Tien jaar te gaan.

hendrik-groenNaast mijn fictieve jeugdheld Alfred E. Neuman (waar ik gisteren over schreef) en Izzy Stone (waar ik eerder over schreef en die ook beschikte over flaporen) is er een nieuwe fictieve held bijgekomen. Hendrik Groen. Ook daar schreef ik eerder over.

Ze hebben met elkaar gemeen dat ze een moeizame verhouding hebben met het gezag. Niet dat ze moeite hebben met het begrip als zodanig. Gezag is noodzakelijk voor het geval men dingen zou willen veranderen. En wie durft te beweren, dat niets voor verbetering vatbaar is?

De klemmende vraag is echter of het gezag bezig is om de dingen voor ons te verbeteren (wat het constant beweert), of dat het bezig is met de dingen voor zichzelf te verbeteren. Het idee dat het laatste het geval is, grijpt steeds meer om zich heen.

Het wordt populisme genoemd. Er is links populisme en rechts populisme. Beiden gaan uit van de veronderstelling dat er een elite bestaat die goed voor zichzelf zorgt en de belangen van gewone mensen verwaarloost.

Linkse populisten willen die elite vervangen door mensen van hun eigen slag. Opkomst en ondergang van de Sovjet-Unie is daar een mooi voorbeeld van. Rechtse populisten willen hetzelfde, maar hebben een extra argument. Veel van het onheil dat ons overkomt is de schuld van een bepaalde groep mensen.

Dat kunnen joden, negers, Mexicanen, Chinezen, homofielen, moslims, gereformeerden  of rooms-katholieken zijn. Kortom iedereen die behoort tot een bepaalde minderheid. Het verwijt aan de elite is dat deze minderheden worden voorgetrokken ten opzichte van de meerderheid.

Terwijl links populisme bestaande instituties wil veranderen, houdt rechts populisme ze in stand (met uitzondering van de nep rechters wellicht) en concentreert men zich op het in het gareel brengen van de minderheid van het ogenblik.

Valt uit het geheime dagboek van Hendrik Groen iets te leren dat ons kan helpen bij het maken van een keuze tussen beide vormen van populisme?

Wel, als keuze mogelijkheid valt het rechtspopulisme in ieder geval af. Met zijn “oud, maar nog niet dood” club vormt hij zelf een minderheid. Die door huisgenoten met argwaan wordt bekeken.

De club heeft namelijk weinig respect voor de regel dat iedereen een vaste zetel heeft in de recreatiezaal. Ook vertoont men weinig belangstelling voor de door de directie georganiseerde evenementen. Die als doel hebben het welzijn van de ouderen te bevorderen.

Maar ook de directie bekijkt de club met enige argwaan. Men vermoedt gezagsondermijnende activiteiten.  Daar heeft men niet helemaal ongelijk in. Hendrik Groen is geen man van openlijke confrontatie, maar probeert op slinkse wijze te achterhalen wat de reglementen (waar de directie zich voortdurend op beroept als het gaat om haar besluiten te rechtvaardigen) inhouden. Maar ook in een verzorgingstehuis blijkt het gezag een vrijwel onneembare vesting te zijn.

Dat voorspelt dus weinig goeds voor wat betreft mijn poging het lokale gezag te dwingen om de waarheid te vertellen. De overgrote meerderheid van de gemeentebewoners is tevreden zolang er maar voldoende koopgelegenheden beschikbaar zijn.

De krant neemt liever schouderklopjes van het gezag in ontvangst, dan dat ze zelf op onderzoek uit gaat, wat ook geldt voor al die andere gezagsdragers. Jammer dat er in Enkhuizen geen club te vormen is die het gezag durft aan te spreken wanneer ze de waarheid geweld aan doet. Dan had Hendrik Groen het beter voor elkaar.

Maar goed, hij was 83 toen zijn club er kwam, ik heb dus nog 10 jaar te gaan.

Auteur: Pim

Hoe lang blijft een democratie nog een democratie, als alleen het recht van de sterkste geldt?

Eén gedachte over “Tien jaar te gaan.”

Reageer !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s