Bureaucraten

Ik verlies niet gauw mijn zelfbeheersing, maar gisteren is het dan toch gebeurt en heb ik richting  ex-raadslid Bokhove (die ik verder hogelijk waardeer voor zijn bijdragen aan de lokale politiek) het uiterst onbeschaafde woord “verdomme” gebruikt.

Hetzelfde geldt in mindere mate voor Stella Quasten, ook een bevlogen politica, maar die er ook steeds meer overtuigd van lijkt te raken dat haar raadslidmaatschap alleen maar succesvol is, als het de bureaucratische toets der kritiek kan doorstaan.

Beide zoeken op voorhand hun toevlucht in lapmiddelen, terwijl een normale oplossing voor handen is.

En heb ik het nog niet eens over die andere collega’s die niet eens durven te reageren. Naar ik aanneem omdat ze bang zijn dat ze iets zullen  zeggen dat mogelijk in strijd zou kunnen zijn met een ambtelijk advies dat ergens in een la op hen ligt te wachten.

Ooit moeten het normale mensen zijn geweest, maar inmiddels zijn ze volkomen verstrikt geraakt in de bureaucratische normen en regeltjes die hun denkvermogen in ernstige mate hebben aangetast.

Bureaucraten zijn mensen die nieuwe regels bedenken teneinde de problemen op te lossen die de voorafgaande regels hebben veroorzaakt.

Het enige probleem dat bureaucraten tot dusver op effectieve wijze hebben opgelost is dat van hun eigen werkgelegenheid. Er zijn er steeds meer bureaucraten nodig om de tekortkomingen van weer andere bureaucraten (langs bureaucratische weg) op te lossen.

Onder gewone mensen is het volstrekt normaal dat als je een fout maakt je daar je verontschuldigingen voor aan bied en zo goed als mogelijk probeert de schade (die je met die fout hebt toegebracht) ongedaan te maken.  

Volgens het bureaucratisch gedachtengoed moet je precies het tegenovergestelde doen. Namelijk tegen elke prijs blijven ontkennen dat je een fout gemaakt hebt.

Aan ons de taak om onze raadsleden er te van overtuigen dat zij de bureaucratische onzin die zij zichzelf hebben aangeleerd weer moeten afleren.

Dat is een immense taak, die we niettemin op ons moeten nemen, willen we onze democratie nog redden uit de niet aflatende greep der bureaucraten.

Auteur: Pim

Hoe lang blijft een democratie nog een democratie, als alleen het recht van de sterkste geldt?

8 gedachten over “Bureaucraten”

  1. Het is een mening. Ik snap niet helemaal wat het democratisch tekort is waar jij op lijkt te doelen. Is het omdat we nu niet ja en amen zeggen tegen jouw voorstel. Voorstellen die alle kanten op gaan, want zoals gezegd: eerst was er niets te doen aan Welwonen, omdat ze dit mogen volgens de rechter. Dan is vragen stellen (door Stella) goed maar blijkbaar niet goed genoeg want het miepen gaat door. Dan moet ik vertrouwen hebben in de redelijkheid van Welwonen (wil ik best), maar wel pas nadat je zelf aangeeft twee keer bij de coordinator nul op het rekest te hebben gekregen (en de rechter). Je geeft (terecht) af op de politiek maar denkt dat Welwonen geen ‘politiek’ is? De instantie die de Molenweg in de schoenen schoof dat ze ‘rupsje nooitgenoeg’ was? Ik kan alleen zeggen wat ik zou doen: ik zou informeel een afspraak maken met de directeur van Welwonen, en hier NIET over op dit weblog rapporteren. Verder zou ik vragen stellen, zoals Stella al heeft gedaan. Vervolgens zou ik verwachten en hopen dat hier toch een mouw aan wordt gepast, of op z’n minst afspraken waarmee dit soort dossiers wordt voorkomen. En daar dan een stukje over schrijven. Makkelijk praten? Ja, want ik ben gestopt. Laten we iig. de typische kwaal vertonen dat we meer met elkaar bezig zijn dan met de zaken waar we het eigenlijk over eens zijn, nl. dat dit soort schrijnende gevallen niet meer voorkomt.

