Niet willen horen, niet willen zien, maar doodzwijgen.

Eerlijk is eerlijk, raadslid van Galen had beloofd om wethouder Heutink te laten weten, dat wat hem betrof het taxatierapport openbaar gemaakt kon worden.

Hij heeft zijn belofte gestand gedaan, om vervolgens door B&W met een kluitje in het riet te worden gestuurd. Waar hij samen met zijn collega raadsleden nog enige tijd zal moeten doorbrengen. Althans voor wat betreft dit onderwerp.

Er was een jurist geraadpleegd liet de wethouder weten en het was allemaal heel erg ingewikkeld. De burgemeester hield een wat onsamenhangend verhaal waar uit viel op te maken, dat als de geheimhoudingsplicht ooit zou zijn opgelegd door het college, ze niet langer van toepassing was.

Was daarmee de kwestie uit de wereld? Nee, er was ook nog een Algemene Wet Bestuursrecht, met een soort vangnet clausule (2.5) waarmee zo’n beetje alles geheim verklaard kan worden.

Het is allemaal bijzaak in dit dossier. Hoofdzaak is, dat iedereen met meer dan een lagere school opleiding, na slechts korte bestudering van het taxatierapport, tot geen andere conclusie kan komen, dan dat het rapport berust op bedrog.

Het doet namelijk niet wat het zegt te doen, bewijzen dat de bieding die door Orez was uitgebracht marktconform was. Waardoor acceptatie van die bieding op losse schroeven is komen te staan.

Maar dat is niet het enige probleem. Een daaruit voortvloeiende probleem is, hoe het mogelijk is, dat dit tamelijk opzichtige bedrog nooit is opgemerkt door de bevoegde instanties.

Ogenschijnlijk is het bedrieglijke karakter van het rapport ook dit college nog niet opgevallen. Zou dat wel zo zijn, dan had men een onderzoek gelast naar de oorsprong van het bedrog en wie daar bij waren betrokken.

Tot dusver is ook haar handelen er alleen maar op gericht geweest, om elke vorm van onderzoek te voorkomen en te verhinderen.

Ik ben er inmiddels wel klaar mee. Enkhuizen is als gevolg van bedrog enkele miljoenen aan inkomsten misgelopen, maar zij, die zich er op laten voorstaan het belang van Enkhuizen te dienen (en zich daar ook ruimhartig voor laten betalen) doen (op een enkeling na) alles om een onderzoek naar dat bedrog te verhinderen.

Je kunt een paard wel naar het water leiden, maar niet dwingen om te drinken.

College en raad doen maar wat ze niet laten laten kunnen en dat is niet willen horen, niet willen zien, maar doodzwijgen. Het zij zo.

Onder één hoedje.

Ik beschreef gisteren een tweetal taxatierapporten die gebruikt werden om iets te suggereren. In beide gevallen precies het tegenovergestelde van wat er waar was.

Het eerste rapport wekte de indruk, dat het ging om de aankoop van grond en dat daarom de te betalen prijs (€ 92,- per m²) viel te rechtvaardigen.

Het tweede rapport beweert het bewijs te zijn, dat de door Orez uitgebrachte bieding (€ 335.000,-) marktconform was. Dit “bewijs” werd van meet af aan geheim verklaard, wat voor de toezichthouder meer dan voldoende reden was om geen kennis te willen nemen van de inhoud van het “bewijs”.

Pas na lang aandringen van mijn kant heeft een deel van de raad besloten om inzage te vragen in dit “bewijs”. Door hun zwijgen sindsdien (wie zwijgt stemt toe) onderschrijven ze de bewering van het college, dat het taxatierapport het bewijs is dat de bieding van Orez marktconform was.

Ik heb op mijn blog inmiddels aangetoond, dat de bewering (over de marktconformiteit van de Orez bieding) niet waar KAN zijn.

De Anterieure Overeenkomst sluit op het plandeel camping de realisatie van “recreatiewoningen” uit. Niettemin worden er wel 65 recreatiewoningen (met een bruto omzet van 18 miljoen) op het plandeel geplaatst. Omzet, die buiten het taxatierapport is gehouden, waardoor het rapport onmogelijk het bewijs kan zijn, dat de bieding marktconform was.

