Jaarstukken

baas.jpgEen aardig voorbeeld van hoe je slecht nieuws tot goed nieuws kunt promoveren las ik de afgelopen maand in de Enkhuizer krant. Het bericht ging over de ondertekening van de huurovereenkomst tussen gemeente en de stichting Drommedaris.

Burgemeester Baas liet de verslaggever optekenen dat de geschillen met de stichting waren opgelost en dat de stichting € 170.000,- zou bijdragen aan de kosten van de verbouwing.

Hoe zat dat ook alweer precies?

Na jaren lang te hebben volgehouden dat de verbouwing “kostenneutraal” (waar heb ik dat meer gehoord) zou worden uitgevoerd, bleek de werkelijkheid anders. Men kwam nog € 350.000,- tekort. Of de Raad wellicht een garantie wilde afgeven voor het ontbrekende bedrag.

Dat wilde de Raad wel, op voorwaarde dat op die garantie de nog te ontvangen subsidies (uit nog lopende aanvragen) in mindering zouden worden gebracht.

En ziedaar, even later bleek dat de bankgiroloterij een eerdere aanvraag had gehonoreerd met € 350.000,-. Niets aan de hand dus, de eerder door de gemeente verstrekte garantie bleek dus (achteraf gezien) niet noodzakelijk.

Helaas, het geld was niet overgemaakt aan de gemeente maar aan het stichtingsbestuur. En die had haar eigen financiële beslommeringen voor wat betreft het nakomen van de door haar aangegane verplichtingen inzake de kosten van inrichting.

En klaarblijkelijk waren de afspraken die het college met het stichtingsbestuur had gemaakt anders dan de afspraken die het college met de raad had gemaakt.

Na wat geharrewar werd besloten om de subsidie dan maar te delen en kreeg de gemeente bijna de helft van het oorspronkelijke subsidiebedrag toebedeeld.

Je kunt deze gang van zaken op twee manieren omschrijven.

  1. Het stichtingsbestuur steekt de helft van de voor de verbouwing bedoelde subsidie in eigen zak, om daarmee de door haar aangegane verplichtingen (de kosten van inrichting) te kunnen bekostigen en zadelt daardoor de gemeente op met € 170.000,- aan extra kosten voor de verbouwing.
  2. Het stichtingsbestuur “helpt” de gemeente door bij te dragen aan de kosten van de verbouwing.

Dat de burgemeester koos voor de laatste optie zal geen verwondering wekken. Per slot van rekening is hij de patroonheilige van het stichtingsbestuur.

Waar ik echter nog wel mee worstel is de manier waarop het stichtingsbestuur met haar geld omgaat.

De inrichtingskosten die het stichtingsbestuur voor haar rekening zou nemen waren begroot op 6 ton. Daarvan was inmiddels 5 ton binnen, zo was ons lang geleden al verzekerd.

Maar op de gemeentelijke website lees ik, dat stichting woordvoerder Caspar Mooyman  laat weten dat er nog slechts € 420.000,- beschikbaar is voor de inrichting en dat er dus nog € 80.000,- nodig is.

Pardon? Men had al € 500.000,- tel daar bij op de € 180.000,- van de bankgiroloterij en je komt op € 680.000,-. Hoe kan het dat daarvan nog maar € 420.000,- van over is?

Nog vrolijker wordt het als we de Geef om de Drom website  bekijken. Men zegt daar € 750.000 nodig te hebben.

€ 600.000,-  voor de inrichtingskosten en nog eens € 100.000,- als bijdrage in de verbouwingskosten en € 50.000,- aan  kosten voor de architect.

Het goede nieuws in dit (ongedateerde, maar waarschijnlijk uit 2013 stammende) bericht is,  is dat men de 7 ton inmiddels is gepasseerd en dat men (door het aantrekken van nog meer sponsors en de “verkoop” van theaterstoelen) de uiteindelijke doelstelling wel zal halen.

Dus wat en wie moeten we nu eigenlijk geloven? Caspar Mooyman die roept dat er € 420.000 beschikbaar is of de website van zijn stichting die zegt dat er inmiddels al meer dan 7 ton is opgehaald?

Nu lijkt het me, dat elke instantie of vereniging die aanspraak maakt op subsidie van de gemeente, door middel van een jaarverslag inzage moet geven in haar financiële positie.

Ik neem aan dat het jaarverslag van de stichting Drommedaris over 2013 inmiddels wel gereed zal zijn en ter inzage zal liggen op het stadhuis. Misschien is het wel een goed idee dat raadsleden die jaarstukken eens gaan inzien.

Auteur: Pim

Hoe lang blijft een democratie nog een democratie, als alleen het recht van de sterkste geldt?

5 gedachten over “Jaarstukken”

  1. @quinty. De procedure met het huurcontract is ook nooit duidelijk gevoerd. Dromdossier is een stinkende. Voor 15000 verhuren had bij inschrijving per opbod zeker 40000 opgeleverd. O ja het gaat om cultuur. Dat is er genoeg om ons heen . Met een heel ander kostenplaatje dan dit elitaire gedoe.

    Like

  2. Ik las in de krant ook dat de huurprijs slechts 15.000 euro per jaar gaat bedragen. Is dat niet bizar laag? Voor dat geld zou ik er wel willen wonen. Ook heb ik eens van Karin Mazereeuw (van ’t Ankertje) begrepen dat zij graag de beneden verdieping als café had willen uitbaten en daarvoor aanzienlijk meer geld overhad.

    Like

    1. Het is inderdaad bizar weinig gegeven het feit dat het niet eens de extra kosten dekt die de gemeente heeft gemaakt om de verbouwing mogelijk te maken. Laat staan dat je daaruit toekomstig onderhoud zou kunnen betalen.

      In heb in het verleden meermalen betoogd dat je voor dat geld niet eens een snackbar kunt huren. Volgens mij is de verhuurwaarde van een gerestaureerde Drom door een makelaar geschat op € 60.000,- per jaar. Maar ja, de raad zal dit najaar pas in krokodillentranen huilen als ze er achter komt dat ze (als gevolg van de investeringen in de Drom) op ander culturele activiteiten moet bezuinigen.

      Gebeurt overal in Nederland. Men investeert zwaar in zogenaamde cultuurpaleizen, (gewoonlijk prestige objecten van B&W) om vervolgens tot ontdekking te komen dat men geen geld meer heeft om culturele activiteiten te subsidiëren. Gevaar dreigt ook in Enkhuizen.

      Like

Reageer !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: