Laatste redmiddel.

langbroek-1
Verzoek om inzage

In de meer dan 6 jaar dat ik met mijn blog de lokale politiek volg heb ik nog nooit eerder een verzoek gedaan op grond van de Wet Openbaarheid van Bestuur.

Ik zag het namelijk als een laatste redmiddel.

De rechten die de gewone burgers aan deze wet kunnen ontlenen zijn namelijk gelijk aan de rechten die haar volksvertegenwoordigers (uit hoofde van hun functie) genieten.

Inzage krijgen in de documenten waarop de overheid haar standpunt baseert.

In dit geval haar standpunt inzake de elektra-verzwaring van de Drommedaris. Dat was een dusdanig onsamenhangend verhaal dat vrijwel de voltallige raad er geen touw aan kon vastknopen. Althans volgens een bericht in de Enkhuizer Krant waarin de fractievoorzitters (uitgezonderd de PvdA) aan het woord werden gelaten.

De bedoeling van een commissievergadering is uiteraard om aan die verwarring een einde te maken. Het resultaat was echter dat die verwarring alleen maar groter werd. De wethouder deed uitspraken die ronduit ongeloofwaardig waren en met elkaar in tegenspraak.

Omdat ik tijdens de commissievergadering niet de indruk kreeg dat er ook maar één partij was die bereid was om gebruik te maken van haar recht op inzage in de onderliggende documenten besloot ik (als laatste redmiddel) het zelf te doen.

Uit een reactie van Hans Langbroek op dit blog begrijp ik dat ik niet de enige ben die daarom gevraagd heeft. Hans Langbroek heeft iets soortgelijks gedaan en een lijst van documenten opgevraagd die hij wil inzien. De wethouder, zo begrijp ik, heeft laten weten dat deze documenten niet bestaan.

Uiteraard volstrekt ongeloofwaardig dat er over zo’n belangrijke zaak, waarmee een aanzienlijke som gelds gemoeid is, geen enkele schriftelijke communicatie bestaat.

Het in mijn ogen verreweg belangrijkste document zal ik hieronder bespreken.

6 – De reactie van de aannemer op de weigering van de gemeente een opdracht te verstrekken.

Laten we er vanuit gaan dat de gemeente (mondeling) de aannemer heeft laten weten dat ze niet in staat is een opdracht verstrekken.

Het is ondenkbaar dat de aannemer niet schriftelijk gereageerd heeft teneinde haar positie (juridisch gezien) vast te leggen. Haar schriftelijke reactie zal de volgend elementen bevatten:

  1. Vaststelling dat de gemeente om haar moverende redenen geen opdracht kan verstrekken.
  2. Vaststelling dat de noodzaak van de voorziening niet wordt betwist.
  3. Vaststelling dat realisering van de voorziening na oplevering aanzienlijk duurder zal zijn.
  4. Vaststelling dat vertraging van de aanleg voor de aannemer aanzienlijke bedrijfstechnische problemen zal veroorzaken die extra kosten met zich mee zullen brengen.
  5. Mededeling dat men de noodzakelijk geachte voorziening zal aanbrengen in het vertrouwen dat de kosten van dit meerwerk op de gebruikelijke wijze zullen worden betaald.

Tenzij de gemeente de aannemer (schriftelijk) verbiedt  om tot aanleg over te gaan, heeft ze geen poot om op te staan als ze zou weigeren tot betaling over te gaan. Zelfs de (mondelinge) mededeling dat de aannemer de voorziening voor eigen rekening en risico aanlegt zal weinig hout snijden.

Een rechter zal informeren naar de moverende redenen van de gemeente om geen opdracht te verstrekken. Die zijn niet meer dan een geschil met de toekomstige huurder over de kosten van de voorziening.

De rechter zal oordelen dat dit geen reden kan zijn om betaling van de aannemer uit te stellen, ook al omdat de gemeente de noodzaak van de voorziening niet betwist en toezicht heeft gehouden op de uitvoering ervan.

Dat er toezicht is gehouden op de aanleg van de voorziening wordt door de gemeente  bevestigd.

Uiteraard beseft de gemeente dat ze de aannemer onmogelijk betaling kan onthouden. Men vraagt dan ook in 2015 een krediet om aan die verplichting te kunnen voldoen.

Ik vermoed zelfs dat die betaling allang is gedaan. Maar tegenover de raad doet men nog even voorkomen dat die betalingsverplichting niet bestaat en het niet meer is dan een gunst die de raad zou kunnen verlenen.

Kortom, de opvatting van de wethouder, dat de aannemer voor eigen rekening en risico de voorziening heeft aangelegd is niet meer dan een uiterst dubieuze en misleidende interpretatie van de werkelijkheid.