Maar deze beide rapporten zijn niet het enige bewijs, dat het college zich weinig aantrekt van wat je “een waarheidsgetrouwe weergave van feiten” zou kunnen noemen.

Een minstens even spectaculair voorbeeld van misleiding door het college zijn de kosten voor het verzwaren van het elektranetwerk in de Drommedaris. Het college “bewees” de kosten aan de hand van een offerte van de aannemer ter grootte van € 100.000,-.

De helft van de kosten bleek te bestaan uit kosten die gemaakt zouden worden als het werk na oplevering zou worden uitgevoerd, terwijl algemeen bekend was dat de werkzaamheden al voor de oplevering waren uitgevoerd en deze kosten zich dus nooit zouden voordoen.

Van de resterende € 50.000,- bleek wederom de helft te bestaan uit kosten voor inrichting waarvoor de exploitant van de Drommedaris zich garant had gesteld. Zodat de uiteindelijke kosten van verzwaring neerkwamen op € 25.000,-.

In alle drie bovengenoemde gevallen is er sprake van een patroon. Het college presenteert de raad documenten die misleidend zijn, de raad doet voorkomen alsof ze het niet in de gaten heeft en speelt zodoende onder één hoedje met het college.

Volgens het genootschap Onze Taal betekent “onder één hoedje spelen” het volgende.

Wie met iemand onder één hoedje speelt, werkt in het geheim met hem of haar samen. Deze uitdrukking suggereert vaak dat er sprake is van achterbakse en oneerlijke praktijken.

Nadenken.

Ik wil toch nog even terug naar wethouder Struijlaart, die nu hij niet langer in functie is, plotseling voor dingen is, waar hij ogenschijnlijk tegen was toen hij nog wel in functie was.

Openbaarmaking van exploitatieopzet en taxatierapport. Had hij graag gedaan maar mocht niet. Van wie mocht dat eigenlijk niet? Zou het niet prettig zijn als onze toezichthouders daar helderheid over zouden kunnen verschaffen?

Al die moeite die gedaan moest worden om raadsleden er van te overtuigen, dat ze eerst kennis moesten nemen van de inhoud, voordat je een besluit neemt dat die inhoud geheim moet blijven.

Al die steeds maar wisselende redenen voor geheimhouding. Het negeren van het advies van een onafhankelijke expert (Radar). Het blijkt achteraf allemaal verspilde energie te zijn geweest.

Nu hij niet langer in functie is verklaart Struijlaart (in het NHD) doodleuk, dat geheimhouding wat hem niet hoeft.

Ik ben benieuwd, of daar vanavond (in de raadsvergadering) nog vragen over zullen worden gesteld.

Tot slot zijn redenatie dat het gebied niet verkwanselt kan zijn, omdat dat dom zou zijn.

Maar wat nu, als uit de cijfers (die men tot dusver krampachtig geheim probeert te gehouden) onweerlegbaar blijkt, dat het gebied wel degelijk ver beneden haar eigenlijke waarde is verkocht.

En degenen, die daar voor gezorgd hebben niet dom zijn, wat blijft er dan nog als verklaring over. Anders dan, dat het gebied “opzettelijk” ver beneden haar eigenlijke waarde is verkocht.

En dat het beleid van de “bevoegde instanties” er op is gericht om dat feit, zo goed als mogelijk, voor de buitenwereld verborgen te houden.

Misschien zouden onze toezichthouders ook eens over die mogelijkheid na moeten denken.

Fotogeniek.

Waar ik dan weer ontzettend om moet lachen is, dat in de Droomparken Enkhuizer Strandbrochure (op pagina 2) een foto van de haven van Hoorn staat, herkenbaar aan de Hoofdtoren.

Waarschijnlijk vonden ze de Enkhuizer Drommedaris niet fotogeniek genoeg.

Even verderop in het voorwoord staat wie er tot uitverkorenen behoren, die als eerste een keuze mogen maken uit het aanbod van vakantiewoningen.

Behoort u, net als de kooplui ruim 500 jaar geleden bij de oprichting van de VOC, tot diegenen die een aandeel durven te kopen in een kansrijk handelsproject?

