Berichten

Andere hobby’s ?

Wat, door het gekrakeel op Facebook over het gebruik van een foto, niet echt uit de verf is gekomen, is mijn opvatting, dat er door B&W van Enkhuizen (destijds) onder valse voorwendselen een Anterieure Overeenkomst is afgesloten.

Met Orez bv. Over de herinrichting van het recreatieoord. Inclusief de vergunning voor het aanleggen van een camping en twee vakantieparken.

Het valse voorwendsel berust op de bewering van het college, dat een door Orez bv gedane bieding marktconform was.

Vergelijking tussen cijfers van de taxatie van de gemeente, met die van een andere (in opdracht van Droomparken) uitgevoerde taxatie, levert een verschil in waarde op van 20 miljoen voor dezelfde plandelen.

Tussen de beide taxaties zit een tijdsverschil van ongeveer twee jaar, maar dat kan geen verklaring zijn voor het verschil van 20 miljoen.

Een dergelijk groot verschil maakt de weg vrij voor aangifte bij de Europese Commissie. Vanwege ongeoorloofde steun van de overheid. Door B&W van Enkhuizen en geleverd aan Orez bv en haar toenmalige eigenaren.

Steun, voorbereid onder burgemeester Baas, verstrekt onder burgemeester Albertine en tot dusver geheim gehouden onder burgemeester Eduard van Zuijlen.

Het doen van aangifte bij de Europese Commissie lijkt me primair de taak van de instantie die geacht wordt toezicht te houden op B&W. De gemeenteraad van Enkhuizen.

Die is namelijk in staat om de getallen, die ik voor mijn berekening heb gebruikt, op juistheid te controleren.

Ik heb in het verleden geschreven, dat plichtverzuim van de raad plichtsverzuim van het college uitlokt.

Column in het NHD

Ik zou die uitspraak (gezien de recente gebeurtenissen) willen modificeren tot “Plichtsverzuim van de raad, leidt vroeg of laat tot wetsovertredingen door het college”.

Bleven de kosten voor de gemeente in het verleden beperkt tot tienduizenden euro’s, het volharden in dat plichtsverzuim door de gemeenteraad heeft ons nu enkele miljoenen gekost en het is maar helemaal de vraag, of dat verlies ooit zal worden gecompenseerd.

Hoe dan ook, ik ben er klaar mee. Mijn taak zit er op. De feiten zijn blootgelegd. Het is aan de raad en haar electoraat om te doen wat nodig is. Ik ga wat meer aandacht besteden aan andere hobby’s, zoals schaken en jeu de boules.

Tureluurs worden.

Gisteren wezen kijken op de camping. Bijna geen open plekken meer, dus eind van dit seizoen zal alles wel op zijn plaats staan.

De plek voor afvalcontainers is nu verplaats naar een plek aan de onderkant van de dijk en sluit daarmee ook het wandelpad langs kustlijn af.

In theorie is alles toegankelijk, maar alleen te voet en in de praktijk wordt je op subtiele wijze te verstaan gegeven, dat je er eigenlijk niks te zoeken hebt. Ik ben dan ook benieuwd of het nieuwe Strandpaviljoen net zo’n succes zal worden als het oude.

Het passanten deel van de camping is huilen met de lamp op. Een stuk of vier campers en drie caravans midden in het hoogseizoen. Is ook een sfeerloze plek die naar ik aanneem binnen de kortste keren zal worden omgetoverd tot een ruimte voor extra recreatiewoningen.

Zoals ik in “Plandeel camping” schreef leveren permanente recreatiewoningen veel meer op dan de passantenplekken op de camping en voor dat je het weet staan de campers weer op het Dirk Chinaplein en elders in de stad.

De parallelweg, chique naam voor een doodlopende weg met links en rechts parkeermogelijkheden voor bezoekers aan de sportvelden en het strand, is klaar.

Nu nog even het strand aanleggen, waar (op zijn vroegst) het volgende voorjaar mee kan worden begonnen.

Ook de contouren van de nieuwe toegang tot de Immerhornweg zijn nu voor iedereen zichtbaar. De aansluitingen boven op de dijk zal (behalve voor fietsers) komen te vervallen.

In de toekomst zal het autoverkeer alleen maar rechtdoor de dijk af kunnen en dan (ter hoogte van de Dindua ingang) linksaf naar de Immerhornweg.

