Tegenspartelen.

Ik lees het boek van Pieter Omzigt “Een nieuw sociaal contract”, waarin hij de conclusie trekt, dat de macht nauwelijks wordt gecontroleerd door een tegenmacht.

Toen ik in 2010 met mijn blog over de lokale politiek begon was ik tot dezelfde conclusie gekomen. Raadsvergaderingen waren amateur toneelvoorstellingen waarin wethouders de raadsleden bedankte voor het stellen van een vraag.

En raadsleden wethouders bedankten voor het geven van een antwoord. Nooit diepgang, nooit discussie en achteraf nooit een toelichting op het besluit door hen die het besluit hadden genomen.

Kortom, alleen gewichtigdoenerij, maar dan in het kwadraat

Daarom leek het me leuk aandacht te schenken aan de zaken waar men (de bevoegde instanties) liever geen aandacht aan schonk.

Mijn voorbeeld was de Amerikaanse journalist Izzy Stone, die in zijn eentje zijn Weekly volschreef over het doen en laten van de Amerikaanse regering. Niet door te luisteren naar wat ze zeiden, maar door te bestuderen wat ze hadden opgeschreven.

Ik probeerde hetzelfde te doen voor wat de “regering” van Enkhuizen aangaat. Die zegt namelijk regelmatig ook heel andere dingen dan dat ze opschrijft.

Mijn eigen creatie heette Pimsep, Pim’s Eigen Persbureau, voor al het nieuws waar alleen Pim (en misschien ook nog een paar anderen) was geïnteresseerd. Met als uitgangspunt de lijfspreuk van de Vlaamse journalist Johan Anthierens  “niemands meester, niemands knecht”.

“Pim” omdat het tot mijn 18de de (door m’n moeder gekozen) roepnaam was. Vanwege het feit, dat mijn vader, grootvader en overgrootvader ook al Chris heetten.

“Prietpraat”, omdat je je nooit gewichtiger moet voordoen dan je bent en het verstandig is om van een scheldnaam een geuzennaam te maken.

Met Prietpraat probeer ik dus een tegenmacht te vormen door openlijk zaken te bespreken waar de bevoegde autoriteiten het liever niet over hebben.

Zoals de vraag, of de gemeente (onder valse voorwendselen) het REZ ver beneden haar eigenlijke waarde heeft verkocht aan lokale speculanten en of daar nog iets aan valt te veranderen.

Die “valse voorwendselen” zijn natuurlijk, dat het college tot op de dag van vandaag doet voorkomen alsof het aanbod, dat ze destijds accepteerde, een marktconform aanbod was.

Terwijl iedereen op zijn klompen aanvoelt dat dit niet het geval is, spartelt het college (daarbij enthousiast geholpen door de raad) nog even tegen.

Maar tegelijkertijd is deze worsteling over de waarheid, ook een gevecht van het democratische systeem tegen het bureaucratische systeem. Democratie gaat uit van gelijkwaardigheid van de deelnemers en een open discussie.

Bureaucratie berust op hiërarchische verhoudingen en heeft een voorkeur voor “vertrouwelijk” overleg in de achterkamers.

Ondanks al de “voordelen” van het bureaucratische systeem, zet ik mijn geld toch liever op een democratische systeem.

Waarin eerlijkheid niet een eventueel te overwegen beleidskeuze is, maar een verplichting.

Meelezen.

Kort geleden had ik de behoefte de raad er op te wijzen, dat het (in haar functie van toezichthouder) weigeren om kennis te nemen van relevante feiten, (ofwel het zogenaamde “wegkijken”) alleen maar kon worden aangemerkt als een wanprestatie.

Ik deed dat via het (door de gemeente verstrekte emailadres dat er uitziet als “naam”@gemeenteraad-Enkhuizen.nl.

Tot nu toe geen antwoord van een raadslid, wel van de griffier. Die liet weten afwezig te zijn.

Interessant, je stuurt een mail naar een raadslid (mogelijk met vertrouwelijke inhoud) en de inhoud wordt automatisch doorgestuurd naar de griffier en als die interessant genoeg is, ongetwijfeld ook naar de burgemeester.

Alleen al deze gang van zaken maakt duidelijk dat de gemeenteraad zich geen raad weet met haar functie van toezichthouder.

Kennelijk wil B&W op de hoogte zijn van alle informatie die raadsleden krijgen toegestuurd. Zodat ze die informatie, wanneer die in strijd is met hetgeen ze zelf verkondigen, tijdig kan ontzenuwen en ontkrachten.