Zonder de risico’s uiteraard van destijds gezien de absolute A-locatie met historische betekenis.

De woningen zijn in de eerste plaats bedoelt als handelsobjecten voor de snelle beslissers. Tis maar dat u het weet.

Niets meer te zoeken.

Eerder publiceerde ik al hoe Droompark Enkhuizer Strand er uit zal zien vanuit het IJsselmeer. Nu is het tijd voor de plattegronden.

Er is maar liefst plaats voor drie soorten van beleving op Droompark Enkhuizer Strand. Te weten, bos, water en strand.

Eerst maar even de strandbeleving.

Er loopt een fietspad over het strand, maar dat maakt het nog niet tot openbaar gebied, zoals wethouder Struijlaart ons tot dusver heeft proberen wijs te maken.

Feitelijk is het strand de voortuin van de 31 beachhouses die daar zullen worden gerealiseerd.

Het strand is trouwens ook niet bedoeld voor de overige Droompark bewoners. Die zullen zich moeten behelpen met het openbare strand, dat voor een deel zal worden aangelegd in de zogenaamde kustboog.

Althans iedereen lijkt er van uit te gaan dat hij zal worden aangelegd, omdat er al meer dan 2 jaar constructieve gesprekken over de aanleg worden gevoerd. Zelf denk ik, dat die baai een gepasseerd station is en Droomparken daar ook al geen rekening meer mee houdt.

En het mooiste van alles is natuurlijk, dat dit exclusieve Droompark Strand, dat is aangelegd voor happy few die zich een beachhouse kunnen veroorloven, door de genereuze inwoners van de goede stad Enkhuizen mogelijk wordt gemaakt. Doordat ze bereid zijn geweest te besparen op hun voorzieningen..

Officieel is dat nog geheim en de huidige raadsleden (geen enkel uitgezonderd) hebben zich voorgenomen er werkelijk alles aan te zullen doen om het geheim te blijven houden. Naar ik aanneem, omdat ze zich diep schamen voor hetgeen ze tot stand gebracht hebben.

Maar wanhoop niet, na de verkiezingen van volgend jaar, ontstaat er weer een nieuwe mogelijkheid om de werkelijkheid (we hebben ons hele recreatieoord voor een habbekrats van de hand gedaan) onder ogen te zien. Namelijk, dat we in dat gebied, na de herinrichting, niets meer hebben te zoeken.

Tot dat moment blijven het college en de raad ons voorspiegelen, dat men in het belang van alle Enkhuizers, een fantastische deal gesloten heeft.

Gebruik van bevoegdheden.

Zowel het college als de raad van Enkhuizen lijken moeite te hebben met het begrip “bevoegd”.

Zo laat het college mij in haar brief van 17 december 2020 weten dat de raad niet “bevoegd” was om de door haar opgelegde geheimhouding op te heffen.

Omdat ze de geheimhoudingsplicht alleen aan zichzelf had opgelegd en niet aan de raad.

De bewering, dat de raad niet “bevoegd” is om een (door het college aan zichzelf opgelegde) geheimhoudingsplicht, ongedaan te maken berust op een onwaarheid. Omdat het college geacht moet worden te weten, dat haar bewering op een onwaarheid berust, mag gesproken worden van een leugen.

Doel van deze leugen van het college was, het creëren van een alibi voor de raad, waarmee ze haar plichtsverzuim (de weigering om de noodzaak tot geheimhouding te willen beoordelen) zou kunnen rechtvaardigen.

Een bestuurscultuur, waarin college en raad elkaar door middel van leugens in het zadel proberen te houden kan niet anders omschreven worden dan een corrupte bestuurscultuur.

——————–

Dat het college “bevoegd” is tot de verkoop van grond staat buiten kijf. Zoals ook buiten kijf staat, dat het college (in bijzondere gevallen) pas van die bevoegdheid gebruik mag maken, nadat ze de raad in de gelegenheid heeft gesteld om wensen en bedenkingen (met betrekking tot die verkoop) ter kennis van het college te brengen. Artikel 169 lid 4 van de gemeentewet.

