Sprakeloos

Auteur: Pim

Hoe lang blijft een democratie nog een democratie, als alleen het recht van de sterkste geldt?

20 gedachten over “Sprakeloos”

  1. Even een reactie hier Chris, de reactieknop onder de oorspronkelijke post is helaas op…

    Je maakt er op je eigen manier zowat een Shakespeariaans drama van, dat staat je vrij maar laten we wel het onderscheid maken tussen feit en vermoeden. Je vermoedt dat er regels zijn overtreden en het staat je daarom vrij om naar een rechter te stappen als jij vindt dat er informatie achter wordt gehouden. De vaststelling van feitelijkheid en rechtstoestanden dat is – zoals je zelf ook impliceert- aan de rechter.

    Maar het probleem met de stelling “de gemeente houdt documenten achter” is dat het een niet te falsifiëren stelling is. Je kan de stelling niet omver werpen omdat je na eindeloos onderzoek altijd nog kan vasthouden aan de mogelijkheid dat er ergens een lade bestaat waar deze documenten zich bevinden. Dat is een gebed zonder end.

    Dat betekend dus dat je de gemeente alleen succesvol kan laten vervolgen als je hard kan maken dat verslaglegging die wettelijk verplicht is niet wordt bijgehouden. Dat vergt kennis van de eisen die wettelijk zijn gesteld aan privaatrechtelijke overeenkomsten tussen overheid en private organisaties. In alle eerlijkheid: die heb ik niet en los van dhr. Venneman (jurist) is er volgens mij niemand die deze kennis kan hebben in de raad.

    Like

    1. Shawn, je goochelt met begrippen als feiten en vermoedens.
      Feit is, dat (bijvoorbeeld) facturen niet getoond zijn, waardoor democratische controle op gemaakte afspraken onmogelijk is geworden. Mijn aanname is, dat ze er wel zijn, maar niet getoond worden omdat ze in tegenspraak zijn met hetgeen er tot dusver is beweerd.

      Die aanname is overigens gebaseerd op de verplichting (van het college) om het te allen tijde mogelijk te maken om de afspraken die zij maakt te kunnen onderwerpen aan democratische controle. In eerste instantie door de raad. In tweede instantie door de burger op grond van de WOB.

      Te vergelijken met een soortgelijke verplichting die wij t.o.v. de belasting hebben. Waarbij ons gevraagd wordt te bewijzen dat hetgeen we beweren ook juist is.

      Ik denk dan ook niet dat een rechter die aanname ongefundeerd zal vinden en de gemeente daarom zal dwingen die verplichting na te komen en een sanctie zal opleggen voor het geval zij in gebreke blijft.

      Waar ik uitga van een goed gefundeerde aanname, is het de raad die (uit politieke overwegingen) alleen maar uitgaat van vermoedens. De wethouder zegt het, dus vermoeden we dat het zo zal zijn. Sterker nog de raadsleden beschuldigd mij van vermoedens, terwijl ik uit ga van feiten. Feiten die de raad negeert, omdat ze daar (om politieke redenen) niet de juiste conclusie aan wenst te verbinden.

      Feit is, dat bepaalde documenten ontbreken waardoor democratische controle onmogelijk wordt gemaakt. De enige juiste conclusie die de raad aan dat feit had kunnen verbinden was, dat gelet op dat feit, de wethouder een reprimande verdiende, dan wel het vertrouwen in hem diende te worden opgezegd.

      Geen van de tien raadsfracties heeft die conclusie getrokken. Slechts twee fractie weigerden vanwege dat “feit” deel te nemen aan de besluitvormingen en hebben de andere raadsfracties opgeroepen hetzelfde te doen.

      Dat verzoek werd door 8 van de 10 fracties afgewezen.

      Dat zijn de feiten. Al het andere bestaat uit vermoedens, rookgordijnen en achterkamertjes gedoe. Maandag ga ik daarop verder in.
      Nog een prettig weekend toegewenst.