Enfin, het is daarom goed om te beseffen, dat het briefgeheim niet bestaat als er via het aan raadsleden verstrekte zakelijke emailaccount wordt gecorrespondeerd en dat burgemeester en griffier die correspondentie gewoon kunnen meelezen.

Dat dit voor het mails aan het presidium gold wist ik al. Dat het ook voor elk door de gemeente verstrekt emailadres gold had ik me nog niet gerealiseerd.

Ik vind het niettemin een ontluisterende gedachte, dat het email verkeer met raadsleden zodanig is ingericht, dat er kan worden meegelezen over hetgeen raadsleden (met hun kiezers en anderen) bespreken.

Maar kennelijk hebben de raadsleden daar zelf geen problemen mee.

Wat natuurlijk wel weer de gedachte oproept, dat zij slechts marionetten zijn, wiens optreden gedicteerd wordt door wat B&W en de ambtelijke organisatie wenselijk vinden.

Something is rotten

Op 25 mei behandelde de raad een motie waarin om openbaarmaking van de Anterieure Overeenkomst en Allonges wordt gevraagd. Daarnaast ook alle schriftelijke en mondelinge afspraken gemaakt tussen partijen.

Verder, het taxatieverslag opgemaakt door Fakton/Base Value.

Het college laat daarop weten, dat ze de motie omarmt (wat m.i. wil zeggen dat ze hem zal uitvoeren) maar dat ze het tijdstip waarop ze tot uitvoering wil overgaan afhankelijk is van twee zaken.

Antwoord op de brief waarin het college Droomparken verzocht heeft om een zienswijze af te geven over het gemeentelijke voornemen de 2 1/2 geleden met Orez gesloten overeenkomst openbaar te maken.

Hierbij moet worden aangetekend, dat mocht de zienswijze van Orez negatief zijn, dat dit de gemeente niet zou hoeven te beletten de overeenkomst openbaar te maken. Het verzoek aan Droomparken is dan ook niet meer, dan een door het college bedacht voorwendsel om een “pas op de plaats” te kunnen maken.

Het werd voorgesteld dat Droomparken deze feitelijk niet ter zake doend brief voor 21 juni zou afgeven. Dat is niet gebeurd, zodat de omarming (uitvoering) uitgesteld is tot 30 juni. Op die dag is er na de reguliere raadsvergadering (over de kadernota) een besloten vergadering gepland over nieuwe ontwikkelingen in het REZ.

Het tweede punt dat omarming van de motie in de weg stond, was het advies van een externe deskundige over onderhandelingen die nog met Droomparken zouden moeten worden gevoerd. Openbaarmaking van de gevraagde stukken zouden die onderhandelingen kunnen bemoeilijken.

Uiteraard is dit niet de werkelijke reden voor de betrokkenheid van de firma Fakton. Het echte probleem is, dat het door haar verstrekte taxatierapport niet datgene bewijst, wat het college er tot nu toe altijd van heeft beweerd. Namelijk dat de bieding van Orez marktconform was.

Wat het taxatierapport wel bewijst is, dat het college de raad heeft voorgelogen voor wat betreft de betekenis van die overeenkomst, maar ook dat ze Orez bv (bij het onderhands gunnen van de opdracht) overheidssteun verleende tot een bedrag van meerdere miljoenen.

Om die simpele reden zal het college haar omarming (ofwel de uitvoering van de motie) tot in het oneindige willen uitstellen. De vraag is alleen, zal de raad daar in meegaan, of is voor haar het moment aangebroken om schoon schip te maken.

Een meerderheid van de raad heeft inmiddels het taxatierapport ingezien en weet dus, dat het rapport geen bewijs vormt voor een marktconforme bieding.

Zoals de motie aangeeft, dient de gemeente om € 335.000,- als opbrengst uit de van grondverkoop te kunnen bijschrijven, eerst 2 miljoen aan overeengekomen inkomsten in te leveren.

Ook wat door de gemeente als besparing werd voorgesteld, wordt feitelijk door haarzelf betaald. Doordat Orez in staat werd gesteld om de kosten van het door haar te verrichten onderhoud in mindering te brengen van de aankoopprijs van de grond.