Werkzaamheden aan de bestrating van deze nieuwe toegang liggen al enige tijd stil, omdat er (te laat natuurlijk) bezwaren zijn ingebracht door de sportverenigingen.

Maar de vergunning hiervoor is al in december verleend, dus verwacht ik niet dat er nog veel zal veranderen.

Tegelijkertijd moeten ze bij Droomparken tureluurs worden van de Enkhuizer gewoonte om het paard achter de wagen te willen spannen, ofwel protesteren, nadat de termijn daarvoor al is verstreken en de kaarten zijn geschud en gedeeld.

Valse voorwendselen.

Wie zijn twijfels heeft over de manier waarop de overheid gebruik maakt van haar macht, heeft de keuze uit twee manieren om dat machtsgebruik te laten beoordelen.

De democratische en de juridische (bureaucratische) weg. Ik heb gekozen voor de democratische weg. Door het Presidium te vragen kennis te nemen van de inhoud van het taxatierapport en te beoordelen of de inhoud van het rapport geheim moest blijven.

Deze weg heeft (tot dusver) tot niets geleid. Een meerderheid van de raad heeft weliswaar (na lang soebatten van mijn kant) geconcludeerd, dat het rapport openbaar gemaakt zou moeten worden.

Maar vervolgens besloot men weer om dat besluit (onder druk van het college en tijdens een besloten vergadering) ongedaan te maken.

Wat de raad tot wijziging van haar eerdere besluit heeft gebracht is onduidelijk. Als gebruikelijk doen raadsleden daarover geen mededelingen.

Het krantenbericht suggereert, dat “geheimhouding” een wens van het college was, omdat er “juridisch en financieel” advies was gevraagd over de mogelijke gevolgen van planwijzigingen

De openbaarmaking van het rapport zou (volgens de maker van het rapport) de gemeente (in financieel opzicht) kunnen benadelen. Waarbij de maker van het rapport inmiddels de rol van “extern” adviseur op zich had genomen.

Hetzelfde argument dat de maker van het rapport hanteerde toen het rapport werd uitgebracht.

Naar mijn overtuiging, omdat maker en ontvanger van het rapport beseften, dat hun beider claim (het rapport bevestigt dat de door Orez uitgebrachte bieding marktconform was) onmogelijk kon worden waargemaakt aan de hand van het rapport zelf.

Daarom werd het vanaf de eerste dag geheim verklaard en zal het (als het aan het college ligt) altijd geheim blijven.

Wat volgens het college haar “extern” adviseur (en tevens maker van het taxatierapport) al bijna 8 maanden aan het bestuderen is, zijn de financiële gevolgen van de planwijzigingen in de Anterieure Overeenkomst.

Ten eerste zijn die wijzingen allang in allonges (bijlagen) verwerkt. Daarbij gaat het om het niet doorgaan van het plan “vesting” en de beperking van het aantal villa’s in het villapark.

Ten tweede is het taxatie rapport een intern documenten waaraan geen rechten kunnen worden ontleend door Orez. Het rapport bevestigd namelijk (in theorie) alleen maar, dat de in de AO vastgelegde afspraken marktconform zijn.

Mocht die bevestiging in het taxatierapport ontbreken (wat mijn opvatting is), dan is de overeenkomst dus onder valse voorwendselen gesloten, wat een reden voor nietigverklaring van de overeenkomst zou kunnen zijn.

Tenzij de begunstigde (Orez bv) zou besluiten om zijn onrechtmatig verkregen voordeel af te staan aan de benadeelde partij. De gemeente.

Openbaarmaking van het rapport is dus niet ten nadele van de gemeente, maar maakt de weg vrij voor een poging de geleden schade vergoed te krijgen.

Het enige waar het college zich (tot dusver) om bekommerd heeft is het belang van degenen die verantwoordelijk waren voor het (onder valse voorwendselen) afsluiten van de overeenkomst met Orez bv.

Goedgelovig als altijd heeft de raad haar (tot dusver) altijd in gevolgd.

Het is daarom wat mij betreft de hoogste tijd, dat de raad zich eindelijk weet los te maken uit het (door haar zelf gekozen) isolement. Zich nu eens begint te bekommeren om het belang van de gemeente Enkhuizen, in plaats klakkeloos achter de belangen van het college aan te hobbelen.

Wiens belang het kennelijk is, om de belangen te behartigen van hen, die er (onder valse voorwendselen) in geslaagd zijn om de gemeente Enkhuizen een overeenkomst aan te smeren.

Waarin gemeente haar bezittingen ver beneden de eigenlijke waarde verkocht aan de (kennelijk) bevriende relaties van het toenmalige college.

Niks willen weten.

Dat de gemeenteraad doelbewust haar ogen sluit voor de feiten, mag blijken uit de volgende reconstructie.

Op 18 augustus 2020, dus op een paar weken na alweer een jaar geleden, mailde ik het Presidium (het overleg tussen alle fractievoorzitters) met een verzoek om kennis te nemen van de inhoud van het taxatierapport.

Om op basis van de INHOUD van het rapport, bijna twee jaar nadat de daarmee verbonden Anterieure Overeenkomst was gesloten, te bepalen of de taxatie nog steeds geheim moest blijven.

Antwoord op die mail heb ik nooit gekregen.

Wel begreep ik, dat het college een advies verstrekt had om het rapport niet in te zien en dat het advies was overgenomen door het Presidium.

Ruim een half jaar later besloot een meerderheid van de raad, bij mijn weten bestaande uit SP, CDA en de drie lokale partijen om toch maar eens kennis te nemen van de inhoud van het taxatierapport.

De betekenis hiervan is, dat in ieder geval een meerderheid van de raad tot het besef moet zijn gekomen, dat de bewering van het college (dat het rapport het bewijs was dat de bieding, die Orez had uitgebracht marktconform was) niet geheel overeenkomstig de waarheid was.

Om die conclusie in het openbaar te kunnen bespreken dienden de hierboven genoemde partijen (aangevuld met de VVD) een motie in, waarin de indieners aandrongen op openbaarmaking van de taxatie.

Deze motie werd zogenaamd omarmd door het college, dat echter gelijktijdig ook om uitstel vroeg voor het uitvoeren van de motie.

Nadat het uitstel was verleend, liet het college uiteindelijk (tijdens een besloten vergadering) de raad weten, dat haar “omarming” niet inhield, dat de taxatie openbaar zou worden gemaakt, zoals in de (door de raad aangenomen) motie werd gevraagd.

Op aanraden van degene die de taxatie had uitgevoerd, werd de raad opnieuw een geheimhoudingsplicht opgelegd, die weliswaar weer door de raad ongedaan gemaakt kan worden, maar de eerste gelegenheid daartoe doet zich pas eind september voor.

Omdat het om een dubieus taxatierapport gaat (het doet niet wat het college zegt dat het doet), krijgt de opsteller van het rapport (van het college) de tijd om te proberen of er wellicht iets valt te bedenken, wat het oorspronkelijke gebrek wat minder in het oog doet springen.

De tussenliggende tijd krijgt de gemeenteraad, op advies van de taxateur, een geheimhoudingsplicht opgelegd.

De betekenis daarvan is, dat raadsleden niet met anderen over de inhoud van het taxatierapport mogen praten. Komen ze die verplichting niet na, dan kan het college een verzoek tot strafvervolging doen bij het OM.

De kans dat dit zal gebeuren lijkt me klein, gegeven hetgeen men uit alle macht probeert verborgen te houden. Maar onze helden in de Breedstraat zijn niet zo heldhaftig als ze zich proberen voor te doen.

Liever laten ze zich medeplichtig maken aan burgermisleiding door het college, dan dat ze de waarheid (die hun inmiddels wel duidelijk moet zijn) aan het licht proberen te brengen.

Waarschijnlijk vanuit de gedachte, dat als de waarheid toch aan het licht zou komen, ze zich alsnog kunnen verschuilen achter het beproefde. “Wir haben davon nichts gewusst”.

Dan wel de hedendaagse versie, waarbij je geen actieve herinneringen meer hebt aan gebeurtenissen, die 3 dagen eerder hebben plaatsgevonden.

Haan die kraait

O.k, het door mij geconstateerde vergrijp is dus, ongeoorloofde staatssteun van ten hoogste 20 miljoen euro. Het vergrijp zelf laat zich eenvoudig vast stellen, de hoogte van het bedrag wat minder.

Laten we het daarom houden op de helft, 10 miljoen. Genoeg geld om (als raad) een stap extra te zetten om deze onrechtmatige verspilling ongedaan gemaakt te krijgen, maar daartoe heb ik de raad nog geen aanstalten zien maken.

De raad loopt gedwee achter het college aan, dat inmiddels het bureau, dat het taxatierapport opstelde, heeft opgedragen een smoes te verzinnen, die de raad er van zal overtuigen door te gaan op de ingeslagen weg.

Het doodzwijgen van de onregelmatigheden bij het onderhands verlenen van een vergunning tot de stichting van een vakantie villadorp en een camping.

Een belangrijke rol daarin zal toebedeeld zijn aan het juridisch advies over de vraag in hoeverre het mogelijk is het onrechtmatig verkregen bedrag terug te vorderen. Ik neem aan dat dit negatief zal zijn.

Niet omdat het juridisch onmogelijk zou zijn het onrecht ongedaan te maken, maar omdat bij een poging daartoe ook de rol van de gemeente ter sprake zal worden gebracht. Hetgeen tegen elke prijs voorkomen moet worden.

Dus zullen, na vertrouwelijk beraad in besloten kring, college en raad tot het besluit komen af te zien van terugvordering van het onrechtmatig verkregen bedrag.

Zoals ik al vaker schreef, raad en college zullen ten koste van alles hun eigen reputatie in stand proberen te houden.

Die kosten komen in dit geval neer op 10 miljoen, maar wat zou het, zo lang er maar één haan is, die er naar kraait.

Plandeel camping.

Het verschil in grondwaarde voor het villapark, zoals die door Droomparken is berekend en zoals die voor de gemeente is berekend bedraagt 11 miljoen. In het nadeel voor de gemeente.

Hoe zit het met dat andere plandeel, de camping.

De getaxeerde grondwaarde voor het plandeel camping is € 265.550,- (volgens de taxatie van de door de gemeente ingeschakelde firma Fakton Valuation).

In het door Droomparken verstrekte rapport van Cushman & Wakefield wordt geen berekening voor het plandeel uitgevoerd. Wel vermelding van begrippen die voor het maken van een berekening gebruikt kunnen worden.

De waarde van kavels voor stacaravans wordt gesteld op € 40.000,- om dat er jaarlijks € 2000,- aan sta geld wordt betaald en de kavels op basis daarvan een rendement van 5 % opleveren.

Kavelwaarde voor recreatiewoningen wordt geschat op € 80.000,-. Bij 80 kavels voor recreatiewoningen en 80 voor stacaravans is waarde van het gebied (na het bouwrijp maken en realiseren van de infra- structuur) 9.6 miljoen.

Als je daar de grond voor de passantencamping en de zeilschool bij optelt kom je zonder probleem over de 10 miljoen. Droomparken schat de kosten van het bouwrijp maken en infrastructuur aanbrengen (van een gebied 8 ha groot en met 160 kavels) op 3 miljoen.

Ergo, het bouwrijp maken van de campinggrond levert 7 miljoen op. Het te verkopen deel (de kavels voor recreatiewoningen) zal al gauw 6.4 miljoen opleveren.

Het restant (dat niet wordt verkocht, maar wordt verhuurd) levert een rendement op van 5 % en mag beschouwd worden als een reserve voor de toekomst.

Zodra de eigenaar van een stacaravan zijn bezit wil verkopen kan hij dat alleen aan Droomparken doen. Die beslist dan of hij koopt en tegen welke prijs, of dat de caravan door de eigenaar afgevoerd moet worden, zodat er op de plek (die is vrijgekomen) een recreatiewoning kan worden geplaatst., waarna de kavel het dubbele waard is van wat ze oorspronkelijk waard was.

Samengevat, de taxateur, die de gemeente inhuurt om de grondwaarde (en dus de marktconformiteit van de bieding van Orez) te bepalen komt uit op nog geen kwart miljoen voor het plandeel camping, terwijl ik, op basis van begrippen die de taxateur van Droomparken hanteert, uitkom op 7 miljoen.

In die berekening is de opbrengst uit de verkoop van 80 recreatiewoningen niet meegenomen. Bij een winstpercentage van 10 % zal die opbrengst al gauw meer dan 1.6 miljoen euro bedragen.

Tezamen genomen hadden de plandelen camping en villapark 20 miljoen meer kunnen opleveren, dan ons door het college wordt voorgespiegeld.