      Like

      1. Eens!! Maar het is, denk ik (maar wie ben ik), ook niet alleen een kwestie “elite” versus “volk” (hoe je die begrippen verder ook definieert). Meer nog dan de kloven tussen arm, rijk, jong, oud, blank en zwart, is er een kloof tussen een kosmopolitische groep vaak hoogopgeleiden (dikwijls woonachtig in de Randstad) en een groep vaak lageropgeleiden buiten de Randstad. Zo’n Asscher, vorige week bij De Wereld Draait Door, die bijna als een dominee aan Nederland vertelde dat “we” moeten stoppen met Zwarte Piet en “vooruit” moeten. Het is misschien een mooie boodschap voor alle vaak links-georiënteerde academici uit Amsterdam, Leiden en Utrecht, maar mensen in Drenthe, op Urk, in Brabant, etc., die vragen zich af waar de man zich mee bemoeit. Enkhuizen ook; omdat men in de Randstad zo’n heisa erover maakt wordt de boel ook hier aangepast, terwijl, het speelt hier toch helemaal niet? Zie ook: http://www.binnenlandsbestuur.nl/bestuur-en-organisatie/nieuws/de-nieuwe-verzuiling.675846.lynkx

        Like

        1. Het begrip diplomademocratie van Bovens die wordt aangehaald kan een verklaring geven voor die kloof. Maar wat je hier -volledig onbewust maar logisch doet- met het zwarte pietenverhaal is volgens mij het werkelijke probleem.

          Ik bedoel het onderstaande totaal niet als persoonlijke aanval maar juist als voorbeeld. Iets waar ik en ieder ander zich op zijn eigen manier doet. Maar ter analyse:

          Want je vult het begrip “laagopgeleide niet-randstedeling” met een bepaalde lading. Zij staan over het algemeen voor zwarte piet terwijl we ons moeten afvragen of die groep dat gezamenlijk vind.

          Op die manier leg je niet alleen de vinger op een feitelijk verschil tussen de groepen(randstad of niet, hoogopgeleid/laagopgeleid), maar benoem je ook dat deze groepen andere belangen hebben. (Wel zwarte piet/niet zwarte piet). Uit die standpunten die we die groepen geven denken we een belangenstrijd te zien maar ook een taalstrijd. Iedere groep probeert zijn “taal” de gebruikelijke te maken (Van Bovens noemt dat discours).

          In het abortusdebat in de VS zie je dat ook gebeuren. De tegenstanders van abortus verzamelen zich in de groep “pro life” en de voorstanders in de groep “pro choice”. Onderling voeren zij een strijd om consensus en hebben als doel dat men in het dagelijks taalgebruik hun standpunt overneemt.

          Die strijd moet je niet negeren maar zeker ook niet simpeler maken dan het is. Want die groepen zijn niet homogeen (allemaal christelijk, allemaal hoogopgeleid, allemaal arm etc). Die groep bestaat uit allemaal individuen die vanuit een individueel belang onderdeel zijn van die groep.

          En natuurlijk zal er een diplomakloof zijn, maar niet ieder standpunt is tot die groep te herleiden. Want hoog- en laagopgeleiden hebben veel samenvallende belangen: het kunnen huiseigenaren zijn, ouders, sporters, gelovigen etc.

          Wanneer je die groepen zo stellig scheidt als Van Bovens en groepen gaan zich hier op beroepen “als randstedeling vind ik, en die provincialen denken daar anders ook” dan maak je discussie op veel vlakken waar wel over te praten valt onmogelijk.

          Wat Asscher betreft natuurlijk is hij stedelijk. De familie Asscher doet al lang zaken in Amsterdam (de Asscher-zaal in rechtbank Amsterdam heet zo met een reden). Maar dat hij de stem van een links-academische randstedeling verwoord, is wat mij betreft te stellig.

          Als men de discussie versimpelt tot wij tegen zij, vergeten we nog wel eens te vragen wat men er eigenlijk mee bedoelt.

          Excuus voor het relaas, academisch geneuzel is mij ook niet vreemd, dus als ik te veel uit de theorie praat wijs me er even op 🙂

          Like

          1. Misschien iets té theoretisch haha. Maar dat geeft niet, discussie is juist goed en ik ben ook vaak lang van stof 😉

            Je hebt gelijk, generaliseren is nooit goed. En “stedelijk” versus “provinciaal” dekt de lading ook zeker niet volledig, maar het is wat dit betreft sowieso altijd een beetje zoeken naar woorden. Sommigen hebben het over links-rechts, anderen over gutmensch-racist en weer anderen over stedelijk-provinciaal. Feit is, denk ik, dat niet iedereen hetzelfde over allerlei thema’s denkt, maar dat de een meer in de melk heeft te brokkelen dan anderen. Miljoenen “gewone” Nederlanders willen hun feestje vieren zoals ze gewend zijn, maar de stem van een paar duizend BN’ers leidt er nu toe dat het allemaal minder en minder wordt. Het lijkt zo’n futiele discussie, over dat beetje schmink, maar er zit zoveel meer achter. Een minderheid (niet per se qua afkomst, maar meer nog de politici, BN’ers, media) die haar mening oplegt aan de meerderheid. En als er door politici en media dan wordt gesproken over “deplorables” of “de onderbuik”, dan wordt het er niet beter op. Het is absoluut zo dat er bizar veel drek meekomt met alle discussies (zowel van de ene als de andere zijde), maar het is echt niet zo dat elke euroscepticus of islamcriticus per definitie een simpele schreeuwerige PVV-stemmer is. Zie bijvoorbeeld dit stukje in de NRC van vorige week, toch geen lompe ongenuanceerde onderbuik dacht ik zo: https://s22.postimg.org/949w53uw1/nrc03112016.jpg 😉