Een meerderheid van de raad is inmiddels op de hoogte van deze feiten maar heeft er tot nu toe voor gekozen om er over te zwijgen, waarmee ze zichzelf tot medeplichtige maakt aan het bedrog van het college. Ze mag dan geen dader van het bedrog zijn, ze acteert wel degelijk als heler van dat bedrog.

En dat brengt me als vanzelf bij Hamlet, Shakespeare’s toneelstuk over politiek verval en corruptie gesitueerd in Denemarken. Met de daarin voorkomende gevleugelde woorden, “something is rotten in the state of Denmark”.

Voor de Enkhuizer politiek geldt hetzelfde. Ook die wordt omgeven door de geur van verval, bederf en politieke corruptie. Something is rotten in Enkhuizen.

Kremlin in de Breedstraat.

Op 29 juni is de laatste raadsvergadering voor het reces dat drie maanden duurt. Tijdens het reces kunnen er geen besluiten worden genomen. De eerstvolgende mogelijkheid om besluiten te nemen is op 28 september.

Na de openbare vergadering op 29 juni over de kadernota volgt nog een besloten vergadering. Met als reden, nieuwe ontwikkelingen voor wat betreft het REZ.

Zo’n besloten bijeenkomst maakt het voor het college mogelijk om, zonder dat ze wordt tegengesproken, haar opvattingen over een en ander aan de raad op te dringen. Het verleden leert dat de raad daar gevoelig voor is.

Neem mijn verzoek aan de raad (via het Presidium) van 18 augustus 2020. Ik vraag om kennis te nemen van de inhoud van het taxatierapport om op basis van de inhoud te besluiten of het rapport geheim moet blijven.

Het college reageert op mijn verzoek met een vertrouwelijke nota, waarin ze argumenten opsomt, die de noodzaak van geheimhouding lijken te bevestigen.

Op basis van die argumenten besluit het Presidium niet aan mijn verzoekt te willen voldoen. De nota is vertrouwelijk, omdat ze niet aan mij ter kennis wordt gegeven, maar alleen aan de leden van het Presidium. Ze komt pas boven tafel als ik meewerk aan een programma over de geheimverklaring van documenten door NH Nieuws.

Als de verslaggever de gemeente vraagt naar de reden voor geheimhouding van het taxatierapport krijgt hij de nota die voor het Presidium was opgesteld en die voor het Presidium reden was om niets te ondernemen.

Uit de nota blijkt, dat blijvende geheimhouding noodzakelijk werd gevonden om Droomparken niet te benadelen bij het aanbesteden van werken.

De kosten van die werkzaamheden waren getaxeerd en dus was de gedachte, dat als die taxatie bekend zou worden bij onderaannemers, zij hun bieding (voor de uit te voeren werkzaamheden) daar op af zouden stemmen.

Dat het Presidium van deze drogreden onder de indruk was gekomen (en er van had afgezien om kennis te nemen van de inhoud van het rapport) maakt in de eerste plaats een ontstellend gebrek aan kennis binnen het Presidium duidelijk.

Kortom, besloten overleg wordt keer op keer gebruikt om misbruik te kunnen maken van het gebrek aan kennis in de raad. Het college geeft een voorstelling van zaken, waarover niet mag worden gesproken en zodat de juistheid ervan (door informatie in te winnen bij anderen) niet kan worden vastgesteld.

Het college is bevoegd de raad geheimhouding op te leggen van hetgeen er in een besloten vergadering ter sprake wordt gebracht. Echter de raad dient dat besluit tijdens de eerstkomende raadsvergadering te bekrachtigen.

Dat kan niet eerder dan op 28 september en tot die tijd is de raad dus de mond gesnoerd en kan men spreken van een Kremlin in de Breedstraat.

Laten varen van bezwaren.

Mijn optimisme in de vorige twee berichten is natuurlijk gebaseerd op het feit, dat in de vorige raadsvergadering een motie werd aangenomen (met 15 tegen 2 stemmen) waarin het college werd verzocht om (met onmiddellijke ingang) een reeks documenten (waaronder het taxatierapport) openbaar te maken.

Het college omarmde deze motie, maar vroeg om uitstel, om kennis te kunnen nemen van het door Droomparken gegeven antwoord op een door de gemeente gestelde vraag.

Dat uitstel werd door de indieners van de motie verleend tot 30 juni.

Op 30 juni bevindt de raad zich in reces, wat voortduurt tot de raadsvergadering op 28 september.

