Dualisten

koning-1
Bedrijvendokter

Het begrip dualisering zal weinigen iets zeggen, maar de wet daarover (sinds 2002) regelt de verhouding tussen college en raad. Het college bestuurt en de raad controleert dat bestuur.

Hoewel de wet dus al 15 jaar van kracht is, werd zij gisteravond in Enkhuizen ontdekt en als lichtend voorbeeld gesteld.

Het was een bijna religieuze gebeurtenis.

Jaap Koning (volgens wethouder Kok een gepensioneerde bedrijvendokter) die als een soort Martin Luther het monisme afzwoer en het dualisme verkondigde. Helaas niet met de woorden “Hier sta ik, ik kan niet anders”.

Vanaf nu geen dwingende coalities meer, maar raadsleden die in vrijheid oordelen over de voorstellen die hun door het college worden voorgelegd.

Maar liefst 6 fracties bekeerden zich tot het nieuwe geloof en daarmee was de weg gebaand tot iets wat een zakenkabinet werd genoemd. Twee partijbonzen die elders al hun sporen als wethouders hadden verdiend (?) en zich bereid hadden verklaard om voor een jaar wethoudertje te zijn in Enkhuizen.

Het dualisme schrijft voor, dat de raad zich beperkt tot het stellen van kaders en controle op het bestuur. Mijn verwijt aan de raad is dat ze van beide taken nauwelijks kaas heeft gegeten en zich schuldig maakt aan plichtsverzuim wanneer het gaat om haar controlerende functie.

Ik begrijp dat prediker Jaap Koning en zijn 6 nieuw gevonden discipelen in hosanna stemming verkeren als zij de toekomst schilderen. Wie het verleden in ogenschouw neemt is minder optimistisch. Vossen verliezen hun haren, maar nooit hun streken.

Als gezegd, de wet is al sinds 2002 van kracht. Tot op de dag van vandaag heeft de raad nauwelijks werk gemaakt van haar controlerende functie. Met als gevolg, dat nogal wat politieke doodzonden onopgemerkt bleven en niet werden gecorrigeerd.

Zo ontging het de hedendaagse dualisten volledig dat de kostenoverschrijding van de verbouwing van de Drommedaris zeker een kwart miljoen meer was dan werd voorgewend.

Ook met de informatieverstrekking rond het met de aannemer gesloten compromis bleek men (met uitzondering van HEA en Lijst Quasten) uiterst tevreden. Verder heeft het feit dat er bij het informeren van de raad gebruik is gemaakt van valse offertes niet tot enige beroering geleid bij de raad.

Men gelooft heilig, dat als door het college gedane beloften omtrent betaling niet worden nagekomen, de gedupeerden zich daarbij zullen neerleggen. Men vraagt zich niet af waarom een project het ene jaar € 100.000,- kost en het volgende jaar € 20.000,-.

Men staat evenmin stil bij het feit dat men kaders gesteld heeft die geen rekening hielden met de belangen van het ZZM.

Zoals men ook niet stil stond bij het feit dat men een grondruilhandel aanging met een tot dusver onbekende ontwikkelaar, zonder te weten wat de grond waard was en zonder te weten wat de kosten waren van hetgeen men als tegenprestatie terugkreeg.

Het enige wapenfeit dat onze dualisten tot dusver op hun naam hebben is dat zij een wethouder (die een politieke doodzonde beging) zonder enige vorm van berisping nog acht  maanden hebben laten zitten, om vervolgens het vertrouwen in hem op te zeggen vanwege iets waarvoor hij niet verantwoordelijk was.

Kortom de verandering die wordt voorgespiegeld en waar HEA, LQ en NE hun enthousiasme over hebben uitgesproken gaat er niet komen. De bestuurders die nu zijn aangesteld zijn net zo goed als de ambtelijke organisatie waar ze op steunen. Dat ze een zakenkabinet vormen is niet meer dan gemompel. Het zijn gewone partijbonzen aan wiens loyaliteit ten opzichte van hun partij-ideologie je beter niet kan twijfelen.

Kortom de dualistische opleving zal van korte duur zijn. Het doel ervan, betere en onafhankelijker controle op het bestuur, zal over een maand al weer vergeten zijn en men zal zich weer vol overgave storten op het stellen van kaders. Niet dat men daar enig benul van heeft, maar de missers in dat gebied vallen minder snel op en worden pas achteraf opgemerkt.

Formeel heet het dat de raad de kaders stelt en het bestuur op basis daarvan beoordeelt. De praktijk leert dat het bestuur (en de ambtelijke staf) voor zichzelf de kaders formuleren waar ze denken aan te kunnen voldoen. De raad hoeft die alleen nog maar goed te keuren.

Op het moment dat de raad zich gaat bemoeien met die kaders (waar gewoonlijk door de ambtelijke organisatie maanden aan wordt gewerkt) gaat het meestal fout. Maar dat is een geheel nieuw onderwerp.

Auteur: Pim

Hoe lang blijft een democratie nog een democratie, als alleen het recht van de sterkste geldt?

Reageer !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s