            Like

              1. Onwijs interessant artikel, bedankt!

                Belangrijk besef is -denk ik- dat standpunten niet zozeer met feiten maar met beleving te maken hebben. Die botsing van belevingen maakt het ook zo eng, maar niet onwerkbaar.

                Het wordt onwerkbaar als ik in mijn eigen “bubbel” blijf hangen en andere standpunten vanuit die bubbel beoordeel.

                Democratisch gezien moeten we gaan werken aan een systeem waarin die bubbels worden afgebroken of tenminste verzacht.

                Chris heeft er volgens mij al eens over geschreven. Maar David van Reybrouck stelde voor te gaan loten. Neem bijvoorbeeld het referendum Oekraïne. Daar wordt de burger naar een standpunt gevraagd en met dat antwoord omzeilen we de regering. Maar door het verdrag te reduceren tot een “ja” of “nee” maak je een tussenoplossing onmogelijk, een tussenoplossing gebaseerd op verschillende belangen van burgers en niet op het uiteindelijke standpunt.

                Van Reybrouck stelt voor: loot 1000 inwoners ( redelijke afspiegeling van bevolking). Geef die 1000 mensen een half jaar de tijd om met een oplossing te komen en laat ze praten met iedere deskundige die ze willen spreken om tot een antwoord te komen.

                Hij baseerd dit op onderzoek van James Fishkin, hij nam een groep bewoners in Amerika en meette +-30% wilde meer betalen voor duurzaamheid. Hij heeft ze een half jaar de tijd gegeven om een standpunt te vormen en zich te informeren door met experts te praten en discussieren. Na dat half jaar wilde 84% meer betalen.

                Nu gaat het et niet om dat duurzaamheid per definitie de juiste keuze is, maar wel dat mensen beter in staat zijn invloed uit te oefenen als je ze niet alleen om een mening vraagt maar ook actief de kans geeft zich te informeren op eigen voorwaarde.

                In NL wordt hier ook mee gestoeid. In Heerhugowaard hebben ze de G1000 top georganiseerd. 1000 gelote bewoners werkten samen met raad en ambtenaren om tot een “agenda van het volk” te komen.

                Like

                1. “Neem bijvoorbeeld het referendum Oekraïne. Daar wordt de burger naar een standpunt gevraagd en met dat antwoord omzeilen we de regering. Maar door het verdrag te reduceren tot een “ja” of “nee” maak je een tussenoplossing onmogelijk”
                  Opzich heb je daar helemaal gelijk in, maar toch vind ik het ergens heel dubbel dat dit zo vaak wordt aangehaald als argument tegen referenda. Bij de Tweede Kamerverkiezing straks moet namelijk gestemd worden over een eindeloos scala aan onderwerpen (zorg, onderwijs, defensie, buitenlandse zaken, binnenlandse, integratie, veiligheid, milieu, enfin, alles wat in de Kamer maar ter tafel kan komen), maar toch heb je als kiezer maar één stem voor één kandidaat op één partij. Je wordt daardoor een soort van gedwongen om op een partij te stemmen waar je het eigenlijk maar ten dele mee eens bent (ik heb de afgelopen keren blanco gestemd, overigens). Qua referendum zou je het kunnen vergelijken met als je het grotendeels oneens bent met het Oekraïneverdrag, maar op sommige punten wel positief bent, dat je dan toch tegen stemt – en vice versa. Het is misschien reduceren, maar dat zijn verkiezingen dus ook (helaas).

                  Like

                  1. Het is volgens mij wat genuanceerder Dave.

                    1. ik ben het met je eens dat een enkele stem het onmogelijk maakt om elk onderwerp de aandacht te geven die het verdient. Maar democratie is verre van volmaakt, het is -volgens mij- alleen de minst kwade oplossing van alle staatsvormen. Je ontkomt er nooit aan een stem enigszins te reduceren tot iets hanteerbaars als een stembiljet.

                    2. Het grote verschil tussen referendum en verkiezingen is dat je via een referendum komt tot een nationaal gemiddeld standpunt en in verkiezingen stemt op een partij die voor jou deelneemt aan de onderhandelingstafel. Alhoewel je een stem niet kunt verdelen geeft het wel aan wat volgens één individu de partij is die het meest in staat is om dit land te sturen. Als iedere stemgerechtigde dit doet wordt de stemmacht en dus invloed bepaald voor elke partij aan die onderhandelingstafel. Je zou kunnen zeggen dat je niet zozeer stemt op een belofte maar op een onderhandelingspositie. Een politieke partij kan zijn partijprogramma pas volledig waarmaken wanneer hij een meerderheid heeft in de regering. Hoe verder van een meerderheid af, hoe meer een partij gedwongen is tot samenwerken. Logischerwijs ontstaat zo een onderhandelingssituatie die een “tussenoplossing” de enige mogelijke uitweg is. Notie daarbij is wel dat niet ieder onderhandelingsresultaat een goed resultaat is.

                    3. Ons parlementair systeem is zo in elkaar gezet vanwege de praktische onmogelijkheid om iedere Nederlander parlementariër te laten zijn. Echter moeten we ons afvragen of er op lokaal niveau geen directere manieren van invloed zijn voor burgers. Die tussenoplossing kun je ook proberen te vinden met burgers die 1. geen uitgesproken politieke agenda hebben en 2. in hun standpunten en gedrag rekening moeten houden met de volgende verkiezingen zoals de politicus wel doet.

                    4. Hoogleraar communicatie en politicologie aan Stanford Uni. James Fishkin heeft het begrip “deliberative polling” de wereld in geholpen. Wat hij voorstelt is om op basis van willekeurige steekproef burgers uit te nodigen die men laat meedenken over een onderwerp. Een willekeurige steekproef omdat je op die manier een zo goed mogelijke afspiegeling krijgt van je samenleving.
                    Tijdens een weekend worden de burgers in willekeurige groepjes ingedeeld en wordt gevraagd om over een aantal vragen na te denken. Zij gaan in gesprek met beleidsmakers en deskundigen en kunnen alle vragen stellen die zij willen stellen. Daar zijn wel een aantal belangrijke spelregels. Zo moeten burgers alle argumenten serieus wegen en daarop ingaan en er moet een moderator zijn die de discussie die kant op duwt.

                    Like

                    1. Interessant allemaal, maar nu even terug naar de praktijk van vandaag de dag.

                      Feit is, dat een college (expres of per ongeluk, dat laat ik even in het midden) democratische controle op door hun genomen besluiten onmogelijk hebben gemaakt.

                      Van de 10 raadsfractie’s zijn er 8 die dat feit negeren en met halfbakken oplossingen komen aandragen. Gebaseerd op half begrepen feiten en omstandigheden. Vervolgens blijft het 5 maandenlang stil bij de 10 raadsfracties. Geen analyse, geen evaluatie, geen onderzoek, laat staan een discussie met wie dan ook over dit feit. In tegendeel.

                      Het wordt aan een individuele burger overgelaten om (door middel van een rechter) vastgesteld te krijgen dat het college op dit punt onrechtmatig (= niet overeenkomstig de wet) gehandeld heeft.

                      Samengevat, ons recht (op democratische controle op genomen besluiten) wordt verkwanselt door degene die door ons gekozen zijn om dat recht te verdedigen en te beschermen. En dan nog verbaasd zijn dat de bevolking zijn vertrouwen in de politiek heeft verloren.

                      Like

    1. Hoezo dan Stella? De TTIP vrije gemeente die je nastreeft komt zo een stuk dichterbij bijvoorbeeld. Sowieso als hij enigszins de beloften nakomt (zal wel niet) krijgen we een minder neoliberaal beleid. Importheffingen zouden een aardig middel kunnen zijn tegen het verplaatsen van arbeid naar lagelonenlanden en de race-to-the-bottom. En zelfs de kans op een derde wereldoorlog verminderen als de banden tussen de VS en Rusland wat verbeteren.

      Het enige dat ik echt erg vind, is dat er een conservatieve rechter in de ‘Suprème Court’ zal worden benoemd. Daar hebben we/ze nog decennia last van.

      Like

  2. Nouja Chris, voor Obama heeft Amerika tweemaal gekozen voor een godsdienstwaanzinnige oorlogshitser die -ondanks zijn meer parlementaire woordgebruik- ook niet echt een verstandige keuze was. Ze hebben er een handje van zegmaar….

    Like

      1. Een beproefde methode, en meer dan noodzakelijk. De US heeft de infrastructuur van een derde wereldland. En over Roosevelts New Deal is nog steeds iedereen enthousiast.

        Overigens wilde Bernie Sanders ook een Biljoen (1000 miljard) in infra steken.

        Like

Reageer !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s