Het door Droomparken te geven antwoord heeft echter geen betrekking op de inhoud van het taxatierapport, zodat de “omarming” door het college van de motie neerkomt op het intrekken van de bezwaren tegen openbaarheid, die het college eerder (in het kader van mijn WOB verzoek) naar voren had gebracht.

Zodat voor de raad de weg vrij is om (nog tijdens het reces) haar standpunt over de marktconformiteit van de door Orez gedane bieding te bepalen.

Zodat ze daar bij eerste gelegenheid (september) een besluit over kan nemen.

Bureaucratische dominantie.

Hoewel de raad nog geen verzoek gedaan had om ook de offerte van Tuin cs openbaar te maken, heeft gemeente alvast Droomparken gevraagd om haar zienswijze daarover kenbaar te maken.

Liefst voor de raadsvergadering op 22 juni natuurlijk, maar als dat niet lukt dan kan er vast wel uitstel worden gegeven tot de eerstvolgende raadsvergadering, die gepland staat op 28 september.

De zienswijze van Droomparken kan dan gelijktijdig besproken worden met het rapport van het externe bureau, dat de gemeente adviseert over hoe om te gaan met het verzoek om openbaarheid van de in de motie genoemde stukken. Een werkwijze die toch al de voorkeur had van wethouder Heutink.

Het advies zal daarom geen verrassing opleveren. Voor externe deskundigen geldt nu eenmaal het adagium, dat “wie betaalt, bepaalt”. Deze opvatting zal wel weer onbetamelijk worden gevonden in bureaucratische kringen, maar de praktijk leert ons, dat het vaker wel, dan niet voorkomt.

Vast staat, dat het college tot dusver hemel en aarde heeft bewogen om geheim te kunnen houden onder welke omstandigheden de overeenkomst met Orez tot stand is gekomen. Dat standpunt zullen ze echt niet laten varen op advies van een, door henzelf aangestelde en betaalde “deskundige”.

Natuurlijk valt de raad te verwijten, dat ze zich zo makkelijk terzijde heeft laten schuiven waar het ging om project REZ. Echter dat is gebeurd en niet meer terug te draaien. Het ontslaat de raad niet van de verplichting om de gang van zaken te evalueren.

Een bezigheid waar de raad zelden de tijd voor neemt, naar ik aanneem omdat ze liever niet wordt geconfronteerd met haar eigen tekortkomingen. Zie in dat verband ook de steeds weer uitgestelde evaluatie van het raadsbrede akkoord.

Zo is er nog steeds geen antwoord op de vraag, waarom alle van belang zijnde besluiten (op aandringen van het college) buiten de raad om moesten worden genomen.

Ik denk daarbij aan het besluit om het oorspronkelijke plan, uitgifte op basis van erfpacht, te verlaten zonder daarover met de raad te overleggen. Ook artikel 169.4 van de gemeentewet, die het college de verplichting oplegt om de raad in staat te stellen wensen en bedenkingen ter kennis van het college te brengen, alvorens ze een besluit neemt over grondverkoop, is nooit door het college nageleefd.

Het is beschamend, dat de raad genoegen heeft genomen met een nauwelijks leesbare versie van de Anterieure Overeenkomst, waarin de bedragen door het college zijn weggelakt. Dat men pas na lang soebatten van mijn kant, de moeite heeft genomen om kennis te nemen van documenten die bepalend zijn geweest voor het aangaan van de overeenkomst met Orez.

Minstens net zo beschamend is het dat, als er uiteindelijk wordt toegestaan om het taxatierapport in te zien, de raad genoegen neemt met een beperking in de tijd die er voor beschikbaar wordt gesteld.

Ik heb politiek al eerder omschreven als een worsteling tussen bureaucratische opvattingen (van college en ambtenaren) en democratische opvattingen (zoals die door de raad zouden moeten worden gerepresenteerd).

De herinrichting van het REZ is van meet af aan een project geweest waarbij (op verzoek van de bureaucraten) democratische opvattingen doelbewust werden afgezwakt en genegeerd.

Nu het aan de bureaucraten is om verantwoording af te leggen over het door hen gevoerde beleid barst het bureaucratisch verzet van alle kanten los en wordt alles in het werk gesteld om democratisch toezicht tegen te werken en onmogelijk te maken.

Om tot een gezonde en evenwichtige bestuurscultuur te komen zou het goed zijn, als de raad zich voor eens en altijd zou ontworstelen aan de gebruikelijke bureaucratisch dominantie en zou leren om haar functie (toezichthouder op de bureaucratie) naar behoren te vervullen.

Beter af zijn?

Ik heb, op dit blog, de lokale politiek wel eens omschreven als een worsteling om de macht tussen de democratische en bureaucratische krachten binnen een gemeente.

Beide krachten hebben hun specifieke voordelen en nadelen, maar het is in het belang van iedereen als ze elkaar in evenwicht houden. Helaas was dat niet het geval in Enkhuizen. Daar gedroegen de democraten (de gemeenteraad) zich als het verlengstuk van de bureaucraten (college en ambtenaren).

Een neiging, die nog eens werd versterkt door het raadsbrede akkoord, dat door de raadsleden Koning (D66) en Van Reijswoud (VVD) als oplossing van politiek gekrakeel was aanbevolen.

Niet beseffende dat daarbij de creativiteit en diversiteit van het democratisch proces volledig ondergeschikt werd gemaakt aan het starre denken (op basis van vermeende vakbekwaamheid) van onze lokale bureaucraten.

Aan die periode van kunstmatige (en ambtelijk geïnspireerde) eensgezindheid is een einde gekomen nadat SP, VVD en EV! kort geleden besloten om samen een oppositie te vormen.

Dat is geen betreurenswaardige ontwikkeling. In elke goed functionerende democratie speelt de oppositie de belangrijke rol van waakhond, die als taak heeft “de macht” te controleren.

De herinrichting van het recreatieoord is vanaf het begin (op het uitdrukkelijk verzoek van het college) in gang gezet als een bureaucratisch project, waarin geen rol van betekenis was weggelegd voor de raad.

Alleen het bestemmingsplan moest worden goedgekeurd, al het andere was al besloten. De verkoop van de grond in plaats van uitgifte in erfpacht, maar ook de prijs waartegen de grond was verkocht en op basis waarvan die verkoopprijs was vastgesteld.

Na jarenlang aarzelen heeft (naar het zich laat aanzien) een meerderheid van de raad eindelijk besloten om het college op te dragen een einde te maken aan het voortdurende gechicaneer over het openbaar maken van de documenten, die het college had doen besluiten, om de concessie tot herinrichting van het REZ onderhands te gunnen aan Orez bv.

Concreet, het taxatierapport dat volgens het college het bewijs was, dat het door Orez bv uitgebrachte bod marktconform was.

Zodat we uiteindelijk kunnen vaststellen, of we inderdaad beter af zijn als we er (op aanraden van de bureaucraten) in slagen, om de democratische inbreng tot een minimum te beperken.

Struisvogelpolitiek.

Terwijl het in de landelijke politiek zo’n beetje “all hands on deck” is vanwege een bestuurscultuur die zich zou moeten aanpassen, heerst er op lokaal niveau een doodse stilte.

Ik denk niet, dat mijn conclusie, dat de gemeente miljoenen is misgelopen door haar manier van aanbesteden, met veel meer dan een schouder ophalen (door de verantwoordelijke politici) zal zijn ontmoet.

Voor zover ik weet zijn er maar twee lokale politici werkelijk geïnteresseerd in wat er zich (in financieel opzicht) rond het REZ heeft afgespeeld.

Van Galen (CDA-raadslid) en van Gangelen (EV!-commissielid).

De rest zal het klaarblijkelijk allemaal worst wezen. Voor zover ik heb kunnen nagaan hebben CU/SGP, D66, PvdA, VVD niet eens de moeite genomen om kennis te nemen van de inhoud van het rapport.

Zodat er vanuit die partijen (totaal 7 leden, dus een substantiële minderheid) überhaupt niets zinnigs over de inhoud kan worden opgemerkt.

De rest die het wel gedaan heeft doet er het zwijgen toe, waaruit je zou kunnen afleiden, dat wie zwijgt, instemt met hetgeen er is gesteld. Echter, ergens me instemmen is één ding, de wil om tot iets te besluiten is een ander en die wil heb ik nog niet kunnen ontdekken.

Het probleem is natuurlijk, dat de overgrote meerderheid van de raad over dit onderwerp van toeten noch blazen weet. Men is waarschijnlijk nog niet eens tot het besef gekomen, dat men (als democratisch instituut) doelbewust buiten de besluitvorming is gelaten.

Kennelijk vindt men het volkomen normaal, dat documenten op basis waarvan verstrekkende besluiten werden genomen (zoals de verkoop van grond i.p.v. het in erfpacht uitgeven van grond), niet bestaan of, als ze wel bestaan, geheim worden verklaard.