De wethouder gokt er op dat een meerderheid van de raad hem in die interpretatie zal volgen. Daar heeft hij tot dusver succes mee geboekt.  In de zin dat 9 van de 10 fracties (om wat voor reden dan ook, gemakzucht dan wel politieke redenen) van hun recht op inzage geen gebruik hebben gemaakt.

Om hen daarin te ontmoedigen beweert de wethouder dat de gevraagde documenten niet bestaan. Misschien dat een meerderheid van de raad daar geloof aan hecht. Mij kan hij in dat opzicht niet overtuigen.

baas
Toezien

Ik ken geen aannemer of bedrijf dat voor € 100.000,- werkzaamheden verricht zonder dat ze de daaruit voortvloeiende betalingsverplichting (in juridisch opzicht) veilig hebben gesteld.

Met het bovenstaande voorbeeld heb ik aangegeven hoe je zoiets kunt doen.

Mijn vertrouwen in de raad, als effectieve controleur van de overheid is gedurende de afgelopen 6 jaar dusdanig gedaald, dat ik heb besloten om niet langer te vertrouwen op hun oordeel, maar het heft in eigen handen heb genomen.

Door een beroep op de Wet Openbaarheid van Bestuur.

Wat de raad aanstaande dinsdag besluit zal me worst wezen. Als men zich onsterfelijk belachelijk wil maken, dan is dat hun eigen vrije keuze.

Voorlopig blijf ik er van uit gaan dat de vertegenwoordiger van de kroon (de burgemeester) er op zal toezien dat de wetten van dit land, zoals de WOB, naar behoren zullen worden uitgevoerd.

 

Auteur: Pim

Hoe lang blijft een democratie nog een democratie, als alleen het recht van de sterkste geldt?

4 gedachten over “Laatste redmiddel.”

  1. ik heb al vele malen het onderwerp aangesneden, en je krijgt de meeste vreemde commentaren, de stichting , bestuur van de dromedaris komt erachter dat de elektra voorziening te licht was voor de doeleinden die zij denken te kunnen gebruiken, zij zijn dus de “huurders”en huurders dienen zich ook aan diverse verplichtingen te houden, door o.a de verhuurder, ( de gemeente) daarvan op de hoogte te stellen, om te kijken of er een mogelijkheid zou bestaan om een zwaardere installatie aan te laten leggen.
    Maar dat doen ze dus niet, pas achteraf toen het al was aangelegd komt er een dikke vette rekening, die verstuurd wordt aan de verhuurder( de gemeente) .
    In normale zin als een huurder zijn boekje te buiten gaat, door zonder enige toestemming van een verhuurder iets te laten aanleggen wat zo’n 100.000€ meer moet kosten, dat de verhuurder dan de stichting ( bestuur daarvan) een brief doet toekomen, dat de verhuurder niet van plan is om die kosten te gaan betalen, de aanvraag is niet gedaan door de verhuurder maar door de huurder.
    Ik zal het zo stellen, ik wens zonnepanelen op mijn dak, laat dat uitvoeren zonder overleg met de woningstichting, die vervolgens de rekening gepresenteerd krijgt, want denk u dat een woningstichting zal gaan doen? het betalen? de verhuurder gaat aanschrijven dat de huurder zonder overleg of enige toestemming zonnepanelen op het dak heeft laten plaatsen, de woningstichting laat duidelijk merken dat zij dit niet kunnen toelaten, maar tot een voorstel komen, omdat het helaas al is geschied, door de huur van die woning te verhogen, en dat deze huurder bij een volgende actie uit het gehuurde wordt gezet.

    De gemeente Enkhuizen moet in het geheel niks bij te betalen, of net als een woningbouwvereniging, de stichting ( bestuurd) Dromedaris een kans te geven om het gebouw te mogen blijven huren, maar dat de huur aanmerkelijk hoger gaat worden, of zij als huurder het gehuurde moeten verlaten, en de kosten van het aanleggen van een verzwaarde elektra gedeelte ook zelf moeten betalen.
    Het is toch te belachelijk voor woorden dat de het geld van de inwoners van Enkhuizen voor deze kosten moeten gaan opdraaien.
    De gemeente , de raad, en burgemeester is hoofdelijk verantwoordelijk voor het beleid wat uitgevoerd moet worden,en zeker toezicht houden op uitgaven die niet door de beugel kunnen , de wethouder die dit heeft moeten weten, dient aan te geven wat zijn reden zijn om dit te laten uitvoeren zonder de andere wethouders en burgemeester erbij te betrekken.

    Een burgemeester moet letten op de weten van ons land en of alles zo wordt uitgevoerd zo het in de wet staat voorgeschreven. doet een wethouder dat niet, dan overtreed hij diverse wetten van openbaar bestuur, en dient geschorst te worden, tot er meer duidelijkheid is ontstaan in de rol van deze wethouder, en de wethouder kan zich niet verschuilen achter een aannemer dat die al datgene voor eigen rekening die voorzieningen gaat aanleggen.

