In het duister tasten

duisternisGisteren was de hoorzitting waarin de gemeente me in de gelegenheid stelde om mijn bezwaar tegen haar uitvoering van haar WOB verzoek uit te leggen. Veel uit te leggen viel er niet.

Mijn bezwaar berust op het gegeven dat in elke bedrijfstak (en elke organisatie), werknemers die betalingsverplichtingen op zich nemen namens hun organisatie daarover schriftelijk verantwoording afleggen tegenover hun superieuren. In dit geval de wethouder. Met uitzondering van één bedrijfstak, de maffia.

Mijn bezwaar geldt het ontbreken van een dergelijk verslag in het Drom dossier. Niet alleen voor wat betreft de afspraken op 11 maart 2015 (wat resulteerde in een kredietaanvraag voor € 100.000,-) maar ook voor de op 11 mei 2016 gemaakte afspraken (wat resulteerde in een kredietaanvraag van € 60.000,-).

Het standpunt dat de gemeente (bij monde van Slager) daar tegenover stelde was, dat dergelijke verslagen (uit efficiëntie overwegingen) niet waren gemaakt en dus ook niet ter inzage konden worden gegeven.

Het is de herhaling van het standpunt dat zowel burgemeester als wethouder (tegenover de raad) eerder hadden ingenomen. Niets nieuws onder de zon dus. Je kunt jezelf alleen afvragen waarom het zo lang moet duren voordat het college haar eerder ingenomen standpunt  herhaalt.

Maar de teerling is nog niet helemaal geworpen. Na deze mondelinge toelichting komt er nog een schriftelijk reactie op mijn bezwaar en pas daarna is de weg vrij om beide standpunten aan de rechter voor te leggen en hem om een oordeel te vragen.

Elk raadsvoorstel is per definitie een samenvatting/interpretatie van onderliggende stukken en de daarin voorkomende argumenten. Als twijfel ontstaat over de samenvatting/interpretatie van die onderliggende stukken (wat in het Dromdossier het geval is) dan is het zinvol die onderliggende stukken te raadplegen.

Onmogelijk zegt het college want ze zijn uit efficiëntie overwegingen niet gemaakt. De vraag is nu, hoe efficiënt is het, wanneer je afspraken maakt over een betaling van € 100.000,- (respectievelijk € 60.000,-), die niet schriftelijk vast te leggen?

Het is niet alleen weinig efficiënt, (zoals de huidige gang van zaken demonstreert) het maakt democratische controle op die afspraken ook onmogelijk. Normaal gesproken zou dat degenen die zijn aangewezen om die controle uit te voeren (de leden van de raad) een doorn in het oog moeten zijn, maar niet in Enkhuizen.

Daar blikt of verbloost bijna niemand wanneer democratische controle op gemaakte afspraken onmogelijk gemaakt is, maar leest men elkaar de les over een al dan niet gebrek aan historisch besef.

Waar democratische controle onmogelijk wordt gemaakt, krijgt corruptie een kans. Daarmee zeg ik niet dat daarvan hier sprake van is, maar helemaal uitsluiten kun je het niet.

Al was het maar, omdat meer dan een jaar na het uitvoeren van de werkzaamheden, het dossier nog steeds geen factuur bevat waarmee de aannemer zijn aanspraken op betaling heeft vastgelegd. Terwijl de gemeente toch tot tweemaal toe gepoogd heeft om geld los te peuteren bij de raad om hem te kunnen betalen.

Ik vermoed (meer is het niet) dat de aannemer recht heeft op betaling, maar dat hij in samenspraak met de gemeente heeft besloten om niet openbaar te maken waarom. Zijn offerte (die deel uitmaakt van de raadsstukken) was niet meer dan een indicatie van het overeengekomen bedrag. Zo veel is inmiddels wel duidelijk.

Enfin, ik heb tijdens de hoorzitting begrepen dat men aan mij meer documenten ter inzage heeft gegeven dan aan de raad. Uiteraard ben ik bereid die informatie met hen (en hun steunfractie) te delen, maar tot dusver heeft niemand zich nog gemeld. Ik verwacht ook niet dat dit ooit zal gebeuren. Men tast liever in het duister.

Auteur: Pim

Hoe lang blijft een democratie nog een democratie, als alleen het recht van de sterkste geldt?

16 gedachten over “In het duister tasten”

  1. Ik weet het allemaal niet meer. Maar mijn gevoel zegt mij dat er onderling met al de partijen een deal is gemaakt , maar dat er niet verwacht werd dat er zand in de raderen zou worden gestrooid. Zie hier nu nog maar eens uit te komen. Het stinkt.

    Like

  2. Wie, wat moet betalen, hangt natuurlijk af van degene die opdracht c.q. akkoord heeft gegeven voor de werkzaamheden.
    Als je een nieuwe, grote keuken wilt hebben, komt dan de aanleg van de elektrische installatie voor rekening van de verhuurder?
    Maar het kan ook zijn, dat overeen is gekomen, dat een deel van die keuken betaald zal worden door de gemeente.
    Als dit naar buiten komt, kan dit uitgelegd worden als het geven van onrechtmatige subsidie. Immers is dan de concurrentie met de overige horeca in het geding. Het is en blijft allemaal koffiedik kijken zolang de rekening en opdracht niet boven tafel komen.

    Like

    1. Hoewel de gemeente formeel geen opdracht heeft gegeven voor de verzwaring heeft ze er wel mee ingestemd dat ze werd uitgevoerd en zich moreel verplicht gevoeld daar ook voor te betalen.

      Ze kan ook weinig anders aangezien ze de noodzaak voor de verzwaring nooit heeft ontkend. Het waren echter de coalitiepartijen (onder de bezielende leiding van mevrouw Keesman) die in een vlaag van verstandsverbijstering een amendement aannamen die het onmogelijk maakte de aannemer te betalen.

      Ik schreef daar destijds over dat je een aannemer (die tot volle tevredenheid werkzaamheden heeft verricht die je noodzakelijk acht) niet het slachtoffer mag laten worden van een verschil van mening met je toekomstige huurder over wie de kosten ervan zou moeten dragen.

      Verder moet er een verschil gemaakt worden tussen de noodzaak van verzwaring en de zogenaamde gebruikerswensen die in de offerte worden genoemd. Zouden die ook door de gemeente betaald zijn, dan heb je een punt voor wat betreft oneerlijke concurrentie.

      Die kosten vallen namelijk onder de inrichtingskosten die de stichting voor zijn rekening zou nemen.

      Like

        1. Zucht, berouw komt na de zonde. Ik heb het over het amendement in 2015 waarin de door het college gevraagde garantstelling werd geweigerd. Wat de facto inhield dat de aannemer betaling werd geweigerd in verband met een geschil over de kosten tussen opdrachtgever en haar toekomstige huurder.

          https://enkhuizen.raadsinformatie.nl/document/2097843/1/document

          Let daarbij ook even op de gegeven motivatie. De kosten maken geen deel uit van het bestek. Is er niemand binnen de SP die weet wat een bestek is?

          Maar nu we het toch over feiten hebben. De kosten van verzwaring zijn begroot op € 30.000,- waarvan de aannemer € 10.000,- voor zijn rekening heeft genomen. Jullie hebben je echter bereid verklaart hem € 60.000,- te betalen. Op grond waarvan?

          Like

          1. En natuurlijk niet te vergeten motie Keesman c.s.: https://enkhuizen.raadsinformatie.nl/document/2097844/1/document
            (“de aannemer in financiële zin niet de dupe mag worden van de door hem extra verrichte werkzaamheden voor de verzwaring van het elektranetwerk”)

            Bestek? Dat is toch mes, lepel en vork? (Ehhh… voor alle zekerheid: grapje).
            Ter geruststelling: ja hoor, binnen de SP weten we wel wat een bestek is. En we hebben het oorspronkelijke bestek voor de verbouwing van de Drom dan ook helemaal doorgeplozen. En de vaststellingsovereenkomst (eigenlijk veel interessanter) ook. Geen woord over een zó zware elektrische installatie.

            Ach, zolang we het er maar over eens zijn dat de de SP, onder bezielende leiding van mevrouw Keesman, zich er altijd voor ingezet heeft dat de aannemer fatsoenlijk behandeld zou worden en het nooit “onmogelijk maakte de aannemer te betalen”.

            In het kader van het “over feiten hebben” lijkt het me goed om nog even te vermelden dat de enige die de kosten van de verzwaring op € 30.000,- begroot heeft, het bestuur van de Drom was. En niet de aannemer, maar het bestuur van de Drom wilde daarvan € 10.000,- voor haar rekening nemen.

            Like

            1. Beetje tegenstrijdig allemaal vind je zelf ook niet. Eerst een amendement dat betaling (door de gemeente) onmogelijk maakt, Dan een motie waarin je verklaart dat de aannemer niet de dupe mag worden (van je amendement). Vervolgens een boycot van de stichting. Om na een jaar met een nieuw een amendement te komen waarin je de stichting het bedrag leent dat zij de aannemer moet betalen. Om uiteindelijk toch weer uit te komen bij een betaling door de gemeente.

