Bit of a chat.

Drommedaris_Enkhuizen_Zuidwestzijde[1]
Clubhuis van onze notabelen
Ja hoor, de gemeenteraad is bezorgd over het exploitatieresultaat van de Drommedaris lees ik in de krant.

Nou ik niet. Ik (en iedereen die dit blog leest) weet immers allang dat veel van de door  het stichtingsbestuur gedane beloften nooit zijn waargemaakt. Maar dat de genegenheid voor het voormalige stichtingsbestuur bij de gemeente kennelijk zo groot is, dat men dit voor de buitenwereld verborgen probeert te houden.

Keer op keer verschaft de gemeente de stichting (boven de reguliere subsidie) de middelen om aan haar verplichtingen te kunnen voldoen. Kan de stichting haar afspraken ten aanzien van de inrichting en de kosten van verzwaring niet voldoen?

Geen punt, dan neemt de gemeente die wel voor haar rekening.

Moet er te veel ontvangen subsidie terug betaald worden? Geen punt, dat neemt de gemeente wel voor haar rekening.

Er is destijds veel ophef gemaakt over het feit dat de stichting i.p.v. 1 euro bereid was om € 15.000,- huur per jaar te betalen. Een bedrag waarvoor je nog geen snackbar in de Westerstraat kan huren.  Laat staan een zalen complex met uitgebreide horeca voorzieningen. Er doen inmiddels geruchten de ronde, dat zelfs die bescheiden huur nooit is (en nooit zal worden) betaald.

Kortom de gemeenteraad heeft zichzelf, op aandringen van de maatschappelijk bovenlaag, een Witte Olifant cadeau gedaan. Een object dat er schitterend uitziet, maar waarvan de kosten van onderhoud ver uitstijgen boven wat het praktisch nut van de voorziening rechtvaardigt.

Enkhuizen is in dat opzicht niet veel anders dan tal van andere gemeenten. Terwijl er, ter meerdere glorie van bestuurders overal cultuurpaleizen worden opgericht, worden er tegelijkertijd allerhande cultuurvormen de nek omgedraaid door de subsidie er voor te verminderen. Je kunt geld nu eenmaal maar één keer uitgeven.

Maar een weg terug is er niet. Je bezorgdheid uitspreken helpt niet. Oogsten wat je gezaaid hebt is het enige wat overblijft.

Wat ik ook wel lief in de krant vond genotuleerd was de blijdschap van een raadslid (ik ben vergeten wie) over de nieuwe extra korting die de aannemer had gegeven op de uitgevoerde werkzaamheden. Zo had hij een vordering van € 60.000,- terug gebracht naar € 40.000,-.

Dat wil zeggen, zijn vordering op grond van een bepaald onderdeel. Zijn totale vordering was gestegen van € 60.000,- naar € 75.000,-.

Wat nu “nog resterende opleverpunten” heet, was in 2016 ook al bekend en zal dus toen ook al deel hebben uitgemaakt van de vordering.

Trouwens het idee dat de aannemer nog niet betaald zou zijn vind ik ook tamelijk hilarisch, want waarom zou een aannemer, die met instemming van de gemeente allerhande verbeteringen had aangebracht (zonder welke het gebouw niet eens in gebruik had kunnen worden genomen) meer dan drie jaar op zijn geld wachten?

Omdat de gemeenteraad van Enkhuizen het zicht op de werkelijkheid was kwijtgeraakt?

Karin Kunst liet in dat verband trots weten, dat iedereen inmiddels wel zou beseffen dat de Enkhuizer raad ook “nee” kan zeggen. Dat wist iedereen natuurlijk allang, zoals men ook weet dat dit verder helemaal niets uitmaakt, omdat de Enkhuizer raad uiteindelijk (al dan niet tandenknarsend) toch “ja” zegt.

Om die reden heeft het geen zin om betalingen (die makkelijk kunnen worden afgedwongen) niet te verrichten en daarmee een rechtszaak te riskeren. Het zijn de hoofse omgangsvormen binnen de gemeente die verhinderen, dat mevrouw Kunst op de hoogte wordt gesteld van de werkelijke gang van zaken. Zodat ze kan blijven geloven in het  illusionaire wereldbeeld dat ze zichzelf heeft eigen gemaakt.

Maar godzijdank hoeven we het daar niet langer over te hebben en kan het dossier over de verbouwing van de Drommedaris  worden gesloten. Ter afsluiting een uiterst kort instructiefilmpje over de menselijke voortplanting uit de jaren 50 van de vorige eeuw.

Het filmpje is een trefzekere metafoor aangaande de wijze waarop college en raad met elkaar (over een moeilijk onderwerp) dienen te communiceren om uiteindelijk tot een gezamenlijk standpunt te kunnen komen.

In die zin is het ook illustratief voor de werkwijze van het Enkhuizer gemeentebestuur.

Auteur: Pim

Hoe lang blijft een democratie nog een democratie, als alleen het recht van de sterkste geldt?

3 gedachten over “Bit of a chat.”

  1. Het geeft maar weer eens aan met welke knakkers met weinig verstand van zaken zetel hebben in een gemeenteraad. Zo lang mogelijk ja, nee en amen knikken om zo lang mogelijk je vergoeding als raadslid op te kunnen strijken.
    Vind je het gek dat er steeds minder belangstelling is bij burgers om deel te nemen in de lokale politiek.

    Like

Reageer !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s