Een feit, dat het college nog steeds krampachtig voor ons probeert te verbergen, door haar taxatierapport opnieuw geheim te verklaren.

Normvervaging.

His Masters Voice, afgekort tot HMV was de naam van een Brits platenlabel uit de vorige eeuw, dat over een krachtig beeldmerk beschikte. Het hondje Nipper, dat via de “Victor Talking Machine” luisterde naar de stem van zijn baasje.

Waar ik me al jaren over verbaas is, hoe het mogelijk is, dat 17 zelfstandig denkende mensen, die maar één ding met elkaar gemeen hebben (namelijk, dat ze tot raadslid zijn gekozen) er in slagen om zichzelf wijs te maken, dat het er eigenlijk niet toe doet of je door het college wordt voorgelogen, zolang daar maar een hoger doel mee is gediend.

Ik neem aan dat het te maken heeft met de puppy training die elke Nipper moet ondergaan.

Waarbij een gepokt en gemazelde autoriteit hen uitlegt, dat politiek bedrijven er nu eenmaal op neerkomt, dat er van tijd tot tijd “vuile handen” moeten worden gemaakt en dat je (zolang daar een hoger doel mee is gediend) je er niet voor hoeft te schamen.

Maar trots moet zijn op het feit, dat je behoort tot de selecte groep die bereid is om “verantwoording” te nemen en daarom ook mag neerkijken op hen, die niet tot die groep van “uitverkorenen” behoren.

Besef wel, dat het “nemen van verantwoording” heel iets anders inhoudt dan het “afleggen van verantwoording”.

Het eerste wordt aangemoedigd, het tweede dient zo lang mogelijk te worden uitgesteld.

Dat is omdat “verantwoording nemen” meestal neerkomt op het nemen van een besluit, dat indruist tegen wat je eerder had beloofd te zullen doen en dus op die manier een bijdrage levert aan de normvervaging.

Het hoger doel waar in dat geval naar wordt verwezen bestaat in de meeste gevallen uit het eigen belang, dan wel het belang van de superieuren. Zoals B&W.

Dit soort kronkelredeneringen kom je trouwens niet alleen in de politiek tegen, ook de maffia bedient zich er van.

En natuurlijk de loverboy, die een afhankelijk tienermeisje er van weet te overtuigen, dat jezelf prostitueren helemaal niet erg is, zo lang er maar een hoger doel (zijn eigen welzijn) mee is gediend.

Kortom de meeste politici bevinden zich in uitstekend gezelschap, terwijl de enige die weigert aan dit soort van normvervaging mee te doen, overspannen thuis zit.

De leugen in stand houden.

Dus waaruit bestaat de leugen waar ik het gisteren over had en wie houdt haar in stand.

De leugen is, dat het taxatierapport (dat het college had laten maken) bewijst, dat de door haar (onderhands) verleende concessie (tot de herinrichting van het recreatieoord) op basis van marktconformiteit was gegund.

Volgens de in opdracht van Droomparken gemaakte berekening was de totale kavelwaarde van de grond voor het villapark € 21.748.381,-. Ruim 11 miljoen meer, dan waar de gemeente en de oorspronkelijke eigenaar van Orez bv overeenstemming over hadden bereikt.

De berekening van Droomparken is zonder verdere restricties vrij gegeven, de door de gemeente gehanteerde berekening van de verkoopwaarde is inmiddels opnieuw geheim verklaard.

Een 11 miljoen euro lager geschatte verkoopwaarde is uiteraard van invloed op de hoogte van de uitgebrachte offerte.

Men kan zonder meer concluderen, dat de offerte al gauw 11 miljoen hoger had kunnen uitvallen, als men niet alleen maar P. Tuin en consorten om een offerte had gevraagd.

Nadat P. Tuin cs hun offerte hadden uitgebracht werd dat aanbod geaccepteerd, onder voorwaarde dat het aanbod marktconform zou zijn. Hetgeen zou moeten blijken uit een taxatierapport.

Vervolgens werd het aanbod voorgelegd aan Fakton Valuation, met (naar ik mag aannemen) het verzoek om te beoordelen of het aanbod marktconform was.

Of Fakton Valuation geconcludeerd heeft dat het aanbod van Orez daadwerkelijk marktconform was, is niet duidelijk.

Het kan zo maar zijn, dat het een geheel zelfstandig door het college getrokken conclusie was en dat de geheimverklaring tot doel had te voorkomen, dat die conclusie (op basis van feiten) zou kunnen worden aangevochten.

