Compensatie

baas.jpg
Inzicht achteraf

Eigenlijk had ik me voorgenomen om nooit meer iets te willen schrijven over de lokale vorm van schizofrenie die bekend staat onder de naam van parkeerbeleid.

Maar nu de PvdA weer vragen heeft gesteld en zelfs onze lokale verslaggever commentaar levert wil ik niet achterblijven.

Volgens mij is het zo, dat de eigenaar en beheerder van de openbare weg (de gemeente) heeft besloten dat als je op die openbare weg (binnen de vestingwallen en op bepaalde tijden) wilt parkeren je daarvoor een vergunning nodigt hebt.

Die vergunning staat op kenteken en is verkrijgbaar voor mensen die in de binnenstad wonen en beroepsgroepen die regelmatig in de binnenstad moeten zijn om hun beroep uit te kunnen oefenen.

Dat laatste ter beoordeling van de verstrekker van de vergunningen.

Wie de beschikking heeft over eigen grond, waarop hij zijn auto kan parkeren, kan uiteraard niet worden gedwongen om een vergunning aan te vragen.

Hij parkeert namelijk niet op de openbare weg, maar op eigen grond.

Waar die eigen grond zich bevindt (naast zijn huis of tegenover zijn huis op een zogenaamde walkant of waar dan ook) lijkt me niet ter zake te doen. De vergunning verleent alleen toestemming voor het parkeren op de openbare weg.

Hoe juridisch geschoold moet je zijn om te beseffen, dat je iemand, die op eigen grond parkeert, niet kunt bekeuren omdat hij op de openbare weg parkeert?

In sommige gevallen is er onvoldoende private grond beschikbaar en parkeert men deels op eigen grond en deels op de openbare weg. In dat geval is er dus altijd een vergunning noodzakelijk.

Wie met twee wielen op de stoep parkeert wordt geacht op de stoep te parkeren (hetgeen een overtreding is) hoewel het grootste deel van de wagen op de rijweg staat.

Hetzelfde principe lijkt me te gelden voor wie deels op zijn eigen grond (walkant) en deels op de openbare weg parkeert. In dat geval ontkomt men er niet aan een vergunning te vragen om op de openbare weg te mogen parkeren.

Het lijkt me allemaal nogal vanzelfsprekend en daarom begrijp ik niet waarom burgemeester Baas en de juridisch haarklovers die hij tot zijn beschikking heeft, daar zo moeilijk over deden en met alle geweld een bekeuring wilde uitdelen aan iemand die op eigen grond parkeerde.

Zodat je als eenvoudig burger naar de de Raad van State moet (met alle kosten van dien) om dit simpele principe erkent te krijgen.

Baas zegt dat dit vonnis verder weinig gevolgen zal hebben voor wat betreft de overige walkantparkeerders. Ik ben geneigd hem daarin te geloven.

Lang niet alle walkantbezitters beschikken over voldoende ruimte om daar een volwaardige parkeerplaats op te realiseren en zodra ze ook maar met 1 wiel op de openbare weg staan hebben ze daar een vergunning voor nodig.

Maar het valt natuurlijk te betreuren dat men deze genuanceerde kijk op de dingen pas toepast als men daar door een rechter toe wordt gedwongen. Het doet me allemaal denken aan de Burgwal, waar de gemeente ook jarenlang vol hield dat een schuur een huis was.

Ook daar moest een rechter aan te pas komen om te bevestigen wat iedereen in een oogopslag kon zien en wat ik elk beschikbaar document stond aangegeven.

Het lijkt me dat de bewoner door de gemeente volledig gecompenseerd dient te worden voor de door hem gemaakte kosten.

Auteur: Pim

Hoe lang blijft een democratie nog een democratie, als alleen het recht van de sterkste geldt?

Eén gedachte over “Compensatie”

Laat een reactie achter op Juyt Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s