Gele kaart.

gele kaartWie voor zijn voortbestaan afhankelijk is van gemeentelijke subsidie wordt geacht om de jaarstukken van het afgelopen jaar en zijn begroting voor het lopende jaar bij de gemeente in te dienen.

We mogen er dus van uitgaan, dat het stichtingsbestuur van de Drommedaris dat in mei 2015 ook heeft gedaan.

Eén blik op de jaarstukken en begroting  moet het voor de gemeente duidelijk hebben gemaakt, dat de stichting nooit of te nimmer de kosten van de elektriciteitsverzwaring zou kunnen betalen.

De keuze waar Olierook op dat moment voor stond was te erkennen dat het project een kostenoverschrijving kende die € 50.000 hoger was dan hij tot dan toe  had  aangenomen. Dan wel met veel bombarie een geschil naar buiten brengen tussen gemeente en stichtingsbestuur over de betaling van die kosten. Hij koos voor het laatste en maakte daarmee een beoordelingsfout.

Beoordelingsfouten maken we allemaal en komen dus voor vergeving in aanmerking. Wat onvergefelijk is, is dat Olierook zijn beoordelingsfout vervolgens tracht te maskeren met halve en hele onwaarheden.

Geen raad die zichzelf respecteert kan dat accepteren.

Zoals Boland destijds een reprimande verdiende voor het niet respecteren van het budgetrecht van de raad, zo verdient Olierook een reprimande voor het feit dat hij de raad met halve en hele onwaarheden om de tuin probeert te leiden.

Het politieke middel om zo’n reprimande uit te delen is een motie van treurnis. Tenzij de betrokkenen daar zelf toe besluit, kent een motie van treurnis verder geen politieke gevolgen. Een motie van treurnis is de politieke evenknie van een gele kaart.

Als een motie van treurnis door de raad wordt gesteund, dan is er verder ook geen reden om Olierook het krediet te weigeren waar hij om vraagt.

Er is namelijk geen alternatief. De stichting kan niet betalen en het schrikbeeld dat het college schetst als de aannemer niet betaald zou worden is niet meer dan een rookgordijn om te verhullen dat de aannemer allang is betaald.

Die blijft echt niet een jaar op zijn geld wachten totdat het de raad van Enkhuizen behaagt om hem te betalen voor het werk dat hij heeft verricht. Zeker niet nu er niemand is die de noodzaak van die werkzaamheden betwist. Het voorgestelde besluit heeft slechts tot doel de administratie van de gemeente weer op orde te brengen.

In kwestie rond Boland weigerde de SP (van wege coalitiebesprekingen) de logische consequentie te trekken uit de geconstateerde overtreding. De vraag is, gaat zij dat weer doen en probeert men (opnieuw met behulp van schijn argumenten) kool en geit te sparen.

Een gemeenteraad die bij zware overtredingen (en het onjuist informeren van de raad is zo’n zware overtreding) de andere kant op kijkt, bewijst dat ze geen knip voor de neus waard is.

In een van mijn eerste berichten over het Drommedarisproject schreef ik dat de Drommedaris niet meer is dan een clubhuis.  Aanvankelijk alleen voor studenten, daarna voor wat ik het alternatieve circuit noemde. Klaarblijkelijk was het nu de beurt van de maatschappelijke bovenlaag om het tot haar clubhuis te maken.

Daar is verder niets mis mee, (ik gun iedereen zijn clubhuis) zolang de kosten voor het in stand houden ervan maar niet voor rekening van de gemeente komt.  De raad heeft (in haar onmetelijke wijsheid) gemeend alle waarschuwingen daarvoor in de wind te moeten slaan.  Men staarde zich blind op subsidies en had geen enkel oog voor de kosten van exploitatie.

Dat is jammer, maar er is geen weg terug meer. Op mijn blog heb ik dit project een witte olifant genoemd. Dat is een metafoor uit het Engelse taalgebied. Misschien had ik beter van een Groene Draeck kunnen spreken.

Het komt er op neer dat je een kleine groep mensen een prachtig cadeau geeft, om vervolgens vast te stellen dat je voor de rest van je leven verantwoordelijk bent voor het onderhoud van dat cadeau. Eigen schuld dikke bult zullen we maar zeggen, maar gedane zaken nemen geen keer en het wordt tijd dat de raad een streep zet onder deze affaire.

Door Olierook de gele kaart te geven die hij verdient  en hem vervolgens het krediet te verlenen waar hij om vraagt.

Misschien kan er dan binnenskamers nog worden nagedacht over een stichtingsbestuur dat wat zakelijker (en minder elitair) denkt, maar dat is van later zorg.

Auteur: Pim

Hoe lang blijft een democratie nog een democratie, als alleen het recht van de sterkste geldt?

Eén gedachte over “Gele kaart.”

  1. Voor mijn verklaring van de lankmoedige houding van de aannemer (dat hij al is betaald) is geen bewijs.

    Een betere verklaring is waarschijnlijk dat de overeenkomst met de gemeente elementen bevat die hij (net als de gemeente) liever niet naar buiten brengt.

    Dit maakt hem afhankelijk van hetgeen de gemeente voor hem (qua betaling) weet te bewerkstelligen. Daarvoor bestaat in het dossier wel bewijs. Ook de inspanningen van de gemeente (om hem te betalen) zijn onbetwistbaar.

    Like

Reageer !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s