    Want is er een AGENDA punt bekend over dit onderwerp?

    elke aannemer/installateur zal een kosten plaatje maken een offerte moeten indienen, en zal vrijwel altijd een bedrag benomen wat hij eerst wenst te ontvangen voor hij überhaupt iets gaat aanleggen.

    De burgemeester is ook in gebreke gebleven door deze zaak zo lang te laten voortslepen, hij is de persoon die de wet die geld in Nederland in de gaten dient te houden en had direct maatregelen moeten nemen door de wethouder voor tekst en uitleg uit te nodigen, en als een burgemeester vindt dat er duidelijk iets niet in orde is, diende hij de wethouder te schorsen, zolang tot er meer duidelijkheid boven water is gekomen, als dat niet gebeurt, of kan worden aangetoond, kan de burgemeester op grond van zijn bevoegdheid, de raad het voorstel doen om deze wethouder uit zijn functie te zetten, en wel zo omkleed wat de reden daarvan zouden kunnen zijn, en direct ook moeten aankondigen dat de uitgevoerde werkzaamheden niet door de gemeente is aangevraagd laat staan goedgekeurd, en de stichting ( bestuur) van de dromedaris uit te nodigen voor tekst en uitleg.
    Maar op een of andere manier zitten al die mensen gewoon te slapen, als ik alleen al bedenkt dat het SMC ook zo’n project is wat in het geheel niet is afgerond, en alle betrokken partijen , buiten spel werden gezet, omdat de burgemeester had verklaard, waarom hij geen informatie wilde vrijgeven, de reden was om de onderhandelingen met de projectontwikkelaar niet te verstoren inzake het bedrag wat de gemeente in hoge waarschijnlijkheid zal moeten betalen aan de project , ontwikkelaar, maar ook daarin schiet de raad ,wethouders, bewakers van het uit te voeren project in gebreke, al dat geld wat is vrijgemaakt om een nieuw duur project te ontwikkelen van zo’n SMC wordt zelf zover ondermijnt dat er een vergunning wordt afgegeven aan de te verbouwen oud postkantoor, tot delicance, gezondheidscentrum, en daar trokken diverse zorgverleners in,en ook specialisten van het st. jans ziekenhuis daar spreekuur kunnen houden, zo er nu ook een röntgen apparaat is aangeschaft, zo bewoners van Enkhuizen en omliggende dorpjes niet steeds naar Hoorn meer hoeven te gaan.

    Om een project ontwikkelaar dwars te zitten, die ook de opdracht heeft gekregen om te zorgen dat het te vernieuwde SMC ook vol te krijgen met huurders, is derhalve daardoor gedwarsboomd, en wel door de gemeente zelf, die de opdracht heeft gegund aan deze projectontwikkelaar. En ook in dit geval wordt er weinig openbaar gemaakt, en dit sleept nu al heel wat jaren voort, zonder dat de burgers op de hoogte worden gesteld van verdere ontwikkelingen, zo’n groot gebouw verloederd op deze manier, door het uitblijven van een eventueel zinvolle oplossing. dat zegt in principe al genoeg hoe de stad Enkhuizen bestuurt wordt, zeg maar niet dus.

    Like

    1. Het standpunt dat de gemeente uitdraagt, namelijk dat de aannemer voor eigen rekening en risico de voorziening heeft aangelegd, is niet meer dan een opvatting die de gemeente verkondigd.

      Of die opvatting juist is, kan slechts worden beoordeeld aan de hand van de tussen de gemeente en aannemer gevoerde correspondentie. De gemeente beweert nu dat die correspondentie niet bestaat. Zou dat waar zijn, dan is dat in strijd met elk beginsel voor wat betreft een zorgvuldige administratie.

      Voorlopig ga ik er van uit dat die bewering niet juist is en dat die correspondentie wel bestaat.

      En om die reden heb ik (omdat de raad daar kennelijk niet toe in staat is) om inzage gevraagd in die correspondentie. Zodra ik dat inzicht heb gekregen zal ik daarover verder berichten.

      Like

    1. Dit heeft niets te maken met een gebrek aan kunde van een ambtenaar.

      Waar het om gaat is, dat een wethouder aan een enkel feit een conclusie verbind die niet staande valt te houden als je de overige feiten in aanmerking neemt.

      Dat de wethouder vervolgens ontkent dat die feiten beschikbaar zijn, hetgeen volledig indruist is met de principes van een ordentelijke administratie

      Dat de coalitiepartijen die conclusie hebben over genomen en dus weinig animo zullen koesteren om de resterende feiten boven tafel te krijgen.

      En dat de oppositiepartijen (op één uitzondering na) te gemakzuchtig zijn om die feiten vastgesteld te krijgen.

      Like

Reageer !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s