Relatieve achterkamer

margreetkeesmanweb
Regentenmentaliteit

Op basis van het vorige bericht mogen we dus concluderen dat Keesman en consorten (de coalitiepartijen) het openbaar maken van een briefwisseling tussen de ambtelijke woordvoerder van de raad en een gewone burger verwerpelijk vinden, omdat een ambtenaar zich niet kan verdedigen.

Zou ik de griffier zaken in de schoenen hebben geschoven die bezijden de waarheid zijn, dan zou ik me iets hebben kunnen voorstellen bij het verwijt van de coalitie, maar ik heb hem letterlijk geciteerd.

Willen Keesman en consorten nu beweren, dat bij elke communicatie tussen burger en gemeente, de gemeente het recht heeft om het openbaar maken van relevante delen van die communicatie tot “verwerpelijk” te verklaren.

Meent de griffier werkelijk, dat hij, als hij vanuit zijn functie antwoord geeft op vragen van burgers, hij het recht heeft om te eisen dat die antwoorden geheim moeten blijven? En wat te denken van zijn geweeklaag dat hij zich als ambtenaar niet kan verdedigen? Wat valt er te verdedigen?

Als een meerderheid van de raad meent dat het college het recht heeft te beslissen of een informatiebijeenkomst besloten moet zijn, (en daar lijkt het verdacht veel op) dan heeft de griffier niet anders gedaan dan het standpunt van zijn werkgever (de raad) te verwoorden.  Waarom hij zich zou moeten verdedigen.

De pijn zit hem natuurlijk in het feit, dat zijn antwoorden duidelijk maken dat zijn werkgever er binnenskamers geheel andere opvattingen op na houdt dan de opvattingen waarmee zij zich naar de buitenwereld presenteert.

Ik had tot dusver altijd begrepen dat de SP (landelijk) waardering kon opbrengen voor klokkenluiders. Ik zie met enige regelmaat oproepen van de SP, waarin ze werknemers oproepen een bestaande bedrijfscultuur van geheimhouding te doorbreken.

Maar dan gaat het natuurlijk om zaken  waarmee men (electoraal gezien) denkt goede sier te kunnen maken.

Maar zodra de SP zelf deel uitmaakt van de machtselite, dan is het openbaar maken van de werkwijze van die machtselite plotseling “verwerpelijk” en blijkt men over dezelfde regentenmentaliteit te beschikken, die men bij anderen zegt te verafschuwen.

Het theatrale en pompeuze betoog dat Keesman (mede namens de coalitie) hield is dan ook niet anders dan een rookgordijn, waarachter men probeert te verbergen dat men binnenskamers totaal anders denkt over zaken als openbaarheid dan men naar buiten toe uitdraagt.

Waar het in deze kwestie om gaat is een machtsstrijd tussen raad en college over de vraag wie er mag bepalen of iets vertrouwelijk is. Naar mijn overtuiging dient dat de raad te zijn en niet het college.

Het is duidelijk dat de opvattingen daarover binnen de raad verdeeld zijn en dat men meer dan vier maanden bezig is een formulering te vinden om dit vermeende recht van het college in stand te houden.

Maar discussie over dit tamelijk principiële punt zou op basis van argumenten in de openbaarheid moeten plaatsvinden en niet (zo als nu gebeurt) in de relatieve achterkamer die presidium heet.

 

 

Auteur: Pim

Hoe lang blijft een democratie nog een democratie, als alleen het recht van de sterkste geldt?

Reageer !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: