Puberaal gedrag.

DromEen centrale rol in de discussie over de verzwaring van de elektravoorziening in de Drommedaris is de offerte die door Hillen & Roosen is uitgebracht op 4 maart 2015.

Deze offerte vormt de onderbouwing voor een krediet waar de wethouder destijds (in 2015) om vroeg.

De offerte kunt U hier downloaden of inzien.

De offerte is gebaseerd op aanleg van de verzwaring na inhuizing, wat des bouwers jargon is voor ‘nadat het gebouw in gebruik is genomen’.

De offerte kent drie onderdelen.

  1. Verzwaring (intern en extern) = € 26.000,-
  2. Bouwplaats kosten en begeleiding = € 46.000,-
  3. Gebruikerswensen = € 22.000,-

Het is goed te bedenken dat deze offerte betrekking heeft op een omstandigheid die zich niet zal voordoen.

De aannemer weet namelijk dan al dat de gemeente geen opdracht zal verstrekken en dat hij ook niet blijft wachten op een opdracht.

Zijn schatting van de extra kosten na inhuizing doen dan ook niet ter zake. Ze fungeren slechts als bewijs, dat de aannemer de gemeente geld heeft bespaard (€ 46.000,-) door niet te wachten op een opdracht.

Dus wat zijn de werkelijke kosten voor het aanleggen van de voorziening? Dat zou moeten blijken uit de factuur die de aannemer (na het aanleggen) zal hebben  verstuurd. Hans Langbroek heeft daar om gevraagd tijdens de commissievergadering, waarop de wethouder liet weten dat hij daarover niet beschikte.

In de raadsbrief doet hij echter een schatting van de kosten van verzwaring die ook de instemming heeft van de stichting: € 30.000,- . Laat ik die schatting overnemen.

Dan zijn de totale kosten van verzwaring en gebruikerswensen dus € 30.000,- + € 22.000.- = € 52.000.-.

De gebruikerswensen bevatten tal van voorzieningen die niets met de verzwaring uitstaande hebben.

Zoals een warmwateraansluiting, een geluid- en omroepinstallatie, bewegingsmelders en een CAI installatie, etc.  etc.  Het zijn inrichtingskosten.

In de overeenkomst tussen gemeente en stichting is vastgelegd, dat de gemeente de kosten van de verbouwing op zich neemt en de stichting de kosten van de inrichting.

Kortom, de uiteindelijke factuur van H & R voor de kosten van verzwaring en gebruikerswensen bedraagt € 52.000,-  Tel daarbij op een 10% winstopslag en je komt op een totaal van € 57.000,-. Van dat bedrag dient € 22.000,- plus winstopslag doorbelast te worden aan de stichting (zijnde kosten van inrichting).

Helaas heeft de stichting (ondanks haar succesverhalen in de krant) haar mogelijkheden tot fondsenwerving ernstig overschat. Ze kan de rekening van € 22.000,- plus winstopslag niet betalen en dus doet de gemeente wat zij tot nog toe altijd gedaan heeft en verschaft de stichting eerst de middelen, zodat stichting op haar beurt kan pretenderen dat ze een bijdrage aan de kosten levert.

In een eerder bericht heb ik er al op gewezen dat de zogenaamde bijdrage aan de verbouwingskosten van de stichting (via achterdeur constructies) feitelijk uit de zak van de gemeente kwam. Zo ook nu weer.

Het gebeurt als volgt. De gemeente ontslaat de stichting van haar verplichting om de post gebruikerswensen (feitelijk door de stichting bepaalde inrichtingskosten) te betalen en na een jaar keihard onderhandelen blijkt de stichting bereid om € 10.000,- naar de gemeente over te maken.

In plaats van € 22.000,- + voor de inrichting betaalt ze (maximaal) € 10.000,-. Zogenaamd als bijdrage voor de verzwaring.

Soortgelijke keiharde onderhandelingen zijn er ook met de aannemer gevoerd. Die doet zogenaamd € 40.000,- af van zijn offerte.

Niemand staat er bij stil dat die offerte alleen van toepassing was bij uitvoering van de werkzaamheden na inhuizing, terwijl de werkzaamheden in werkelijkheid (tegen aanzienlijk lagere kosten dan in de offerte genoemd)  hebben plaats gevonden vóór de oplevering.

Kortom, het compromis met de stichting houdt in dat zij meer dan de helft van haar rekening voor inrichtingskosten krijgt kwijtgescholden.

Het compromis met de aannemer is uit de duim gezogen. Zij heeft gewoon betaald gekregen voor het werk dat zij heeft verricht. En wat mij betreft hoort dat ook zo.

Het besluit dat de raad gevraagd wordt om te nemen heeft geen ander doel dan de administratie weer op orde te brengen. Waar ik één A4-tje nodig heb om uit te leggen hoe het zit, heeft de wethouder acht A4-tjes nodig om te beweren dat het allemaal anders is.

Marcel_Olierook
Overhoop halen

Hij haalt daarbij zoveel zaken overhoop en door elkaar, dat de voltallige raad in verwarring achterblijft. Dat maakt verder niet uit. Om een besluit te kunnen nemen hoef je alleen op het juiste moment “voor” te zeggen. Bovendien legt de burgemeester uit wanneer dat moment is aangebroken.

Het dossier dat de wethouder samenstelt is eerder bedoeld om verwarring te zaaien dan om op te helderen. Essentiële documenten, zoals facturen en briefwisselingen blijken te ontbreken. Het meeste wat hij zegt kan op twee manieren worden uitgelegd.

Kortom, hij is een representant van een bestuurscultuur waarbij het correct en volledig informeren van de raad niet langer een verplichting is, maar een mogelijkheid die kan worden overwogen.

Zolang ik dat vind is er natuurlijk niets aan de hand, maar zodra de raad dat ook gaat vinden ontstaat er een probleem.

Mijn vrouw, die in tal van opzichten verstandiger is dan ik, meent dat de raad (als collectief) puberaal gedrag vertoont. Als iemand ze vertelt dat  A beter is, dan gaan ze van weeromstuit voor B kiezen. Om te bewijzen dat ze toch ook een eigen mening hebben.

Aanstaande dinsdagavond zal blijken of ze gelijk heeft.

 

 

Auteur: Pim

Hoe lang blijft een democratie nog een democratie, als alleen het recht van de sterkste geldt?

Reageer !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s