Provinciaal advies?

Noord-Holland_wapen.svg
Provincie wapen

Dat ik de procedure tegen de gemeente heb verloren is natuurlijk geen ramp. Ik heb een poging gedaan om met behulp van de rechter de de waarheid te achterhalen.  Dat is niet gelukt.

Ik had de stille (maar waarschijnlijk weinig realistische) hoop dat de rechter zou hebben geconcludeerd, deze kwestie kent zoveel tegenstrijdigheden, laat ik een poging doen de waarheid te achterhalen. Maar klaarblijkelijk is dat niet haar taak.

Het achterhalen van de waarheid is iets waar de formele toezichthouder (de gemeenteraad) ook al totaal niet in is geïnteresseerd.

Die is al tevreden als ze denkt te beschikken over een enigszins plausibele verklaring.

Dus staan er nog steeds verklaringen tegenover elkaar, waarbij ik nog steeds van mening ben dat de mijne vele malen plausibeler is dan die van de gemeente. Maar dat terzijde.

De kernvraag in deze procedure kwam neer op de vraag of het door de gemeente ingenomen standpunt “niet ongeloofwaardig” was. Immers, als sprake was van een “niet ongeloofwaardig” standpunt van het bestuursorgaan, dan had dat (volgens de Raad van State) tot gevolg, dat de bewijslast op mij zou rusten.

Maar wat nu als het standpunt van het bestuursorgaan “wel” ongeloofwaardig zou zijn? Een mogelijkheid die de de Raad van State klaarblijkelijk niet wilde uitsluiten. Het lijkt me, dat in dat geval de bewijslast niet langer eenzijdig op de eiser rust. Er ontstaat dan een soort patstelling, die alleen maar kan worden doorbroken door nader onderzoek.

Bijvoorbeeld door het oproepen van getuigen. De gemeente treed in deze kwestie op als woordvoerder van aannemer en stichting. Zou het niet verstandig zijn om hen (onder ede) te laten bevestigen wat de gemeente tot dusver (over hen) heeft beweerd?

Geloven is iets voor “waar” houden, zonder dat daarvoor een wettig en overtuigend bewijs bestaat. Geloofwaardig is dus alles wat we voor waar houden, maar waarvoor geen bewijs bestaat.

Wat de gemeente ons voor waar probeert te houden is, dat zij zonder enige bijbedoeling ook maar iets schriftelijk heeft vastgelegd van de gesprekken die ze gedurende bijna een jaar heeft gevoerd met de aannemer en de stichting over een te bereiken compromis.

Gewoonlijk wordt alles nauwkeurig bijgehouden en bestaat overal bewijs voor, alleen in dit geval niet. Ik heb dat ongeloofwaardig genoemd. De gemeente heeft daarvoor geen andere verklaring gegeven dan dat ze uit efficiëntie overwegingen handelde. Met andere woorden, men vond het in dit bijzondere geval niet nodig de gebruikelijke procedures te volgen.

De rechtbank acht het dus geloofwaardig dat de gemeente Enkhuizen, die gewoonlijk altijd schriftelijk vastlegt welke betalingsafspraken ze met wie maakt, daar deze keer (bij wijze van uitzondering) van afgeweken is.

Dat zij (zogenaamd uit efficiëntie overwegingen) deze afspraken heeft vastgelegd in een voorstel aan de raad, waarin ze beweert dat de kosten van een verzwaring € 20.000,- bedroegen en dat dit een betaling van € 60.000,- aan de aannemer rechtvaardigde.

Dat de gemeente in staat is om wel 100 documenten te produceren waarin oorsprong en omvang van het probleem staan beschreven, maar (behoudens het raadsvoorstel) niet in staat is om ook maar één document te produceren waarin de oplossing van het probleem wordt toegelicht.

Burgemeester Baas laat de krant weten dat hij deze uitkomst had verwacht. Ik weet ook waarom. Naar zijn opvatting dient de burger elke bewering van de overheid als “waar” te accepteren, zolang zij een bewijs van het tegendeel niet kan leveren.

baas
regentesk

Een nogal regenteske opvatting die volgens mij niet meer van deze tijd is, maar wellicht wel een opvatting die ook binnen de rechterlijke macht populair is.

Nu ben ik wereldwijs genoeg om te beseffen dat het voor een rechter moeilijk is om te oordelen dat een overheid ongeloofwaardig is, maar ze had natuurlijk wel een klein beetje zorgvuldiger te werk kunnen gaan door getuigen op te roepen en die onder ede verklaringen te laten afleggen.

Bijvoorbeeld de aannemer. Waarom hij, nadat hij met de gemeente een betaling van € 60.000,- was overeengekomen, hij nog niet eens de moeite had genomen om een factuur in te dienen.

Of het stichtingsbestuur, dat weigert te bevestigen dat haar € 21.000,-  aan kosten is kwijt gescholden, omdat het nogal ongeloofwaardig is dat daarover geen enkele schriftelijke communicatie bestaat. Althans, de gemeente heeft niets ter inzage gegeven.

Tot 19 maart 2015 wordt er nog regelmatig mails en verslagen uitgewisseld tussen het gemeentebestuur en het het stichtingsbestuur. Na 19 maart niets meer, zelfs niet eens de bevestiging dat de stichting een bijdrage zal leveren aan de kosten van de verzwaring.

Enfin, nu deze vragen onbeantwoord zijn gebleven is het aan de raad om uit te vinden wat die antwoorden zijn. En als die te beroerd of te bedeesd is om dat te vragen, dan kan ik natuurlijk altijd nog vragen of de provincie ze daarbij van advies kan dienen.

 

Auteur: Pim

Hoe lang blijft een democratie nog een democratie, als alleen het recht van de sterkste geldt?

Eén gedachte over “Provinciaal advies?”

Reageer !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s