Het feit, dat het college nooit aan de raad heeft voorgelegd, dat ze van zins was om op het recreatieoord grond (voor 400 kavels) te verkopen voor € 335.000,- (= € 837,50 per kavel) rechtvaardigt de conclusie, dat het college misbruik heeft gemaakt van haar bevoegdheid (tot het verkopen van grond).

Dat de raad aan dat misbruik geen aandacht heeft geschonken maakt het feit niet anders.

Aangezien de gemeente zich blind en doof houdt voor de door mij aangevoerde bezwaren blijft er geen andere mogelijkheid, dan mijn bezwaren voor te leggen aan de provincie.

In de hoop dat die in staat zal zijn de gemeente over het juiste gebruik van haar bevoegdheden te adviseren.

Doorgestoken kaart.

De in 2017 gewekte indruk was, dat de opdracht tot herinrichting van het recreatieoord pas zou worden gegund, nadat er door Orez aan bepaalde voorwaarden zou zijn voldaan.

In werkelijkheid moet het van meet af aan duidelijk geweest zijn, dat het hier om boterzachte voorwaarden ging, waar Orez zonder problemen aan zou kunnen voldoen.

Het afgesproken controlemechanisme maakt dat duidelijk.

Het mechanisme bestond uit een taxatierapport, dat de door Orez bijeengebrachte ramingen (van opbrengsten en kosten) zou moeten beoordelen als zijnde marktconform.

De essentie van een taxatierapport is, dat het alleen taxeert wat er wordt voorgelegd en andere zaken buiten beschouwing laat.

Voor een beter begrip eerst even het begrip bieding in woorden. De bieding is gelijk aan de opbrengst minus (kosten plus winst). Uitgedrukt als formule, Bieding = Opbrengst – (Kosten + Winst)

Er ontstaat een verschil in de opbrengst (wat van invloed is op de hoogte van de bieding) als in de exploitatieopzet bij het onderdeel “camping” een “bungalowpark” met een verkoopwaarde van 18 miljoen wordt inbegrepen. Wat momenteel het geval is.

Er ontstaat een verschil in kosten (wat van invloed is op de hoogte van de bieding) als er in de exploitatieopzet bij het onderdeel “villapark” niet langer rekening hoeft te worden gehouden met omvangrijke waterbouwkundige werkzaamheden. Kosten, die inmiddels zijn komen te vervallen.

Degene die controle had over welke opbrengsten en welke kosten zou worden opgenomen in de exploitatieopzet was Orez. Zolang ze met haar ramingen van de opbrengsten en kosten binnen de grenzen van het betamelijk bleef, kon haar de opdracht niet ontgaan.

Kortom, het door het college gehanteerde controlemechanisme (ter vervanging van een openbare inschrijving) is slechts een simpel te omzeilen belemmering. Ofwel een doorgestoken kaart.

Des te opmerkelijker is, dat drie jaar later het college nog steeds van mening is, dat zowel de exploitatieopzet als taxatierapport geheim moeten blijven.

Om een zo laag mogelijke bieding te kunnen uitbrengen, had Orez er alleen belang bij een zo laag mogelijke opbrengst en zo hoog mogelijke kosten in haar exploitatieopzet op te nemen. Mededingers waren er immers niet. Het volstond vervolgens om met de ramingen binnen betamelijke grenzen te blijven.

Het college beweert nu, dat de uitgebrachte “marktconforme” ramingen (wat wil zeggen, ramingen die door elke andere marktpartij zouden zijn uitgebracht) tegelijkertijd allerlei “vertrouwelijk” verstrekte bedrijfsgeheimen van Orez zouden blootleggen, als ze openbaar gemaakt zouden worden.

Met daarbij de kanttekening, dat Orez niet meer is dan een rechtspersoon, die als doorgeefluik fungeert voor anoniem uitgebrachte ramingen van kosten en opbrengsten.

Van werkzaamheden waarvan inmiddels is besloten, dat ze niet zullen worden uitgevoerd.

Half werk.

Drie weken geleden mocht ik meewerken aan een nieuwsitem van NH Nieuws. Het item ging over het verschijnsel, dat de hoeveelheid documenten die geheim worden verklaard, jaar in jaar uit stijgt.