Samenvattend kan worden vastgesteld, dat er door colleges (onder leiding van voormalig burgemeester Baas) onterecht staatsteun is verleend aan Orez bv door haar (ver beneden de werkelijke waarde) een concessie tot herinrichting van het REZ te verlenen.

Terwijl het huidige college, onder leiding van burgemeester van Zuijlen en met hulp van de raad, haar uiterste best doet om de aandacht daar van af te leiden.

Om wille van het rechtvaardigheidsgevoel lijkt het mij, dat zij, die onder valse voorwendselen (zoals “marktconformiteit”) overheidssteun hebben weten te bemachtigen, gedwongen moeten worden die onrechtmatig verkregen steun terug te betalen.

In ieder geval moeten de ten onrechte begunstigden (de voormalige eigenaren van Orez bv) de keuze voorgelegd te krijgen tussen de nietigverklaring van hun overeenkomst met de gemeente Enkhuizen of het ongedaan maken van de verleende, maar onrechtmatig verkregen, overheidssteun.

Helaas is het rechtvaardigheidsgevoel niet iets waar onze bestuurders zich druk over willen maken. Belangrijker vinden ze het om hun incompetente gedrag (zo veel als mogelijk) voor de buitenwereld verborgen te houden.

En dat is, waarom college en raad eendrachtig de hierboven geschetste leugen in stand proberen te houden.

Al is de leugen nog zo snel.

Ik heb de lokale politiek al vaker beschreven als een worsteling om de macht tussen de democratische en de bureaucratische krachten binnen de gemeente.

Ofwel, een worsteling tussen de gekozen en de benoemde krachten. Gekozen worden de 17 raadsleden. Burgemeester, wethouders en ambtenaren worden benoemd, dan wel aangesteld.

Gekozenen en benoemden hebben ieder hun eigen mores (ofwel normen en waarden). Democratische waarden zijn openheid en gelijkwaardigheid, terwijl bureaucratische waarden gebaseerd zijn op ongelijkwaardigheid (hiërarchische verhoudingen) en een voorkeur voor beslotenheid.

Het “feest” van de democratie duurt gewoonlijk niet langer dan 1 dag (eens in de vier jaar) wanneer er verkiezingen zijn.

De resterende tijd zijn het de normen en waarden van de bureaucraten die de boventoon voeren en waar de gekozen democraten zich klaarblijkelijk maar al te graag aan willen onderwerpen.

Ik heb de afgelopen jaren geprobeerd om op basis van democratische waarden (zoals openbaarheid en gelijkwaardigheid) een discussie te voeren over de vraag, of ons recreatieoord (door bureaucratisch optreden) ver beneden haar eigenlijke waarde is verkocht.

Hoewel het bewijs daarvoor overweldigend is, wordt dit feit nog steeds ontkent door onze lokale bureaucraten (die voor die uitkomst verantwoordelijk waren) en worden ze daarin gesteund door de “democratisch gekozenen” binnen de gemeente.

Die zich in de loop der tijd geheel en al vereenzelvigd lijken te hebben met wat ik het “bureaucratisch gedachtengoed” zou willen noemen.

Een gedachtengoed, dat voortvloeit uit hiërarchische (en dus ongelijkwaardige) verhoudingen, waarbij het leveren van kritiek op hen die zich boven ons stellen als ongepast wordt ervaren.

Hoewel democratisch toezicht in mijn ogen veruit superieur is aan hetgeen er met bureaucratisch toezicht bereikt kan worden, zijn ze in Enkhuizen een heel andere mening toegedaan en schikken de democraten zich naar de wensen van de bureaucraten.

Gelukkig is dit land een democratische rechtsstaat. Zodat, als de democratische krachten het laten afweten en in gebreke blijven, ook de rechter uitkomst kan bieden. Maar voor we zover zijn moeten er eerst nog een aantal stappen worden gezet.

In deze kwestie draait alles om de geheimhouding van een tweetal documenten. Ten eerste, de door Orez uitgebrachte offerte, die voor de gemeente aanleiding was om (onder voorbehoud) de werkzaamheden aan Orez te gunnen.

Ten tweede, het document dat er voor zorgde, dat het voorbehoud kon worden opgeheven, omdat het daarin gestelde “bewees”, dat de door Orez uitgebrachte offerte marktconform was.

