Stilzitten is geen optie

Als je met je armen over elkaar zit, zal alles je worden afgenomen wat je lief is.

Veel mensen zien de wereld nog steeds door een roze bril. Alles in “ons instituut” is afgemeten en afgewogen en voor alles wat niet lekker werkt, is een escalatie mogelijk of een borging in de zin van een instantie die toezicht houdt.

Zo is de theorie. Zo is het zoals velen het leren op school en zo is het zoals velen het nog steeds zien.

Maar ondertussen zijn de zekerheden overgeleverd aan bestuurders die alleen maar met zichzelf bezig zijn (draaideurpolitici) en de controlerende macht is enkel nog een extra stoel tijdens het overleg, die eigenlijk niet erg kritisch is.

Macht corrumpeert. Altijd.

Geef mensen macht en ze willen alles naar hun hand zetten, hun vriendjes tegoed doen en hun paadje zeker stellen. Altruïsme kom je niet veel meer tegen. Vooringenomenheid en (eigen) belangen des te meer.

Ondertussen zijn we in Enkhuizen zover dat het recreatiegebied is opgezwolgen door de commercie. Ons collectief wordt voor een fooi weggegeven. Het recreatiegebied waar menig Enkhuizer een deel van zijn jeugd heeft besteed, is binnenkort niet meer.

Een recreatiegebied waar de laatste 20+ jaar al niets meer aan werd gedaan. Maar waar moet de jeugd naartoe? Waar moeten de inwoners recreëren? Waar is nog ruimte om wat te organiseren?

Alles wat van ons was, kerken, buurthuizen, publiekelijke faciliteiten, zwembaden, recreatiegebied, het is of gaat allemaal weg. Opgeheven of voor een bodem prijs verkocht. Het gaat al decennialang van ons af.

En ondanks dat er veel dingen niet meer onderhouden hoeven te worden omdat ze er niet meer zijn, stijgt de gemeentebelasting alsmaar door, jaar op jaar. We krijgen steeds minder terug voor elke euro die we aan gemeentebelasting betalen.

De gang van zaken rondom het Enkhuizer Zand laat de onderhandelingsvaardigheden van ons bestuur zien. Het lijkt vooralsnog niet echt een evenwichtige deal. We krijgen nagenoeg niets voor de grond, we betalen nog jaren mee aan diverse (onderhouds-) kosten en de vruchten zijn nagenoeg volledig voor de park eigenaar. Het voelt gewoon alsof we, wederom, worden bestolen.

Laat ik duidelijk zijn, ik ben niet tegen een huisjespark. Maar ik ben wel tegen het opgeven van ons recreatiegebied. Het één hoeft het ander ook niet in de weg te staan. Wat ik wil weten, wat zijn de verplichtingen van ons als stad en wat kunnen we nog verwachten.

Mede daarom mijn WOB verzoek voor een kopie van de afspraken (het deel nog wat in duister is gehuld). Een klein puzzelstukje in het grote speurwerk van Pim.

Maar waarom komt de Raad niet op voor het recreatiegebied voor de burgers en een goede prijs voor (een deel van) de grond? Zit de Raad te dicht op B&W en zijn ze te amicaal, zodat ze niet kritisch meer kunnen zijn?

Praten ze niet meer met de burger? Waarom zijn ze zo mak, zo tam? Wie lobbyt er voor ons? De burger. Wij zouden moeten bepalen, maar ondertussen worden we als ongewenst gezien. We zijn de regie compleet kwijt. We zitten als ratten in de val, nul tegenkracht en de uitverkoop gaat maar door.

Diegene die ons collectief kan beschermen, zijn we zelf. Maar ook enkel met dat in gedachte kunnen we succesvol zijn. Gecombineerd met directe vertegenwoordiging om scheef schaatsen voor te zijn.

We hoeven enkel vertrouwen te hebben in onszelf.

Volgende blog over 2 weken; Het recept voor een beter democratie.

Reageer !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s