Treurig

Plichtmatige vragen
Plichtmatige vragen

In mijn vorige bericht behandelde ik de “on-line” rechtvaardiging voor de boycot van de nieuwjaarsreceptie door de coalitiepartijen. Nu wil ik het hebben over de veroordeling van diezelfde boycot door de oppositiepartijen.

Ze is te vinden is op de website van haar woordvoerster, Karin Kunst.

Ik wordt altijd een beetje zenuwachtig als partijen elkaar gaan beoordelen op basis van fatsoensnormen.

Dat je iets niet zou mogen boycotten omdat dit niet fatsoenlijk zou zijn vind ik niet zo’n sterk argument.

Laat staan dat je je er plaatsvervangend voor zou moeten schamen hoe de coalitiepartijen met hun wethouders menen te moeten omgaan.

Bovendien, de kritiek van de coalitiepartijen betrof niet het optreden van de eigen wethouder, maar het optreden van de burgemeester, die (in de opvatting van de coalitiepartijen) het mediation proces in gevaar had gebracht.

In plaats van wethouder Olierook in bescherming te nemen tegen zijn eigen partijgenoten had Kunst er (wat mij betreft) beter aan gedaan een kritische blik te werpen op zijn functioneren in dit dossier.

Laten we eerst even vaststellen dat Olierook zich door zijn eigen partijgenoten heeft laten opzadelen met een onmogelijke opgave.

Hij mag formeel een aannemer niet betalen voor werkzaamheden die die heeft uitgevoerd teneinde een gebruiksklare Drommedaris op te leveren. De noodzaak van die werkzaamheden staan niet ter discussie. Het is niet voor niets dat Olierook een krediet vroeg om  de aannemer te kunnen betalen.

De gemeente staat juridisch uiterst zwak als zij volhardt in haar weigering te betalen. Vandaar dat ik veronderstel dat hij op dit punt het raadsbesluit genegeerd heeft en de aannemer alsnog heeft betaald. Vanuit de overtuiging dat hij die boekhoudkundig wel kan rechtbreiden in een later stadium.

Hij heeft dat namelijk al eerder gedaan door uit de projectbegroting stelposten te verwijderen of te normeren om vervolgens te kunnen betogen dat de overschrijding van de begroting minimaal was. Wat mij betreft had de oppositie hem daarover dienen te bevragen om daar helderheid over te krijgen.

Uiteraard nagelaten, men verdiept zich nu eenmaal niet in details, maar de bewering van Kunst dat er aan de Drommedaris al 4 miljoen is uitgegeven is geen detail, maar een uit de losse pols gedane bewering die niet kan worden onderbouwd.

Maar dit staat natuurlijk los van de mediation die inmiddels al 6 maanden gaande is.

We weten de uitgangspunten. De gemeente beweert dat de stichting haar een ton verschuldigd is vanwege de aanleg van een zwaardere stroomvoorziening. Als bewijs daarvoor heeft ze een offerte van de aannemer voorgelegd, daterende begin april.

Die offerte bevat € 50.000,- aan ongespecificeerde breek- en reparatiekosten.

Gelet op het tijdstip van de offerte (14 dagen voor de uiteindelijke oplevering) lijken me de € 50.000,- aan breek- en reparatiekosten inderdaad aan de hoge kant. De opvatting van het stichtingsbestuur dat het college (via een omweg) eerdere tegenvallers (voor wat betreft meerwerk) op haar wilde verhalen durf ik dan ook niet meteen naar het land der fabelen te verwijzen.

Ook op dat punt had Olierook door de oppositie beter bevraagd moeten worden en had men geen genoegen moeten nemen met zijn vrij algemene verklaringen.

Maar in plaats daarvan stelt Kunst twee algemene vragen. “Klopt het dat een motie niet is uitgevoerd en er dus nog steeds sprake is van een conflict?”

Beetje ongelukkige woordkeuze, misschien beter te praten over een verschil van inzicht. Het voorspelbare antwoord daarop is dat men nog steeds in gesprek is en je dus ook niet kan concluderen dat de motie niet is uitgevoerd.

Op haar tweede vraag, hoe groot is de kans dat de zaak voor de rechter moet worden uitgevochten kwam uiteraard geen antwoord.

Je gaat op voorhand niet roepen dat je (als puntje bij paaltje komt) toch niet naar de rechter zal stappen.

Kortom, plichtmatige vragen die verder niets verhelderen. Ik blijf dan ook bij mijn eerdere conclusie dat de oppositie haar werk niet doet, maar geduldig zit te wachten dat ze zelf weer op pluche kan plaatsnemen.

Een daarmee is het beeld compleet. Een coalitie die haar wethouder opzadelt met een onmogelijke opdracht en een oppositie die er maar niet in slaagt de vinger op de zere plek te leggen. Treurig.

Auteur: Pim

Hoe lang blijft een democratie nog een democratie, als alleen het recht van de sterkste geldt?

Reageer !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: