nieuwe overeenkomst. Er is me echter verteld, dat de grond, die nodig was voor de aanleg van het parkeerterrein, op basis van € 30,- m² in erfpacht is uitgeven.

Grond, waar men 3 maanden eerder € 90,- m² had betaald, om de erfpacht te kunnen beëindigen, werd nu op basis van 1/3 van de eerder gemaakte kosten weer in erfpacht uitgegeven.

De te betalen erfpacht voor het gebied was min of meer gelijk gebleven. Het had de gemeente alleen ruim een half miljoen gekost om van erfpachter te kunnen wisselen.

Het belang voor SWL is duidelijk, men kon in de gewenste richting uitbreiden.

Wat het onmiddellijke belang van de gemeente was (er was grote haast geboden volgens de voorzitter van de raad) was minder duidelijk.

Destijds werd er als voordeel aangegeven, dat door een verbeterd vlekkenplan er 1.4 ha extra grond beschikbaar zou komen voor de aanleg van een vakantiepark en dat daarmee, de uitgave van ruim een half miljoen, in feite een investering in een toekomstige opbrengst was.

We weten inmiddels wat daarvan terecht is gekomen. Het hele REZ inclusief het plandeel camping is voor € 335.000,- verkocht.

Leuk is, dat het taxatierapport, anders dan nu het geval is, destijds nog wel deel uitmaakte van het raadsvoorstel. Het lijkt te zijn gemaakt volgens het beginsel “u vraagt, wij draaien”.

De waarde van de afkoopsom van een erfpachtovereenkomst werd niet bepaald door een accountant, maar een vastgoed makelaar, die de waarde van de grond op circa € 90,- m² taxeerde, wat door iedereen als redelijk beoordeeld werd.

De behandeling van het voorstel nam nog geen kwartier in beslag en iedereen was dik tevreden. Naar ik aanneem vanwege de gedegen voorbereiding tijdens de (besloten) Presidiumvergadering

Maar ook omdat, zoal mevrouw de Munnik (VVD) het uitdrukte, “de grond van je buurman nooit twee keer te koop komt”. Waarbij ze even over het hoofd zag, dat de grond (die ze zojuist op aanraden van het college had gekocht) al eigendom was van de gemeente.

Alles goedvinden.

Mijn fascinatie met de gang van zaken rond het REZ dateert eigenlijk al vanaf het moment dat het toenmalige college voorstelde om, voor meer dan een half miljoen, (€ 545.000.-) de grond te kopen waarop het tennispark de Uilenbanen was gesitueerd.

Die aankoop zou, met het oog op een nog aan te leggen vakantiepark, een betere vlekkenplan voor het REZ mogelijk maken.

Ik had maar één probleem met het voorstel. De aan te schaffen grond was al eigendom van de gemeente. Waar voor betaald werd, was de mogelijkheid om op die grond tennisbanen te exploiteren. Een op dat moment verlieslatende activiteit.

Het halve miljoen was nodig om een nog 10 jaar lopende erfpacht overeenkomst af te kopen. De jaarlijkse erfpacht bedroeg (als ik me goed herinner) € 7.700,-per jaar.

De erfpachter had de gemeente de voorafgaande 20 jaar € 150.000,- erfpacht betaald en kreeg (vanwege de voortijdige beëindiging van die overeenkomst) een compensatie van ruim een half miljoen.

Samengevat, het 20 jaar lang in erfpacht uitgeven van circa 6000 m² grond om de exploitatie van een tennispark mogelijk te maken had de gemeente in totaal 4 ton gekost.

Opmerkelijk was ook de manier waarop deze grondtransactie was voorbereid. Niet, zoals gebruikelijk, openbaar in de commissie grondgebied, maar tijdens een besloten bijeenkomst van het presidium op 16 december 2008.

Drie weken later viel het besluit in de raadsvergadering van 6 januari 2009. Het CDA vroeg om uitstel. Men had kennelijk de presidium vergadering in december niet bijgewoond en vanwege het feit, dat Kerstmis en Nieuw Jaar het onmogelijk hadden gemaakt om overleg te plegen met de steunfractie.

Verzoeken om uitstel worden meestal gehonoreerd, maar uitstel was volgens de voorzitter onmogelijk en dus werd het verzoek door een meerderheid van de raad afgewezen.

Opmerkelijk was ook de rol van het tegenwoordige CDA raadslid van Galen. Hij trad destijds op als tussenpersoon voor (naar ik meen) Landal en waarschuwde (als inspreker) de raad dat ze teveel betaalde voor de grond.

Aan zijn waarschuwing werd (als gebruikelijk) geen enkele aandacht besteed. Ze werd zelfs niet eens in de notulen opgenomen.

De huidige raad kent nog vier leden, die herinnering moeten hebben aan wat destijds werd voorgesteld als een aankoop van grond. Te weten Stomp (VVD) Van Marle (toen VVD/D66 maar inmiddels Mega) Van der Werf (CDA) en Van Galen (CDA).

Samenvattend, de beleidsmakers in Enkhuizen besteedden ruim een half miljoen om zeggenschap te krijgen over grond waar de gemeente al eigenaar van was.

Zeggenschap die ze 3 maanden later weer zouden opgeven door de grond in erfpacht uit te geven aan Sprookjeswonderland.

Het bedrag (zo wordt de raad voorgerekend), zal weer worden terugverdiend als de extra grond die is vrijgekomen, zal worden doorverkocht aan de toekomstige exploitant van een vakantiepark.

7 jaar later komen dezelfde beleidsmakers tot de conclusie, dat een verkoopprijs voor het hele gebied (circa 170.000 m²) van € 335.000,- marktconform is.

En de gemeenteraad? Dit zit er bij, kijkt gewichtig en vindt alles goed.

Palermo aan het Krabbersgat.

De officiële startdatum van mijn blog was 1 oktober 2009. Ik was 65 jaar en als je op die leeftijd ergens aan begint, dan is het vieren van een koperen jubileum het hoogst haalbare.

Dat moment valt op 1 april 2022, nog even doorzetten dus, tot die tijd wil ik me nog maar met twee onderwerpen bezighouden. Het misbruik van bevoegdheden van het Enkhuizer college vanwege het verpatsen van het recreatieoord en de aanstaande verkiezingen.

Tegen die tijd denk ik meer dan 3000 beschouwingen te hebben geschreven, die vrijwel allemaal door onze deskundigen in de Breedstraat zijn genegeerd, maar wel het uitganspunt zullen zijn voor een boekje, dat ik ooit nog eens hoop te schrijven.

Met als voorlopige werktitel “Palermo aan het Krabbersgat”. In navolging van “Parlermo aan het Marsdiep”. Het boekje dat Chris Albers schreef over de lokale politiek in zijn geboortestad Den Helder.

Nog minder dan 4 maanden te gaan dus, maar die tijd wil ik wel alleen afleggen, dus zonder gastauteurs Frank van Gangelen en Bob Sikkema.

Ik had gehoopt dat ze wat meer leven in de brouwerij zouden kunnen brenger door onderwerpen ter sprake te brengen, waar ik de kracht niet meer voor kon opbrengen, maar die opzet is mislukt.

Zoals elke poging tot participatie in Enkhuizen gedoemd is om te mislukken, tenzij er voldaan wordt aan de voorwaarden, die door de Enkhuizer politieke en bestuurlijke elite aan deelname worden gesteld.

%d bloggers liken dit: