Struisvogel politiek

struisvogelOK, we weten dus nu wat het compromis met de stichting inhoudt. In ruil voor een bijdrage in de kosten van verzwaring (€ 10.000.-) krijgt ze de kosten van de gebruikerswensen (€ 21.000,- exclusief winstopslag) kwijtgescholden. Een tamelijk mager resultaat vind ik zelf, gelet op het kabaal dat Olierook aanvankelijk maakte.

Omdat hij niet voor de kosten van verzwaring wilde opdraaien weigerde hij om opdracht tot verzwaring te geven. Zo als het er nu uitziet draait de gemeente voor de helft op voor de kosten van verzwaring en in het geheel voor de kosten van de gebruikerswensen. Terwijl die laatsten toch voor rekening van de stichting hadden moeten komen.

Na tien maanden onderhandelen is de gemeente € 31.000,- armer dan dat je op grond van de door haar gesloten overeenkomsten had mogen verwachten. Dat schiet lekker op. Het verweer van de gemeente is natuurlijk, dat het allemaal best mee valt, want de raad heeft het onmogelijk gemaakt de aannemer te betalen. Dus noch de verzwaring noch de gebruikerswensen zijn door de gemeente betaald. Werkelijk? Is dat niet het zoveelste fabeltje dat de gemeente probeert te slijten?

We pakken de offerte er maar weer bij en concentreren ons op de feiten.

Volgens de offerte zijn de kosten van verzwaring begroot op € 25.605,- en de gebruikerswensen op € 21.756,-. Samen € 47.361,-. Op dat bedrag komt dan een 10% winstopslag, zodat we kunnen stellen dat de kosten van verzwaring en gebruikerswensen samen €  52.000,- bedragen (afgerond).

Dat is € 8.000,- minder dan wat de gemeente de aannemer wilde betalen (€ 60.000,-). Ik vermoed dat dit additionele vertragingskosten zijn die ontstonden omdat de gemeente en stichting het maar niet eens konden worden over wie de kosten van verzwaring moest betalen. Zeker weet ik het niet, maar dat geldt voor elke raadsfractie.

Er is geen raadsfractie die gevraagd heeft hoe die  € 60.000,- is opgebouwd. Er zijn ook geen facturen of gespreksverslagen. Er is een bijeenkomst, waarbij Jan Verhulst (H&R) en Jan Slagter elkaar hebben getroffen en afspraken dat de gemeente de aannemer € 60.000,- zou betalen. Waarom € 60.000,- en geen € 50.000,- of € 70.000,-? We zullen het nooit weten, want beide Jannen houden er niet van om de dingen die ze met elkaar afspreken vast te leggen en Jan Transparant, die er op toe moet zien dat alles correct en volgens de regels verloopt, ziet blijkbaar ook geen probleem.

In haar raadsvoorstel waarschuwde de gemeente, dat als de aannemer niet zou worden betaald hij een procedure zou aanspannen. Die waarschuwing leek me ook terecht. Niet alleen kon de aannemer (aan de hand van het raadsvoorstel) aantonen dat hij een betaling van € 60.000,- met de gemeente was overeengekomen. Ook de werkzaamheden waren noodzakelijk bevonden en naar tevredenheid verricht. Kortom geen enkele geldige reden om betaling te weigeren.

Een deel van de raad sloeg de waarschuwing van het college in de wind. Ik meen D66, PvdA, NE en Van der Pijll met als gevolg dat de stemmen staakten en er geen krediet kwam van waaruit de aannemer kon worden betaald. Is dat het bewijs dat de aannemer dus niet is betaald? Uiteraard niet. Het niet beschikbaar stellen van een krediet staat los van de mogelijkheid tot betalen. Feit is, dat de aannemer niet naar de rechter is gestapt, ergo, hij is gewoon betaald geworden.

Het heeft voor de gemeente geen zin om in een kostbare en nutteloze procedure te belanden, omdat de raad de weg is kwijt geraakt. Met als verzachtende omstandigheid voor de raad dat ze door het college opzettelijk op het verkeerde been werd gezet. Dus om die procedure (die men zonder twijfel zou verliezen) te voorkomen heeft men de aannemer gewoon betaald. Een heleboel heisa over niks.

Kortom het zogenaamde compromis met de aannemer is ook al geen compromis. De gemeente had een kleine € 50.000,- aan dubieuze stelposten opgevoerd als reëele kosten van verzwaring.  Dubieus, omdat die kosten gerelateerd waren aan werkzaamheden na oplevering en inhuizing. Die extra kosten waren voorkomen doordat de aannemer, zonder te wachten op een formele opdracht, de werkzaamheden vóór inhuizing had uitgevoerd.

Wist de gemeente dat het om dubieuze stelposten ging? Uiteraard wist men dat. De begroting ging uit van een werkduur van 4 weken, terwijl de werkzaamheden binnen een week waren uitgevoerd. Daarnaast hoefden allerlei bouwplaatsvoorzieningen niet opnieuw te worden aangevoerd, ze waren immers nog aanwezig.

Maar het belangrijkste bewijs dat de gemeente wist dat men de raad met een “valse” offerte informeerde, is dat zich in het dossier geen enkele correspondentie bevindt tussen aannemer en gemeente, waarin de gemeente bepaalde aspecten van de begroting in twijfel trekt.

Tot slot, er was een herziene offerte beschikbaar, maar men koos er bewust voor om het verouderde exemplaar aan de raad voor te leggen.

kopinzandKortom, rookgordijnen, desinformatie en ronduit leugens. In hoofdzaak gericht aan de raad en het is aan de raad om te bepalen hoe ze er mee om moet gaan. Voorlopig ben ik niet erg onder de indruk. Gelatenheid en lethargie zijn de sleutelwoorden. Kop in het zand steken lijkt me ook een adequate omschrijving.

Ik begrijp dat raadsleden hunkeren naar waardering en sympathie, maar als je voortdurend je kop in het zand steekt en je alleen maar via je achterwerk kunt communiceren, dan gaat dat er niet komen vrees ik.

Auteur: Pim

Hoe lang blijft een democratie nog een democratie, als alleen het recht van de sterkste geldt?

2 gedachten over “Struisvogel politiek”

Reageer !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s