    Like

    1. Het stukje dat ik schreef heette Paljas democratie en daarmee probeerde ik aan te geven hoe ik in de toekomst als Paljas te werk zou zijn gegaan.

      Ten eerste bij de verantwoordelijke instantie informeren of men (in het licht van het voorhanden zijnde bewijs) bereid was te erkennen dat er fouten zijn gemaakt en vervolgens vragen of men bereid was om die gemaakte fout (voor zover dat nog mogelijk is) te herstellen. In het normale menselijke verkeer een volstrekt legitieme vraag.

      Feit is, dat men de betrokken huurder volstrekt “onnodig” heeft gedwongen om te verhuizen. In dat licht is het niet onredelijk om aan de corporatie te vragen of zij bereid is om de ex-huurder de vergoeding toe te kennen die zij bij gedwongen verhuizingen (bijvoorbeeld in het kader van renovatie plannen) toepast.

      Zelf vind ik het niet zo’n revolutionair plan, maar de raadsleden die hier gereageerd (waarvoor dank) vinden het maar niks en komen met andere plannen die ik op mijn beurt weer niks vind, omdat ze geen oplossing zijn voor het acute geldprobleem waarin de huurder (door toedoen van de corporatie) is komen te verkeren.

      De overheersende reactie is, dat het geen zin heeft om die vragen aan de corporatie voor te leggen omdat men denkt het antwoord al te weten. Ik ben daar, gelet op het vrij overtuigende bewijs niet zo zeker van. Op basis daarvan acht het namelijk wel degelijk mogelijk dat Welwonen (bij nader inzien) bereid is om te erkennen dat men fouten heeft gemaakt en bereid is om de gevolgen ervan te verzachten.

      Tot dusver heb ik namelijk geen slechte ervaringen met Welwonen.

      Ik heb aangetoond dat “in deze kwestie” de gang van zaken niet deugd, maar dat is niet hetzelfde als bewijzen dat Welwonen niet deugd of dat er structureel iets mis is in de manier waarop zij haar werkzaamheden verricht..

      Degene die daar met enig gezag met de corporatie over zou kunnen praten is de wethouder en in plaats van afwachten tot hijzelf op het idee komt zou je (als Raad) hem op dat idee kunnen brengen.

      Die werkwijze had tot doel om zo snel mogelijk verlichting te brengen in de benarde financiële situatie waarin de huurder (door toedoen van Welwonen) is terecht gekomen.

      Jij ziet dit niet als realistisch maar komt aandragen met schuldsanering. Een overbodige “oplossing” omdat de betrokkene er op eigen kracht in geslaagd was om zijn “schuld” binnen 2 maanden te saneren. Verder begrijp ik van mensen die er ervaring mee hebben dat er sowieso 4 weken voorbij gaan voordat er een zinnig bericht valt te verwachten vanuit de verantwoordelijke instantie.
      Betrokkene diende binnen 4 weken zijn woning verlaten te hebben dus ik vind dat onderdeel van je betoog niet getuigen van praktisch inzicht.

      Dan de vragen van Stella, inderdaad prima omdat er sprake kan zijn van een structureel probleem. Of dat zo is weet ik niet. Ik heb daar eerlijk gezegd geen enkel bewijs voor, maar als je daar op termijn met de wethouder over wilt spreken vind ik dat prima.

      Maar dat zijn natuurlijk twee verschillende dingen. Ik heb aangeven wat je als raadslid zou kunnen doen om een slachtoffer zo snel mogelijk te helpen, Jij wijst die methode af, omdat je op termijn een discussie wilt over de structurele tekortkoming van de bestaande constructie. Als je dit voorval je enige bewijs is, dan vrees ik dat die discussie niet in je voordeel zal uitvallen en in dat geval heb je dus helemaal niks gedaan of opgelost.

      Dat is geen persoonlijk verwijt, maar een collectief verwijt. De gemeenteraad (als collectief) besteed meer tijd aan het bedenken van argumenten waarom zij iets niet kan doen (en dus ook niets hoeft te doen) dan dat ze probeert een gewone burger bij te staan.

      En dan het malle idee dat ik informeel een afspraak zou moeten maken met de directeur van Welwonen en daar niet over zou mogen rapporteren op mijn weblog.

      Nadat het hoogste orgaan van de gemeente collectief heeft besloten dat alles wat zij kunnen ondernemen volkomen kansloos is, moet de redding komen van een particuliere blogschrijver die, als zijn missie mislukt, moet beloven daar niet over te schrijven. Anders gezegd, het enige wapen dat ik handen heb, zaken die niet deugen openbaar te maken, moet ik bij voorbaat uit handen geven.

      Als de directeur van Welwonen mij wil uitnodigen voor een gesprek dan zal ik die uitnodiging zeker aanvaarden, maar ik heb hem niet anders te vertellen dan wat op mijn blog al heb opgeschreven.

      Like

      1. Ten eerste herhaal ik dat ik alleen reageer omdat ik er een mening over heb. Raadslid ben ik immers niet meer. Ik voel me daarom zelf niet aangesproken om de boel aan de kaak te stellen. Of anderen dat doen is aan aanderen.

        Vervolgens de casus zelf. Ik blijf het een warrig en tegenstrijdig verhaal vinden. Je erkent ruimhartig dat Welwonen deed wat ze mocht doen, en ook dat het juridisch dichtgetimmerd was. Dus niets aan de hand, lijkt me. Als er kosten gepaard zijn met een verhuizing, waarom zou -uitgaande van de terechtheid van wat er gebeurd is- dan kosten vergoed moeten worden? Welke fout moet dan worden erkend? Ik zeg alleen maar dat het wellicht niet had hoeven gebeuren als de rechter een ‘excuus’ had, namelijk dat er sprake van financieel zwaar weer. Immers, hij betaalde niet, en het feit dat hij dit een maand later wel kon, maakt dan natuurlijk niet meer uit. Waarom was er eigenlijk een “regeling”? Dat was toch ook “laat betalen” had ik begrepen? Het moment van geldproblemen had al eerder moeten liggen. Ken ik de casus goed genoeg. Maar nee, ondanks dat je zelf -nog meer dan ik- keurig fileert waarom er niets aan het handje is, snap ik niet waarom anderen dan toch verhaal zouden moeten halen.

        En om niet weer een misverstand te krijgen: ik vind dat er zeker grond is om actie te ondernemen, maar niet op basis van jouw argumenten.

        In je reactie meld je weer -je doet het vaker- dat het “geen persoonlijk verwijt is”. Het moet niet gekker worden, zo vat ik het ook niet op, maar door het zo nadrukkelijk te noemen, versterk je de door jou zelf geopperde “bureaucraten” theorie.

        Over het “informele” en het “malle”. Je moet helemaal niets. Ik hoop echter niet dat je de kracht van “stille diplomatie” helemaal wegcijfert. Dat mag dan wel “slap” zijn in jouw ogen, er zijn meerdere voorbeelden waar dit werkte. Het ergste wat je dan echter kan doen is stevig op de borst kloppen “kijk eens wat ik heb gedaan”.

        Ik heb niet het idee dat we elkaar aan het berijpen zijn.

        Like

        1. Toch niet goed gelezen vrees ik. Het feit dat Welwonen als verhuurder in zijn recht stond, wil niet zeggen dat zij als welzijnsorganisatie aan haar verplichtingen heeft voldaan. Welzijnswerk gaat niet over het al dan niet juridisch gelijk hebben.

          Welwonen zocht ontbinding van de huurovereenkomst vanwege onregelmatige betaling van de huur. De rechter vond dat een te zwak argument om tot ontbinding over te gaan, maar gelastte wel een proeftijd van een jaar waarbinnen de huurder werd geboden om stipt op het voorgeschreven tijdstip te betalen.