              Ik denk dat als je de suggestie van het college had gevolgd en haar de aannemer had laten betalen en vervolgens de stichting onder druk had gezet daar een redelijke bijdrage aan te leveren, je een hoop nutteloos gedoe had voorkomen.

              Wat het bestek betreft, het feit dat zaken niet in een bestek vermeld staan is geen reden om te weigeren de kosten van meerwerk te betalen en dat is wat jullie als argument opvoeren.

              Hoe kun je volhouden dat je een aannemer fatsoenlijk behandelt, als je hem al meer dan jaar niet betaalt voor werkzaamheden die hij te goeder trouw en tot volle tevredenheid heeft uitgevoerd? Daar is overigens niet alleen de SP debet aan, maar ook van der Pijll c.s. die het principe, dat degene die deugdelijk werk levert het recht heeft op betaling moeiteloos overboord kieperde. Dat heb ik ze dan ook in weinig vleiende termen verweten.

              Het college is met de stichting overeengekomen de kosten van verzwaring te begroten op € 30.000,- Dat is niet zo maar een bedrag. Als je “opdracht” offerte analyseert kom je op ongeveer hetzelfde uit. https://pimsep.wordpress.com/2016/10/14/voor-kennisgeving-aannemen/

              Dat we hier nog van mening over kunnen verschillen komt omdat het college (zogenaamd) uit efficiëntie overwegingen van cruciale zaken geen verslag heeft gemaakt en we dus moeten afgaan op haar interpretatie van de feiten en omstandigheden.

              Die is op een aantal punten feitelijk onjuist, zoals ik al eerder op mijn blog heb geschreven.

              Like

              1. Ik zie de tegenstrijdigheid niet zo: een krediet van € 100.000,- blokkeren omdat niet duidelijk is wie er voor de kosten opdraait (“…en de resultaten van het vervolgoverleg met alle partijen over de dekking van dit bedrag af te wachten” is nou niet bepaald geruststellend), tegelijkertijd de opdracht geven om met een voorstel te komen waarin dit wél duidelijk is, om uiteindelijk daarmee uit te komen op een krediet dat de helft lager is (€ 60.000,- minus € 10.000,- bijdrage van de Drom) en waarmee ook de aannemer kon leven… De kiezer mag beoordelen of dit “tegenstrijdig” is of “zorgvuldig omgaan met gemeenschapsgeld”.

                Vervelend, dat de aannemer in zo’n situatie een jaar op z’n geld moet wachten, maar hij heeft -volgens de SP met de beste bedoelijgen maar ook bij vol bewustzijn- zelf dat risico genomen. Hij zal toch wel de algemene inkoopvoorwaarden (http://www.enkhuizen.nl/web/file?uuid=1bfcc55c-66e8-4683-a714-29503c3b1b64&owner=b8f8cf03-6323-414f-96e9-765835432e00&contentid=17685) van de gemeente -en in het bijzonder artikel 3.7 hebben gelezen? Jij ook, toch? 😉

                Tenslotte vraag ik me af en toe af, of we wel het over dezelfde raadsvoorstellen hebben. In het raadsvoorstel dat ík gelezen heb staat:

                […]
                Desondanks is de stichting bereid gevonden om een tegemoetkoming in deze kosten voor haar rekening te nemen. Dit
                bedrag van maximaal € 10.000,– is gebaseerd:
                – op een volume aan kosten dat hiervoor door het stichtingsbestuur(!) (uitroepteken van mij) meer reëel c.q. waarschijnlijk wordt geacht (€ 30.000,–);
                – op een gedeelde verantwoordelijkheid (ieder 1/3 deel);
                – maar vooral ook op het feit dat de stichting financieel gezien niet in staat is een hogere bijdrage te betalen. Met een hogere bijdrage zal de continuïteit en de exploitatie van de stichting in het gedrang komen
                […]

                Deze tekst is onderdeel van de paragraaf waarin een “waardevrije behandeling van de feiten van de (gevoerde, FS) gesprekken” wordt weergegeven. Hier wordt dus, zo zegt het raadsvoorstel, het standpunt van het stichtingsbestuur (en niet dat van de gemeente) c.q. het compromis waartoe het stichtingsbestuur bereid is -neutraal- weergegeven.