Een lid van de Amsterdamse rekenkamer was gevraagd naar de oorzaak van het verschijnsel. Terwijl ik daar, gebaseerd op mijn eigen ervaring, iets aan toe mocht toevoegen.

Vervolgens werd, zoals gebruikelijk, het Enkhuizer college gevraagd om een reactie te geven op de door mij aangedragen kwestie. Het college geeft een verklaring af die NH Nieuws op haar website plaatst.

Vrijwel gelijktijdig vindt er een hoorzitting plaats, waarin mij een aanvullende reactie van het college wordt toegezegd. Ik neem aan, dat die reactie gelijk zal zijn aan de reactie die NH Nieuws is verstrekt en en plaats hem op mijn blog.

In een tweetal daarop volgende berichten maak ik korte metten met de reactie van het college. Het gaat om de volgende twee beschouwingen. “Ten goede komen” en “Pseudo Argumenten”.

Het ligt voor de hand, dat het college de raad ook deelgenoot heeft gemaakt van haar reactie naar NH Nieuws en haar langs die weg heeft proberen te overtuigen dat de geheimhouding die ze heeft opgelegd gegrond was. Gelet op het stilzwijgen van de raad is men in die opzet geslaagd.

De mij tijdens de hoorzitting toegezegde additionele reactie van het college heb ik overigens nog steeds niet ontvangen.

Formeel ben ik dus ook niet in staat geweest om mij tegen de opvattingen van het college te verweren. Tegelijkertijd denken NH Nieuws en de gemeenteraad wel, dat de kwestie (op grond van de reactie van het college) is afgedaan. Het college heeft zich immers nader verklaard voor wat betreft de reden voor geheimhouding.

Dat die verklaring uit pseudo argumenten bestaat kom je alleen aan de weet als je mijn blog leest. Het spreek niet vanzelf dat journalisten of leden van de raad mijn blog lezen.

In de uitzending van NH Nieuws wordt het verschijnsel (dat het steeds vaker voorkomt, dat stukken geheim worden verklaard) onder meer verklaart vanuit een weinig kritische houding van de raad op dit punt. Men is al snel geneigd om aan te nemen, dat het wel zal kloppen. Dat is niet alleen in Amsterdam, maar ook in Enkhuizen het geval.

De formele toezichthouder op het college is de raad, terwijl de pers zichzelf het liefst ziet als waakhond van het democratische proces, maar beiden hebben in deze kwestie half werk geleverd door voetstoots aan te nemen, dat de door het college (aan hen, maar niet aan mij) gegeven reden voor de geheimhouding afdoende was.

Wat het Enkhuizer college deed is (achter mijn rug om) zowel de waakhond als de toezichthouder gerust stellen met behulp van pseudo-argumenten. Wetende dat geen van beiden zich zodanig in het onderwerp zal verdiepen, dat ze in staat zullen zijn om die argumenten naar waarde te schatten.

Allemaal heel slim natuurlijk, maar tegelijkertijd ook wel heel erg treurig. Het betreffende nieuwsbericht van NH Nieuws hieronder.

Uitholling van de democratie.

Het NHD kopte gisteren dat de Enkhuizer raadsfracties vinden, dat “de democratie wordt uitgehold” door de VVD en PvdA.

Zooo, en waaruit bestaat die “uitholling” dan wel niet?

Uit het feit, dat het college de uitvoering van een wet (met behulp van pseudo argumenten) probeert te frustreren misschien?

Heeft de meerderheid van de raad zich tegen deze uitholling van “onze” democratische rechten verzet? Weigeren PvdA en VVD misschien om zich bij dat verzet aan te sluiten?

Nou nee, de uitholling van ons recht op openbaar bestuur vinden alle fracties niet de moeite van het overwegen waard. Wat ze wel onder “uitholling” van de democratie verstaan is, dat PvdA en VVD weigeren te vergaderen op de manier die de meerderheid wil.

Notabene de vergadering waarin de broodnodige bezuinigingen moeten worden goedgekeurd.

Ze weigeren zogenaamd om gezondheidsredenen, maar dat geloofd natuurlijk niemand. Al geruime tijd “broeit” er iets in het Kremlin aan de Breedstraat.