          Dat lukte tot het moment dat de toenmalige werkgever van de huurder failliet ging en zijn loonbetaling over april uitbleef. Daarop liet de huurder Welwonen weten dat hij zijn huur voor mei niet op het afgesproken tijdstip kon betalen.
          Welwonen wendde zich vrijwel onmiddellijk tot de rechter met de mededeling dat de huurder niet nakwam wat hem tijdens zijn proeftijd was opgelegd.

          Aangezien hier om een onweerlegbaar feit ging, kon de rechter niet anders dan toewijzen hetgeen er oorspronkelijk gevraag was. Je kunt daartegen in hoger beroep gaan, maar dat verlies je glansrijk. Of zoals de advocaat van de huurder het uitdrukte, als die late betaling het gevolg was geweest van het feit dat je was doodgevallen, dan nog had de rechter (vanwege het niet nakomen van de door hem gestelde conditie) tot niets anders kunnen besluiten dan hij heeft besloten. Daar kun je verder van alles van vinden, maar zo werkt het nu eenmaal.

          Maar iets anders is of het optreden van Welwonen past in het gedrag van wat je van een welzijnsorganisatie zou mogen verwachten.

          Het begint met het feit dat Welwonen doelbewust gebruik maakte van de ongelukkige omstandigheid waarin de huurder was komen te verkeren (vanwege het faillissement van zijn werkgever) om haar juridisch gelijk (dat zij tot op dat moment niet had gekregen) alsnog binnen te halen.

          Het krijgt zijn vervolg in het feit dat Welwonen haar huurder slechts 4 weken de tijd gunde om een andere woning te vinden. Wetende dat de commerciële huurmarkt (waarin loonstrookjes over de laatste drie maanden worden gevraagd) feitelijk voor hem gesloten zou zijn, omdat hij daarover niet kon beschikken.

          Samengevat, als ordinaire huisjesmelker heeft Welwonen handig gebruik gemaakt van de mogelijkheden die de rechtspraak haar kon bieden, maar als welzijnsorganisatie heeft zij jammerlijk gefaald. Of zoals Arno het formuleerde, men mag in juridisch opzicht het gelijk aan zijn zijde hebben, in moreel opzicht heeft men volkomen ongelijk.

          Overigens is dit een herhaling van wat ik al eerder uitgebreid heb geschreven.

          De volgende vraag is of deze gang van zaken het resultaat is van de gekozen structuur of dat het hier om een incident gaat. Ik denk dat het laatste het geval is en kan daar ook vrij sterke argumenten voor aanvoeren. Alleen Welwonen ontkent dat er ook maar iets anders dan het betalingsgedrag van de huurder een rol heeft gespeeld. Ik geloof daar geen snars van, maar dat betwisten leidt alleen maar af van de kern van de zaak en daarom heb ik het alleen maar aangestipt.

          De wens dat de huurder uit mijn straat zou verhuizen dateert al uit 2009. Men heeft die wensdroom uiteindelijk dank zij een gelukje (het faillissement van de werkgever van de huurder) weten te realiseren. Men is er in geslaagd om hem te dwingen om te verhuizen.

          Maar omdat zij daarbij nadrukkelijk haar welzijnstaak heeft verwaarloost, lijkt me het niet onredelijk dat Welwonen de vergoeding betaald die zij in andere gevallen ook bij gedwongen verhuizingen (meestal ten gevolgen van renovatieplannen) betaald.

          Anders gezegd, ik vind niet, dat Welwonen (in haar functie als welzijnsorganisatie) beloond dient te worden voor het feit dat zij in de functie van huisjesmelker zo handig gebruik heeft weten de maken van een wettelijke mogelijkheid die haar op dat onderdeel van haar activiteiten in de schoot werd geworpen als gevolg van het faillissement van haar huurders werkgever.

          Ook dit dacht ik al eerder vrij omstandig te hebben uitgelegd.

          Mijn primaire zorg zijn financiële lasten die er als gevolg van het optreden van Welwonen zijn ontstaan. Naast de kosten van een verhuizing gelden ook de kosten van een hogere huur en het ontbreken van de mogelijkheid om huurtoeslag aan te vragen.