Het college heeft geweigerd beide documenten ter inzage te geven. Nu duidelijk is dat de democratisch gekozen toezichthouder heeft nagelaten haar daartoe te dwingen, blijft er geen andere keus dan de rechter te vragen of die weigering op solide (in de wet verankerde gronden) berust.

Dat zal wederom wat tijd in beslag nemen, maar ik troost me met de gedachte dat, “al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaald haar wel”.

SCHOUDERKLOPJES

Wat me ook bijzonder ontroerd is de methode, die gemeente heeft bedacht om zichzelf schouderklopjes te kunnen geven.

Zo verplicht Orez zich er toe om € 250.000,- bij te dragen aan de kosten voor het verbeteren van de toegang tot het gebied.

Inkomsten voor de gemeente waar men graag de aandacht op probeert te vestigen.

De toegang tot het gebied moet verbreed worden en een vrij liggend fietspad moet worden aangelegd. Alsmede een rotonde. De kosten worden geraamd op één miljoen euro, waar Orez een kwart (€ 250.000,-) aan wil bijdragen.

Minstens even genereus (t.o.v. Orez) is de gemeente als ze bereid blijkt om, de helft van de ontruimingskosten c.q. verhuiskosten van de camping voor haar rekening te nemen.

Die kosten worden begroot op € 449.500,- waarvan de gemeente er € 250.000,- voor haar rekening zal nemen. Uitgaven van de gemeente waar men liever niet openlijk over spreekt.

Ze staat weliswaar in de AO, maar de daarin voorkomende bedragen waren weggelakt, zodat de raadleden er pas d.m.v. de raadsbrief van 28-06- 2021 kennis van konden nemen.

Pikant detail daarbij is, dat de Anterieure Overeenkomst voorschrijft door wie de verhuizing moet worden uitgevoerd. Dat blijkt de firma Beramco te zijn, die staat ingeschreven op hetzelfde adres waar Bruil Leisure bv staat ingeschreven.

Directie van Beramco wordt gevoerd mevrouw Los, ooit ook directeur van Bruil Leisure bv en (naar ik begrepen heb) voormalig levenspartner van de heer Bruil.

Inmiddels directeur van Droomparken en degene die er uiteindelijk voor heeft gezorgd, dat de zeggenschap over Orez (en haar met de gemeente gesloten overeenkomst) bij Droomparken terecht kwam.

Een ander schouderklopje in de Anterieure Overeenkomst is natuurlijk dat Orez zich verplicht de gemeente jaarlijks € 105.000,- te betalen, zijnde de inkomsten uit de te heffen toeristenbelasting.

Als mede € 160.000,- per jaar voor het recht van huurders van de recreatiewoningen om gratis gebruik te mogen maken van het recreatiebad.

Daar staat tegenover, dat de gemeente (10 jaar lang) jaarlijks € 265.000,- zal bijdragen als kwaliteitsbijdrage aan de inrichting van het Openbaar gebied. Ofwel bijdrage aan de kosten van de aanleg van het strand.

Ook hier inkomsten, die breeduit naar buiten werden gebracht en uitgaven die werden doodgezwegen.

Orez had een eigen vermogen van € 200,-. Van al de werkzaamheden, die uit haar naam werden verricht, werd de rekening bij de gemeente neergelegd en uiteindelijk betaald.

Deze voorstelling van zaken, waarbij de inkomsten voor de gemeente worden opgehemeld en tegelijkertijd de uitgaven worden verzwegen, kan alleen worden begrepen als een doelbewuste poging tot misleiding.

Dat de gemeenteraad tot op heden niet tot diezelfde conclusie is gekomen kan maar op twee manieren worden uitgelegd.

  • De raad is (vanwege haar oppervlakkige werkwijze) deze vorm van misleiding volkomen ontgaan.
  • Ze is haar niet ontgaan, maar ze vindt het misleiden van de kiezer (die de raad zegt te vertegenwoordigen) niet ernstig genoeg om er iets van te zeggen.

Hoe dan ook, de gemeente lijkt (door het benadrukken van inkomsten en het verzwijgen van uitgaven) er meer op uit om zichzelf de hemel in te prijzen en schouderklopjes te geven, dan dat ze uit is op een waarheidsgetrouwe weergave van de feiten.