Afwachten.

elephantIn het Engelse taalgebied hebben ze kennelijk iets met olifanten. Naast de olifant in de porseleinkast kennen ze ook de ”olifant in de kamer” en de  “witte olifant”.

Met “een olifant in de kamer” wordt een onderwerp bedoeld dat voor iedereen herkenbaar is, maar waar geen bestuurder over wil praten. Je zou kunnen zeggen, dat de integratie van vreemdelingen in de Nederlandse maatschappij jarenlang onze olifant in de kamer was en misschien nog steeds is.

De witte olifant staat voor heel iets anders. Dat is een cadeau dat de ontvanger niet kan weigeren, maar zo kostbaar in onderhoud is, dat de ontvanger er bijna aan failliet gaat.

Witte (albino) olifanten werden in Thailand gezien als heilige dieren. De eigenaar moest niet alleen voor speciaal voedsel zorgen, maar er ook voor zorgen dat het dier kon worden aanbeden. De daarmee gepaard gaande kosten waren dusdanig dat voor de eigenaar al snel een faillissement dreigde.

Het verhaal gaat, dat de Thaise koningen aan ongehoorzame edelen witte olifanten schonken om ze zo tot de bedelstaf te brengen. Je kon hem niet weigeren, maar de schenking ruïneerde je.

Witte olifanten zijn populair in de politiek. Ambitieuze bestuurders die iets blijvends willen “nalaten” voor de gemeenschap.  Het bijeenbrengen van de stichtingskosten lukt meestal nog wel, de bestuurders strijken de eer op en vieren hun feestje. Dan vertrekken ze en laten het onderhoud voor de opvolgers.

Om die reden heb ik de Drommedaris (in zijn huidige vorm) ook wel een witte olifant genoemd. Uiteraard moet je het gebouw altijd in stand houden als monument, maar dat was voor onze bestuurders niet voldoende. Het moest tegelijkertijd getransformeerd worden tot een hedendaags cultureel centrum.

Ik ben nog uit de tijd dat de Drom gewoon een monument was, waar je net als de Koepoort gewoon omheen liep. Student Rijfkogel was op zoek naar een jeugdherberg waar je leuke studentenfeestjes kon organiseren zonder al te veel overlast te veroorzaken.

Omdat niemand studentenfeestjes wil subsidiëren noemde hij ze culturele manifestaties en ziedaar een cultureel centrum was geboren. De eerdere gebruikers stelden niet van die hoge eisen,  maar dat is nu wel anders. Het “up to date” brengen van het gebouw zou al snel 3,5 miljoen kosten (wat het in stand houden als monument zou kosten is nooit onderzocht) en na die investering van 3,5 miljoen zou het jaarlijkse exploitatie resultaat een paar duizend euro hoger zijn dan daarvoor. Althans volgens een opgave van het stichtingsbestuur zelf.

Als je 3,5 miljoen wil investeren in wat ik een clubhuis noemde (maar misschien beter een notabelen sociëteit genoemd kan worden) en de exploitatie er niet noemenswaardig op vooruit gaat, dan zou je jezelf moeten afvragen of het wel zo’n goed plan is.

Maar dan is er altijd wel een wethouder die roept, “vrees niet, als het niet kostenneutraal kan worden uitgevoerd, dan doen we het niet”, terwijl hij ondertussen al bezig is om tonnen meer uit te geven dan was afgesproken.

Dus er is nooit een serieuze afweging gemaakt tussen “Restaureren we een monument?” of “Verbouwen we het tot een hedendaags  cultureel centrum?”.

Tot dat laatste werd op aandringen van Baas en Boland besloten. Prima, het ziet er prachtig uit, maar heeft natuurlijk wel iets meer gekost dan was voorgespiegeld en dat zal in de toekomst ook wel zo blijven. Verdubbeling van capaciteit leidt niet altijd tot verdubbeling van vraag, al denkt de Enkhuizer raad dat het één automatisch voortvloeit uit het ander.

De Drom is (naast het zwembad) natuurlijk onze nieuwste witte olifant. Geen nood we zullen er niet aan failliet gaan. Er dreigt slechts een moreel gevaar. Om te verhullen wat de werkelijke kosten zijn neemt men het niet al te nauw met de waarheid. Dat hebben we gezien met de stichtingskosten en zullen we straks ook zien bij de exploitatie.

Bij de verbouwing zijn er voor € 21.000,- aan gebruikerswensen gerealiseerd. In de vorm van een telefooncentrale, een extra afzuigkap, bierleiding en wandcontactdozen in de keuken. Volgens de tussen de gemeente en stichting gesloten overeenkomst, dienden deze kosten door de stichting te worden betaald.

Ik ben er ook altijd van uit gegaan dat dit was gebeurd, maar realiseer me nu, dat daar geen enkel bewijs voor is en de stichting niet van plan is om het te leveren.

Het is dus heel wel mogelijk, dat de gemeente deze kosten aan de stichting heeft geschonken.

Dat zou een additionele subsidie voor de stichting van € 21.000,- inhouden. Dat is in het verleden wel vaker gebeurd, dus dat zou niet ongewoon zijn. Wat wel ongewoon zou zijn is als de raad daarover niet geïnformeerd zou zijn geworden.

Maar de raad is in dat opzicht ook nogal zwijgzaam, dus ik heb geen idee.

Het lijkt me een legitieme vraag aan de stichting. Zijn de kosten van de gebruikerswensen U geschonken door de gemeente of heeft U ze zelf betaald?

Mij willen ze geen antwoord geven, dus zit er niks anders op dan dat de krant of een of ander raadslid het vraagt. Ondertussen wacht ik af.

Auteur: Pim

Hoe lang blijft een democratie nog een democratie, als alleen het recht van de sterkste geldt?

Reageer !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s