Gebruikerswensen

image

 

image

 

 

 

Ten behoeve van de raadsvergadering op 12 juli 2015 sloot het college een offerte bij, die gold als bewijs voor de hoogte van het krediet waar ze om vroeg.  Het totaal van de offerte was € 103.257,-. Dat rechtvaardigde ogenschijnlijk het krediet waar men om vroeg: € 100.000,-.

Van meet af aan heb ik kritiek gehad op die offerte vanwege de conditie die er in stond vermeld: “Na inhuizing”. Dat wil zeggen nadat het pand in gebruik was genomen. Bij mijn weten was de verzwaring aangelegd vóór dat het pand in gebruik was genomen. Iets wat me kort daarop werd bevestigd, dank zij het WOB dossier dat me ter inzage was gegeven.

Dat bevatte fotografisch bewijs van het tijdstip en de duur van de aanleg. Het bevatte ook een offerte die was aangepast aan de werkelijke gang van zaken.

Aangepast is een wat groot woord. Er was sprake van een weglating (het afbreken en de opbouw meubilair) ter waarde van € 15.000,- . Ze bevatte echter nog steeds elementen die niet van toepassing waren. Zoals een werkduur van 4 weken,  terwijl de klus in één week geklaard was.

Ook bevatte de offerte nog steeds stelposten voor overbodige bouwplaatsvoorzieningen die niet getroffen hoefden te worden omdat de realisatie “voor inhuizing” plaatsvond.

De eerste offerte dateerde van 4-3-2015, de tweede (€ 15.000,- lager) was gedateerd op 11-3-2015. Het raadsvoorstel was weer 3 weken later. De vraag die opwelt is, waarom informeert het college de raad op basis van een offerte die achterhaald was en hoger uitviel dan de uitgevoerde werkzaamheden rechtvaardigden?

Hoewel ik daar meermalen over heb geschreven heeft geen raadslid daar ooit vragen over gesteld.

Maar het gekste waren natuurlijk die gebruikerswensen. Waarom kwamen die voor op een offerte voor de verzwaring? Hadden gemeente en stichting niet met elkaar afgesproken dat de kosten van de verbouwing voor de gemeente kwamen, terwijl de stichting de kosten voor inrichting voor haar rekening zou nemen?

Ik heb altijd aangenomen dat deze kosten van inrichting gewoon door de stichting zouden zijn betaald, maar realiseer me sinds kort, dat daar geen enkel bewijs voor bestaat. De stichting heeft dat in het verleden rondgebazuind, maar niet alles wat de stichting rondbazuint is waar.

Als de gemeente de kosten voor gebruikerswensen zou hebben doorbelast, dan zou het bewijs daarvan (factuur) in het WOB dossier hebben gezeten. Dat bewijs ontbrak zodat het vermoeden ontstond dat deze kosten niet aan de stichting waren doorbelast en dat deze kosten mondeling waren kwijtgescholden.

Van deze kwijtschelding was niets schriftelijk vastgelegd, zoals er over de afspraken die met de aannemer gemaakt waren ook niets schriftelijk was vastgelegd. Niets nieuws onder de zon op dat punt.

Hoewel onwaarschijnlijk, het zou het echter ook kunnen zijn, dat de aannemer de kosten van de gebruikerswensen rechtstreeks aan de stichting had gefactureerd en niet via de omweg van de gemeente.

De offerte spreekt van een opdracht. Als die opdracht gegeven is door de stichting (het gaat namelijk om wensen met betrekking tot de inrichting) dan valt niet helemaal uit te sluiten dat de aannemer de kosten van deze specifieke inrichtingswensen rechtstreeks aan de stichting in rekening had gebracht.

Om die mogelijkheid uit te sluiten heb ik de stichting gevraagd of de aannemer haar de gebruikerswensen in rekening had gebracht.

Het bestuur van de stichting heeft me inmiddels laten weten dat men zich wil onthouden van commentaar op mijn verzoek tot informatie. Volgens het kastje/muur principe wijst men naar de gemeente voor een antwoord op mijn vraag.

Dat de gemeente niet gefactureerd heeft wist ik al, vanwege mijn WOB onderzoek. Wat ik wilde uitsluiten was mogelijke facturatie door de aannemer. Gezien de reactie van de stichting denk ik dat we die mogelijkheid kunnen uitsluiten. Zodat we eindelijk kunnen vaststellen wat het met de stichting getroffen compromis inhoudt.

In ruil voor betaling van de helft van de verzwaringskosten (€ 10.000,-) zijn de kosten van gebruikerswensen (zoals een telefooncentrale en extra afzuiging voor de keuken) ten bedrage van € 21.000,- kwijtgescholden.

Waar het raadsvoorstel 8 pagina’s lang over door mekkert, kan ook in 1 1/2 regel worden weergegeven.

Het gemekker is natuurlijk niet zonder reden. Met behulp daarvan probeert men te verbergen dat de stichting (via de achterdeur) een extra subsidie is verstrekt.

Het is ook niet de eerste keer dat dit gebeurt, maar een terugkerend verschijnsel. We hebben het niet voor niets over een witte olifant.

Al met al een diep treurige gang van zaken. Het gênante is niet dat de overheid haar burgers beliegt en misleidt. We weten allemaal zo langzamerhand wel dat ze dit zonder enige scrupules doet als het haar beter uitkomt.

Het meest gênante is echter, dat degenen die we gekozen hebben om ons daartegen te beschermen zo gemakzuchtig zijn geworden, dat ze er niets meer tegen ondernemen, maar schouderophalend vanaf het pluche toekijken.

Zodoende hebben we lange tijd opgescheept gezeten met colleges van List en Bedrog. Of het het nieuwe college andere normen en waarden heeft valt af te wachten.

Auteur: Pim

Hoe lang blijft een democratie nog een democratie, als alleen het recht van de sterkste geldt?

Reageer !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s