Dat de uitgangspunten, op basis waarvan een zeer omvangrijke grondtransactie had plaatsgevonden, lang nadat transactie was voltooid, niet openbaar zijn.

Met als geen ander doel, een discussie over die uitgangspunten en het afleggen van verantwoording over die keuze, te voorkomen.

De ambitie van de meerderheid van de zittende raad gaat niet veel verder dan op beschaafde wijze meebabbelen met een college, dat op haar beurt de handen vol lijkt te hebben met het beheren van een Doofpot.

Kortom, in plaats van “all hands on deck”, struisvogelpolitiek.

Daad bij het woord voegen.

Nu de oppositie tot het inzicht is gekomen, dat het voortdurend alles geheim willen houden niet past binnen de beginselen van een democratisch bestuur, lijkt de tijd gekomen om de daad bij het woord te voegen.

Volgens het college heeft ze t.a.v. het taxatierapport geen geheimhouding opgelegd aan de raad, maar aan zichzelf, zodat er geen geheimhoudingsplicht rust op raadsleden.

Mocht die plicht wel (mondeling) zijn opgelegd aan raadsleden, die onlangs om inzage hebben verzocht (en hebben gekregen), dan is die plicht niet bekrachtigd tijdens de eerstvolgende raadsvergadering.

Daarmee is de plicht, zo hij ooit al bestaan heeft, van rechtswege opgeheven.

Het staat raadsleden derhalve vrij om mededelingen te doen over de inhoud van het taxatierapport dat ze hebben ingezien en dat, volgens het college, het bewijs vormt dat de bieding van Orez bv marktconform was.

Mijn vragen over het taxatierapport zijn de volgende.

Wat is de geraamde opbrengst van de plandelen recreatiewoningen en camping.

Wat zijn de geraamde kosten van grondexploitatie.

Zowel opbrengst als kosten zullen bij Droomparken bekend zijn (vanwege de door Orez bv verstrekte exploitatieopzet), zodat openbaarmaking verder voor de gemeente geen nadelige gevolgen met zich mee zal brengen.

Ik heb de fractievoorzitters van de oppositiepartijen het bovenstaande bericht toe gestuurd en kijk uit naar hun reactie.

Is dit het begin?

In de krant van vandaag het heugelijke nieuws dat drie partijen in de Enkhuizer gemeenteraad hebben besloten om oppositie te gaan voeren, waardoor de normale democratische verhoudingen binnen de Enkhuizer gemeenteraad weer zijn hersteld.

Want een democratie werkt alleen naar behoren, als er naast een coalitie ook een oppositie aanwezig is.

Als oppositie beloven de drie partijen (SP, VVD en EV!), dat ze precies het tegenovergestelde zullen doen, van wat ze in de 3 voorafgaande jaren hebben gepraktiseerd. Openbaarheid en transparantie.

Ik weet het, het zijn politieke partijen, de verkiezingen naderen en vossen die hun haren verliezen, maar ik geef ze dit keer graag het voordeel van de twijfel.

Je hoeft geen Einstein te zijn om te beseffen, dat men drie jaar geleden met het raadsbrede akkoord een doodlopende weg in sloeg. Waarbij democratische beginselen ondergeschikt werden gemaakt aan bureaucratische beginselen.

Ook de samenstelling van de oppositie doet me deugd. Liberaal, sociaal en lokaal lijkt me een prima combinatie. Zolang men elkaar het licht in de ogen gunt, verwacht ik realistische alternatieven op het voorgestelde beleid.

Iets minder tevreden ben ik over het eerste succes van de oppositie. Namelijk, het afblazen van het IKC.

Het college kan op dit punt meteen al zijn weerbaarheid tonen door de motie (een verzoek van de raad aan het college) onuitvoerbaar te verklaren en het voorstel (tot het oprichten van een IKC) in stemming te brengen.

Waarna (denk ik) een meerderheid alsnog zal besluiten om tot bouw van een IKC over te gaan. Wat me de beste oplossing voor Enkhuizen lijkt te zijn.

Maar of het besluit van SP, VVD en EV! daadwerkelijk het begin zal zijn van een andere bestuurscultuur zal moeten worden afgewacht.

Wat me me in dit verband wel toepasselijk lijkt is een lied over een totaal andere onverwachte gebeurtenis. De regenbui op een zonnige dag. “Have you ever seen the rain, coming down on a sunny day”.