SP, CDA en de drie lokale partijen treden de laatste tijd opvallend vaak samen op. De zetelrovers van Nieuw Enkhuizen hebben zich losgemaakt van hun partij, zodat ze kunnen fuseren met de andere voormalige leden van Nieuw Enkhuizen.

We zijn nog maar een jaar voor de verkiezingen, tijd voor een heel nieuw begin, waarbij de mislukkingen uit het verleden kunnen worden toegeschreven aan de anderen.

Een frisse nieuwe start, waarbij de in het verleden gemaakte fouten niet langer ter sprake hoeven worden gebracht, omdat de “schuldigen” inmiddels de laan zijn uitgestuurd en geen deel meer uitmaken van het dagelijks bestuur. Zo gaat dat altijd in Enkhuizen, dus waarom zou het deze keer anders gaan.

Maar eerst moet er een voorwendsel worden gevonden om de samenwerking te kunnen beëindigen. “Uitholling van de democratie” door het bewust niet willen bijwonen van een vergadering lijkt me daarvoor een prima argument.

Of een en ander aanstaande dinsdag al zijn beslag krijgt weet ik niet, maar dat het raadsbrede akkoord zijn langste tijd heeft gehad is vrijwel zeker.

Doofpotconstructie.

Op 12 augustus schrijf ik het Presidium (alle fractievoorzitters) de volgende brief.

Op 4 augustus werd mij namens B & W medegedeeld dat men in een tweetal gevallen geen medewerking wilde verlenen aan de openbaarmaking van documenten.  

Het eerste verzoek betrof de exploitatieopzet van REZ, ingediend door P. Tuin c.s., dat ertoe heeft geleid, dat de concessie tot herinrichting van het REZ werd gegund aan Orez bv. 

Het tweede verzoek betrof het taxatierapport van de firma BaseValue, dat het college ertoe gebracht heeft te concluderen, dat de bieding van P.Tuin c.s.  onder marktconforme voorwaarden was uitgebracht.

Op mijn weblog leg ik aan mijn lezers uit, dat ik tegen deze besluiten bezwaar zal aantekenen en welk traject er dient te worden doorlopen. 

https://pimsep.wordpress.com/2020/08/07/voortschrijdend-inzicht-3/  

Verder leg ik ook uit, dat er een minder omslachtige methode beschikbaar is als de raad daar medewerking aan zou willen verlenen. Die methode bestaat uit het volgende.  

Één of meer raadsleden doen wat ze destijds hebben nagelaten en vragen inzage in het taxatierapport van de firma BaseValue. Die inzage zal hun onder geheimhouding worden verstrekt, waarna bij eerste gelegenheid (de vergadering van september) de voltallige raad beslist of het collegebesluit tot geheimhouding in stand moet blijven.

Neemt de raad geen besluit dan vervalt de geheimhoudingsplicht van rechtswege.  

Deze werkwijze legt de verantwoording voor geheimhouding daar waar ze thuishoort, het hoogste bestuursorgaan van de gemeente. Tegelijkertijd vormt ze geen beletsel om openbaarheid via de rechter af te dwingen.

Ik zie uw reactie op mijn voorstel, collectief of individueel, met belangstelling tegemoet. 
Met vriendelijke groet,

Chris Segerius

Op deze brief heeft alleen het CDA in vrijblijvende bewoordingen gereageerd.

Anders dan wat veel mensen denken is de geheimverklaring van een college slechts tijdelijk. Namelijk tot de eerst volgende gelegenheid (raadsvergadering) waarin het besluit van het college door de raad moet worden bekrachtigd. Als dat niet gebeurd, dan vervalt van rechtswege de opgelegde geheimhouding.

Daarmee is er geen rechtmatige reden meer om mij inzage te blijven weigeren.

Maar waar het me hier om gaat is het gedrag van de raad, dat in mijn ogen neerkomt op plichtsverzuim.

Mijn verzoek aan het Presidium (als representant van de raad) was om een geschil over geheimhouding langs politieke weg proberen op te lossen. De raad heeft echter willens en wetens geweigerd om te doen wat van haar gevraagd werd.

Het nemen van een besluit over de geheimhoudingsplicht.

Waardoor ze doelbewust meewerkt aan het in stand blijven van de door het college opgezette doofpotconstructie.