Weinig gemerkt

Gemeenteraad_Enkhuizen_internetMijn bezwaar tegen de beslissing van het college (er bestaat geen verdere schriftelijke informatie) is inmiddels gedeponeerd bij de rechtbank van Noord- Holland.

Het heeft me toch nog behoorlijk wat tijd gekost dat bezwaar te formuleren. Het is niet mijn dagelijkse werk en ik heb daar ook geen opleiding voor genoten.

Ik heb uiteraard overwogen of ik een kopie van dat bezwaar aan de leden van de raad moest sturen, maar heb daar uiteindelijk van af gezien. Ik heb vanuit de raad geen enkele belangstelling kunnen ontdekken voor dit onderwerp. De vraag of zij al dan niet correct geïnformeerd zijn, heeft overduidelijk niet de belangstelling van onze raadsleden.

Helemaal als een verrassing komt dat niet. De raad is volledig ingebed in de bestuurscultuur en levert daar ook haar bijdrage aan. Elke vorm van zelfreflectie dient dan ook, als het even kan, vermeden te worden. Men is voornamelijk tevreden met zichzelf.

Mijn bezwaar berust op de hypothese dat er zowel een ambtelijke, als een politieke waarheid bestaat.  De ambtelijke waarheid vloeit voort uit het gegeven dat ambtenaren (op straffe van ontslag) waarheidsgetrouw rapporteren aan hun politieke superieuren over de afspraken die ze hebben gemaakt.

De politieke waarheid kan gedefinieerd worden als, het deel van de ambtelijke waarheid, dat de politiek verantwoordelijke geschikt acht om te delen met de raad en breder publiek. Een raadsvoorstel is per definitie een politieke waarheid. Ze bevat in de meeste gevallen niet de gehele ambtelijke waarheid, maar een selectie van de delen, waarvan de politiek meent, dat ze noodzakelijk zijn om tot besluitvormingen te kunnen komen.

In dit geval is die besluitvorming tot tweemaal toe mislukt.

Alleen als een politieke waarheid vragen oproept heeft het zin onderzoek in te stellen naar de ambtelijke waarheid. In deze kwestie heeft de politieke waarheid, (als neergelegd in raadsvoorstellen) zoveel vragen opgeroepen, dat de raad tweemaal weigerde het advies van het college op te volgen.

Voor mij reden om (door middel van de WOB) onderzoek in te stellen naar de ambtelijke waarheid. Dat onderzoek heeft tot dusver als resultaat opgeleverd dat die ambtelijke waarheid niet bestaat. Dat is een schokkend resultaat. Het ontbreken van een ambtelijke waarheid wil zeggen dat democratische controle op de door ambtenaren gemaakte afspraken onmogelijk is.

Maar het orgaan dat namens ons geacht wordt die controle uit te oefenen (de raad) verblikt of verbloost niet en gedraagt zich of er niets bijzonders aan de hand is. We zijn kennelijk ook in Enkhuizen het tijdperk van de “post-truth politics” binnengetreden.

Politiek die gebaseerd is op emoties en waarin feiten van secundair belang zijn. Besluiten worden genomen op basis van persoonlijke voorkeuren en niet op basis van feiten. Wie een hekel heeft aan aannemers oordeelt dat die dan maar moeten opdraaien voor de kosten, terwijl wie vage bedenkingen heeft ten opzichte van een stichtingsbestuur tot een andere beslissing komt.

Onderzoek naar de feiten wordt niet noodzakelijk geacht. Het ontbreken ervan roept bij een enkeling verontwaardiging op, maar een meerderheid legt zich daar moeiteloos en gedwee bij neer.

Gaat de procedure die heb aangespannen daar verandering in aanbrengen? Mijn verzoek aan de rechter is, om het college alsnog op te dragen de feiten, als zijnde neergelegd in de ambtelijke waarheid, ter inzage te geven. Te bewijzen valt er niets. De vraag is, wat is aannemelijker?

  • De door mij gevraagde informatie is er niet, met als conclusie, de ambtelijke organisatie is een zooitje en maakt democratische controle onmogelijk.
  • De door mij gevraagde informatie is er wel, omdat de ambtelijke organisatie op orde is, maar is mij niet ter inzage gegeven omdat men dat uit politieke overwegingen niet wenselijk vond. Met als conclusie, dat men heeft nagelaten de wet naar behoren uit te voeren.

Tamelijk fundamentele vragen dus, waarvan je zou veronderstellen dat ze in de belangstelling zouden staan van de waakhonden van onze democratische waarden. Zoals de raad en de officiële pers, maar van die belangstelling heb ik tot dusver weinig gemerkt.

Auteur: Pim

Hoe lang blijft een democratie nog een democratie, als alleen het recht van de sterkste geldt?

2 gedachten over “Weinig gemerkt”

  1. toch ben ik erg bang dat de rechter de kant van de gemeente gaat kiezen ( onder het mom van oude jongens krentebrood ) elkaar het handje boven het hoofd houden dus !

    Like

    1. Er is een uitspraak van de Hoge Raad die stelt, dat als het standpunt van de gemeente (over ontbrekende documenten) niet ongeloofwaardig is de eiser moet bewijzen dat de documenten er zijn.

      Maar die bewijsverplichting vervalt, zodra het standpunt van de gemeente ongeloofwaardig is en dan is de vraag, wat is aannemelijker. Dat de gemeente inderdaad geen ambtelijk verslag heeft gemaakt van de gemaakte afspraken, of dat ze dat wel heeft gemaakt, maar ze uit politieke overwegingen niet wil laten zien.

      De daaruit voortvloeiende vraag is dan, hoe aannemelijk is het dat het gemeente standpunt wisselt van € 100.000,- kosten voor verzwaring naar € 20.000,- kosten voor verzwaring, zonder dat daar enige schriftelijke onderbouwing voor bestaat?.

      Het dossier dat me ter hand is gesteld is een zogenaamde nul meting. Daar kun je (achteraf) niets meer aan toevoegen. Doet je dat wel, dan is mijn bezwaar automatisch gegrond.

      Like

Reageer !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s