          De huurder heeft zich inmiddels weer ingeschreven voor een woning voor over twee jaar als zijn huurcontract is afgelopen. Die is ook gewoon geaccepteerd, met andere woorden de hele operatie was niet anders dan een strafexercitie.

          Volgens Welwonen omdat de huurder op onregelmatige tijdstippen zijn huur betaalde, volgens mij omdat hij 3 jaar geleden niet bereid was om vrijwillig te verhuizen op grond van de vage klachten van iemand die overduidelijk meer invloed heeft bij Welwonen dan mijn buurman. .

          Maar 1 ding staat als een paal boven water, Welwonen heeft haar taak als welzijnsorganisatie ernstig verwaarloost. Als Welwonen zou weigeren dat te erkennen, dan stelt ze zichzelf bloot aan de mogelijkheid tot rechtsvervolging. Daar zullen ze, net als de gemeente niet gauw bang van worden, maar tegelijkertijd zouden ze ook kunnen overwegen een compromis te sluiten.

          Maar of ze dat willen weet je pas als je het vraagt. Wie met kracht een compromis kan bepleiten is de wethouder die belast is met het welzijnswerk. Je kunt wachten tot hij zelf op het idee komt, maar het lijkt me dat je als raadslid hem ook kunt aanmoedigen (of zelfs kunt opdragen) dat te doen.

          Alweer in mijn ogen een volstrekt normale actie en bevoegdheid van raadsleden, alleen heb ik tot nu toe weinig animo ontdekt om dat te willen doen.

          Ik begrijp echter uit je woorden dat dit achter de schermen al plaatsvindt en wacht met spanning de resultaten van jullie stille diplomatie af. Tot dusver heeft alleen het NHD zich bij mijn buurman gemeld en geen enkele politieke partij.

          Like

          1. Ik heb op een andere plek al eens gezegd dat het een welzijnskwestie is, en dat die tekortschoot. Je advies is nu om je te richten tot de wethouder, daar waar het eerst nog bij de directeur zelf moest gebeuren. Dat lijkt me een beter idee, of dat echt gebeurt, geen idee, ik ben niet mijn broeder’s hoeder.

            Like

            1. De gedachtengang is, dat de wethouder contact opneemt met de directeur van Welwonen en vaststelt of een en ander is verlopen op een manier die de toets der kritiek kan doorstaan.

              Ik sluit daarbij niet uit, dat de directeur van Welwonen bij nadere beschouwing tot de conclusie komt dat dit niet het geval is geweest. Ik denk zelfs dat hij daar nauwelijks onderuit kan komen, maar wellicht denkt hij daar zelf anders over. Dat horen we dan wel van de wethouder.

              Verder lijkt me, dat je als Raad er op kunt aandringen dat de wethouder een dergelijke stap op korte termijn neemt, omdat de betrokkene (die al in financiële problemen verkeerde) door deze gang van zaken nog veel in de problemen zal geraken. Het lijkt me tenminste beter om de put te dempen VOORDAT het kalf verdronken is.

              Je hebt een beter idee zeg je, zonder dat je zegt wat dat inhoud. Wie moet er volgens jou dan met de directeur van Welwonen gaan praten? Een individueel raadslid? De pastoor? Ik? Of iedereen die zich maar geroepen voelt? Iemand dus, maar je hebt geen idee of dat ook zal gebeuren. Zelfs al ben je je broeders hoeder niet (Noorman denkt daar anders over denk ik) raadsleden zijn collectief de hoeder van het welzijnswerk in Enkhuizen. Dat is niet iets wat je er bij doet als je even niets te doen hebt, maar een serieuze verplichting.

              En op grond van die verplichting zou je iets moeten ondernemen en geen redenen verzinnen waarachter je kunt verschuilen om niets te hoeven doen. Stella heeft dat begrepen, de overige partijen klaarblijkelijk nog niet.

              Like

  2. tja pim en hier ben ik al 30 jr geleden achtergekomen ,op het moment dat een burger amtenaar of raadslid wordt ,dan is het zelf nadenken afgelopen en doen ze alleen nog maar datgene wat van hogerhand voor ze beslist word,maar dat doen ze dan ook met verve

    Like

Reageer !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s