                Velen, waaronder ik, zullen dit lezen als: “Omdat het stichtingsbestuur van mening is dat de reële c.q. waarschijnlijke kosten van de aanpassingen (slechts) € 30.000,- bedragen, wil het (en kan het naar eigen zeggen) daaraan niet meer bijdragen dan € 10.000,–“. Ik lees nergens dat de gemeente het eens was met dit standpunt van het stichtingsbestuur en/of met dat “reëele c.q. waarschijnlijke” bedrag van € 30.000,-.

                Jij interpreteert dit, zo begrijp ik, als zouden de gemeente en het stichtingsbestuur het er wél over eens zijn dat die kosten inderdaad op slechts € 30.000,- begroot kunnen worden en/of dat het stichtingbestuur daaraan slechts € 10.000,- zou hoeven bij te dragen.

                Weliswaar wordt steeds gesproken over “verzwaring van de elektra”, maar de discussie ging over alle aanpassingen die volgens het stichtingsbestuur nodig waren om het gebouw in gebruik te kunnen nemen. Zelfs jij komt in jouw berekening (waar ik het overigens niet helemaal mee eens bent) al op een bedrag van € 51.657,- (verzwaring elektra + overige “gebruikerswensen” waarvoor de gemeente -als eigenaar van het gebouw- óók opdrachtgever en dus financieel aansprakelijk zou zijn geweest). A propos: tel daar 10% winsttoeslag bij op (jouw idee), rond het af en je zit al op de € 60.000,- waarover in het raadsvoorstel wordt gesproken…

                Maar goed: als één en dezelfde tekst op twee zo verschillende manieren geïnterpreteerd wordt, is iedere verdere discussie daarover zinloos. Dus beginnen we daar niet aan en wens ik je een goed weekend.

                Like

                1. Heer Snoek. U nadert duidelijk een deadline . Deze paniek reacties gaan SP ook niet redden . U verdoezelt en houdt informatie weg bij de raad. We kijken uit naar 3 November welk konijn uit de hoed getoverd gaat worden……..

                  Like

                2. Inderdaad lees je nergens dat de gemeente het eens was met die € 30.000,- voor de kosten van de extra verzwaring. Je leest ook nergens dat ze het er niet mee eens was en als je de offerte er bij pakt zul je zien dat die kosten (inclusief winstopslag) de dertig duizend benaderen.

                  Er valt op dit punt dan ook weinig te interpreteren. De stichting vindt het, de offerte bevestigt het en de gemeente spreekt het niet tegen. Wat je doet is suggereren dat de gemeente wellicht een hoger bedrag voor ogen stond, maar het bewijs daarvoor lever je niet.

                  Verder lees ik dat ieder 1/3 van de kosten voor zijn rekening zal nemen. Waardoor de nettokosten voor de extra verzwaring (voor gemeente en stichting gezamenlijk) op € 20.000,- komt. Ieder neemt daar van de helft voor zijn rekening.

                  Mijn vraag was, waarvoor is die resterende € 40.000,- bedoeld.

                  Voor nauwelijks gespecificeerde bouwplaatskosten? Berekend op basis van een uitvoeringstijd van 4 weken na inhuizing. Of wellicht de gebruikerswensen die overduidelijk deel uitmaken van de inrichting (en dus voor rekening van de stichting horen te komen).

                  Ik weet het niet, jij kennelijk ook niet. En kennelijk bestaat er over deze complexe materie ook geen schriftelijke communicatie met de stichting, want die bevond zich niet in het dossier dat men mij heeft overhandigd. Heel knap dat men dit allemaal uit het blote hoofd heeft gedaan.

                  Ook jij een prettig weekend.

                  Like

                  1. Ik kan het toch niet laten. Volgens mij heb je twee begrippen. Meerkosten en meerwerk.
                    Als een aannemer voor een bouwwerk meer kosten maakt dan begroot mag hij deze tot 10% van de bouwkosten in rekening brengen. Deze meerkosten kunnen ondermeer zijn: uitloop van het werk, info door opdrachtgever is niet juist (zie N23), tegenvallende restauratie.
                    Meerwerk is, als er nadat het werk is aanbesteed nog extra werk moet worden gedaan. Dit meerwerk moet altijd met toestemming van de opdrachtgever. Dit geld ook voor minderwerk. In het geval van de Drom, moet er dus hetzij door de stichting, hetzij door de gemeente een opdracht zijn gegeven. Vraag is nu, wie o wie heeft de opdracht gegeven en wat is de opdracht precies.

                    Like

                    1. Volgens mij gaat het hier om meerwerk. Dus werk dat uitgevoerd moet worden (wil er een bevredigend bouwkundig resultaat bereikt worden) maar dat niet in het bestek staat omschreven. Vast staat dat er geen formele opdracht is gegeven. Zie daarvoor de link die Snoek in zijn betoog heeft opgenomen. Over de betekenis daarvan schrijf ik nog een apart bericht.

                      Hoewel er dus geen opdracht is gegeven is er wel toestemming gegeven het meerwerk uit te voeren. Is de noodzaak ervan niet betwist zoals ook het recht op betaling voor dit meerwerk wordt erkent.

                      Het recht op meerkosten (recht op vergoeding wegens uitloop van de werkzaamheden) kende ik niet maar het lijkt me een handzaam begrip.

                      Wat er volgens mij is gebeurd, is dat men op 11 maart 2015 overeenstemming heeft bereikt over de kosten van meerwerk en de meerkosten en dat heeft gepresenteerd als zijnde de kosten van meerwerk, genaamd verzwaring elektra..

                      Die presentatie deugd niet en is mogelijk zelfs strafbaar en dat is vermoedelijk ook de reden waarom men beweert dat men de overeenkomst ook niet schriftelijk heeft vastgelegd.

                      Tot slot dit. Omdat de gemeente er zeker van is dat ze geen opdracht heeft gegeven, probeert ze continue de aandacht daarop te vestigen.
                      Snoek doet dat ook, daarbij ongetwijfeld geholpen door de ambtelijke staf.

                      In mijn ogen is dat van ondergeschikt belang. In deze kwestie is het veel belangrijker vast te stellen of de aannemer te goeder trouw handelde bij het uitvoeren van die opdracht. Dan kom je op vragen als, was ze noodzakelijk, was de uitvoering waarvoor hij koos goedkoper dan elke andere mogelijkheid etc. Op al die punten scoort de aannemer positief. Hij kan aantonen dat een latere uitvoering duurder was dan de uitvoering waar hij voor koos. Kortom er kan geen twijfel bestaan over zijn recht op betaling.

                      Like

  3. Er zijn kennelijk werkzaamheden verricht, die betaald moeten worden aan de aannemer.
    De kosten van die (vooralsnog niet openbaar gemaakte) werkzaamheden zijn toegevoegd aan het bedrag voor de electraverzwaring.
    Dat is met elkaar overeengekomen, maar niet in een verslag opgenomen.
    Waarom niet? Omdat het niet efficiënt zou zijn om het op te schrijven?

    Vergoeding van die bepaalde werkzaamheden zou kunnen stuiten op afkeuring of opzeggen van vertrouwen of wie weet wat voor andere reden er is.

    Dan lijkt het inderdaad efficiënter om er geen verslag van te maken of het verslag niet openbaar te maken. De Gemeente en de Stichting zitten niet te wachten op reputatieschade.

    Het lijkt echter uit de hand gelopen.
    Het aangevraagde krediet is niet goedgekeurd.
    Er wordt navraag gedaan, een WOB verzoek.

    Och arme wethouder, wat nu?

    Heel eenvoudig: geef alsnog openheid over wat er nu werkelijk gebeurd is, welke afspraken er gemaakt zijn, waaruit het krediet bestaat en waarom het niet op schrift gesteld zou zijn.
    Of waarom de bewuste verslagen niet in het dossier zitten.
    Er is een reden waarom men handelt zoals men doet, maar welke?

    Probeer eerlijk en open de schade te beperken,
    Even slikken, maar op dit moment toch effciënter dan het aan laten komen op een rechtzaak.

    Like

    1. Wat betreft de reden.

      De stommiteit om in het eerste raadsvoorstel de nadruk te leggen op het feit dat je geen formele opdracht had gegeven. Dat wekte bij de niet zo snuggere coalitie de indruk dat ze hem om die reden ook niet hoefde te betalen. Waarna ze vervolgens een amendement steunden waarin hij niet betaald mocht worden.

      Daarnaast, hoewel het volstrekt normaal is dat je een overeenkomst sluit waarin wederzijdse aanspraken tegen elkaar worden weggestreept, mag je dat natuurlijk nooit presenteren als zijnde de kosten voor iets anders. Dus zowel gemeente als aannemer zitten fout als ze de kosten voor verzwaring kunstmatig oppompen tot € 100.000,- terwijl ze nooit meer zijn geweest dan ongeveer € 30.000,-.

      In mijn volgende stuk ga ik in op de manier waarop die kosten zijn opgepompt.

      Like

Reageer !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s